Le tram qui a changé ma vie

Pouvoir vivre à son rythme. Travailler, participer à la vie des gens, mais à son rythme. Voilà, ça c’est ma révolte.
Quand j’étais ouvrier, j’ai beaucoup souffert. Chaque matin, je prenais le métro pour ne pas être en retard. Mais quelle situation de stress dans le métro! A mes yeux, nous, comme des êtres humains, sommes trop nombreux dans le métro pendant les heures de pointes.
Finalement j’ai pris une décision: j’ai voulu prendre le moyen de transport le plus lent de toute la Région de Bruxelles-Capitale. Tram 92! Mais quelle situation tranquille sur le 92. Moins de monde, plus de confort et le temps pour lire un bouquin ou écouter de la musique.
La décision de prendre tram 92 m’a appris de trouvé la force d’éviter du stress et de prendre un autre chemin.

Alors on danse!

Moving Brussels van Jevan Chowdhury is een poëtische video waarin je 29 getalenteerde Belgische dansers aan het werk ziet tijdens het spitsuur in Brussel. Het is een boeiende conversatie tussen dansers en hun stad. Elke danser kreeg een half uur tijd om op een locatie in de stad te improviseren in interactie met het Brusselse verkeer. De dansgenres variëren van ballet en moderne dans tot hiphop en Congolese dans. Het filmpje is daarmee ook een eerbetoon aan de bloeiende, veelzijdige dansscene in Brussel.

Moving Brussels from Jevan Chowdhury on Vimeo.

De stadssnelweg

Ze sterven. De fietsende kindjes, de overstekende voetgangers, de roekeloze chauffeurs. Vaak hebben ongevallen een gemeenschappelijke factor: snelheid, té snel.

Ik ben een fietser in Brussel, niet omdat ik me geen auto kan veroorloven maar gewoon omdat het sneller gaat, het beter is voor mijn longen en die van de stad en omdat er genoeg alternatieven zijn in de stad.
Snelheidsduivels
Als fietser en als stadsmens sta ik er telkens weer van versteld, voel ik opnieuw verslagenheid wanneer ik op een van de grotere avenues van Brussel rijd. Ik denk dan spontaan aan de Zuidlaan, Slachthuislaan, Anspachlaan of de Fonsnylaan. Als je op deze lanen fietst, ben je letterlijk in levensgevaar. Overal geldt een theoretische snelheidsbeperking van 50 tot zelfs 30 km/u maar de ervaring leert ons dat dit stadssnelwegen zijn.
Het zijn lanen die, als ze niet worden opgeslorpt door eindeloze files, vooral naar de avond toe en in het weekend, gebruikt worden als heuse circuits voor snelheidsduivels. De duiveltjes zoeven dan tegen 70, 80 soms 90 kilometer per uur naast je stalen ros. Van de schrik neem je snel het trottoir.
Bruno De Lille, tot op heden nog steeds staatssecretaris voor Mobiliteit, antwoordde doodleuk en misschien wel naïef op een tweet “waar mag je 70?“. Als politici de problematiek van bange, gewonde en in de ergste gevallen zelfs stervende zwakke gebruikers niet onder ogen durven te zien, hoeveel is de stem van een simpele inwoner dan nog waard? Waar blijft de ‘leefbaarheid’ als Brusselaars worden geterroriseerd door auto’s met respectloze en egoïstische bestuurders?

Continue reading

Picknick op het Beursplein, 2014

Pic Nic The Streets organiseert een nieuwe picknick op het Beursplein op zondag 8 juni 2014. Was het stadsbestuur van Brussel intussen al niet van plan om het Beursplein en omgeving autovrij te maken? Ja, maar de burgerbeweging vindt dat er in het voorgestelde plan nog altijd veel onduidelijkheid bestaat over de invulling van de nieuwe autoluwe zone. Voor de bewoners zijn er in het toeristische hart van de stad te weinig groene rustpunten. Bovendien vreest ze dat het deel van de Vijfhoek dat niet autovrij wordt, zoals de Arteveldestraat of het Fontainasplein, overspoeld zal worden door autoverkeer. Pic Nic The Streets eist daarom een ambitieuze en positieve invulling van de publieke ruimte, voor àlle gebruikers en bewoners in de stad. De Facebook-eventpagina staat intussen online.

