Amanda Bos woont in de groene rand van Leuven en fietst dagelijks naar het werk in Brussel. Deze bijdrage schreef ze oorspronkelijk voor Azertyfactor, het online schrijversplatform van de vzw Creatief Schrijven.
“Mais je ne sais pas! Il n’est pas rentré!” zei een oudere dame tegen haar vriendin. Terwijl ik voorbijfietste, ving ik nog net een flard van het gesprek op. Genoeg echter om te zien dat de vrouw die deze woorden zei, zich danig aan het opwinden was.
“Non, non, le White Star était le premier club de Kompany.” Ik was alweer verder gereden en hoorde in de vlucht een prille puberjongen voetbalonderricht geven aan zijn kameraad. Terwijl ik al trappend een beetje nostalgisch mijmerde over mijn eigen lang vervlogen jeugd, klonk er een stevig “Eh mademoiselle, ça va?”, vergezeld van het sputterende brommen van een lijdend scootertje, in mijn linkeroor. Glimlachend antwoordde ik de gezette Marokkaan in zijn fluoblauw hemdje: “Oui, et vous?” en fietste verder. Het arme brommertje, gebukt onder zijn zware last, kon me gelukkig niet bijhouden. Ik had geen zin in een langer gesprek. Bovendien moest ik mijn ogen op de weg gericht houden. Brussel is druk.
Brussel, met al zijn kleurige inwoners. Je kan niet anders dan het innig liefhebben. Als ik naar al die mensen keek, elk met hun eigen visies, projecten, bekommernissen, hield ik van de samenhang. Ik voelde me heel verwant, met elkeen die ik tegenkwam. We proberen er allemaal iets van te maken, toch? Terwijl ik de ene na de andere kruiste of eerder probeerde niet omver te rijden, vroeg ik me bij elkeen af waar hij of zij vandaan kwam. Ik wilde weten hoe hun dag eruit zag, wie hun vrienden waren. Hoe zouden ze leven? Het verwantschapsgevoel verwarmde mijn hart. Bulkend van gelukkige sympathie fietste ik verder. Tussen de prachtige gevels van huizen vol vergane glorie, recht naar de groene allee die me Brussel uit zou voeren.