Overheidsvakbonden willen niet naar T&T


De Vlaamse ambtenaren krijgen een gloednieuw Vlaams Administratief Centrum (VAC) in Brussel. Het huurcontract van twee gebouwen in de Noordwijk, het Boudewijngebouw en het Phoenixgebouw, loopt in 2017-2018 af en dus zullen circa 2.600 ambtenaren verhuizen naar een nieuwe werkplek.
Het nieuwe gebouw moet volgens Kris Snijkers, woordvoerder van minister van Bestuurszaken Geert Bourgeois, aan heel wat criteria voldoen. Prijs en duurzaamheid zijn er daar twee van, maar ook de kwaliteit van de werkplek voor de ambtenaren, zoals lichtinval, luchtvochtigheid en toepasbaarheid voor het Het Nieuwe Werken, telt mee. Het Nieuwe Werken slaat op een open en dynamische werkcultuur met een naadloze afstemming tussen de fysieke werkomgeving, een efficiënt ICT-en informatiebeheer en een stimulerend HR-beleid, met andere woorden werken aan overeengekomen doelstellingen, onafhankelijk van je werkplek, maar steeds bereikbaar voor je leidinggevende en collega’s.
Vier kandidaten hebben een ‘final offer’ ingediend om het VAC Brussel in de Noordwijk te mogen bouwen. De vier gebouwen die nog in de running zijn, zijn:

  • Brusselstower, de vroegere RTT-toren recht tegenover het Ellipsgebouw
  • Meander op de site van Thurn & Taxis
  • Silvertower, Sint-Lazarusplein
  • WTC IV, Koning Albert II-laan

Continue reading

Waarheen met Brussel?

Het lag al maanden op mijn aandacht te wachten, het boek “Waarheen met Brussel?”. Dit is de jongste, maar inmiddels al een jaar oude telg van de stadsschriften van Eric Corijn, hoogleraar Stadsgeografie aan de VUB. Voorheen verschenen van zijn hand al de werken “Brussel!” en “Kan de stad de wereld redden?”, allemaal gepubliceerd bij VUBPRESS.


Vorig najaar had ik het geluk een aantal van zijn lessen van Brussels Academy te kunnen bijwonen. Je weet wel, de volksuniversiteit over Brussel, een lovenswaardig initiatief van Corijn. De lessen starten opnieuw op vrijdag 14 maart. Maar het concept is wat aangepast. Terwijl vorig jaar de lessen ontdubbeld werden in een Nederlandstalige sessie in de voormiddag en een Franstalige sessie in de namiddag, wordt nu volop de kaart van tweetaligheid getrokken. Er is voortaan één les op vrijdagvoormiddag in het Nederlands en Frans tegelijk. Als statement kan dat tellen! De lessen hebben plaats in het Huis van Culturen in Sint-Jans-Molenbeek. Over de middag wordt er een lunchgesprek georganiseerd: terwijl je jouw boterhammetjes opeet, kan je mee discussiëren over een welbepaald thema. In de namiddag kan je ten slotte deelnemen aan een wandeling ergens in het gewest. Het ziet er weer allemaal superboeiend uit!
Maar ik zou dus iets over het boek “Waarheen met Brussel?” zeggen. Elk hoofdstuk van het boek is geschreven door een andere expert en behandelt een bepaald thema. De thema’s zijn verdichten, verduurzamen, ondernemen, verbeelden, integreren en plannen. Enkel het laatste hoofdstuk en de inleiding zijn door Corijn zelf geschreven.

Continue reading

Niet tegen de auto

Hoe kwam het akkoord van het Brusselse schepencollege over het verkeersluwe stadscentrum tot stand? Thomas Sennesael vroeg het aan Els Ampe, schepen van Mobiliteit.

Er heerst heel wat scepsis over de daadkracht van de verschillende Brusselse besturen. Over de jaren en de verschillende legislaturen heen bleef het binnenregenen in het huis van de Stad. Onderwijs, werkgelegenheid, mobiliteit, migratie, milieu… zowat alle belangrijke thema’s wachten op verbetering maar bleven tot nog toe met een nat pak zitten. Talloze kritische tot ronduit woedende stemmen roerden zich, schijnbaar vergeefs, maar recent lijkt Brussel uit een diepe slaap te ontwaken.
Hoe komt dat? Staatssecretaris Christos Doulkeridis spreekt over een tijd vóór en een tijd ná de zesde staatshervorming, en over het feit dat het Brussels Gewest nu eindelijk meer gewicht en meer geld krijgt. Dat kan een van de redenen zijn. In elk geval beweegt er iets in Brussel. Zo kwam het schepencollege van de stad Brussel op 31 januari naar buiten met een plan om het centrum opnieuw leefbaar te maken. Els Ampe, schepen voor Mobiliteit van de stad Brussel, geeft tekst en uitleg.
De hete adem van burger, handelaar en shoppingcentrum
Het verkeersluw maken en de heraanleg van het centrum is een grote stap voor een stad, en zeker voor Brussel. Hoe is dat plan tot stand kunnen komen?
De Brusselaars vragen al 18 jaar dat de centrale lanen aangepakt worden. Brussel wordt intussen steeds minder aantrekkelijk als winkelstad, voor mensen die er niet wonen of die van verder komen. Er is bovendien concurrentie op komst met Uplace, Docks en Neo. Veel handelaars zeggen dat, als er zo van die winkelcentra in de rand komen, we ook iets moeten doen om het centrum te doen heropleven. Niet te vergeten: Picnic The Streets voerde actie voor meer voetgangerszones en groen.

Continue reading

Een wandelbare stad

Van Brussel een wandelbare stad maken. Dat is het doel van STAPAS. Daarom maken we een inventaris van alle trage wegen in het Gewest. Samen met een heleboel Brusselaars. De inventaris is bijna compleet. Bijna. Eind november trekken we drie dagen lang de stad in om de laatste wegen in kaart te brengen. Met vereende voetgangerskrachten. En jij kan daarbij helpen. Drie dagen. Drie plekken. Zoveel mogelijk voetgangers.
Kom mee inventariseren, telkens van 10 u tot 18 u, op:

  • 29/11: UKKEL – Les Deux Alices, Groeselenbergstraat 57
  • 30/11: ANDERLECHT – Steinerschool, Sint-Janskruidlaan 14
  • 1/12: OUDERGEM – GC Den Dam, Gemeenteplein 13

Wij zorgen voor ontbijt, broodjes, drank en een korte briefing over wat en waar. Schrijf je in via e-mail of telefonisch op 0489/94.27.47. Meer info vind je op de website van STAPAS, een initiatief van Trage Wegen vzw in opdracht van Mobiel Brussel. (Geert te Boveldt)

Brussel Centraal

Er bestaan prettiger plaatsen om op een trein te wachten. Je gaat van een ondergrondse tussenverdieping nog een trap af en voor je weg bent krijg je minstens twee of drie aanstormende gedrochten die als een geaccidenteerde stop moeten maken op je dak. Voor wie er gewoon aan geworden is stelt het weinig voor maar ga er als een op rust gestelde buitenmens maar eens een kwartier staan, op een van de weinige perrons onder het Centraal Station. Die vervloekte Noord-Zuidverbinding kan je aan de ribben blijven plakken. Mij niet echter.

Continue reading

Het kost niet veel

Een verwarde haardos, een verwarde tong, dikke laarzen, een dikke jas en een blik Jupiler van een halve liter in zijn hand. Deze man stapt op in Brussel-Zuid en kijkt vriendelijk de treincoupé rond. Hij ziet eruit alsof hij een gesprek wil, alsof hij weet wat hij wil vertellen. Hij neemt plaats naast een andere man. De andere man is afwezig, bezig, op zijn draagbare computer, op zijn draagbaar werk. Hij is eerder net gekleed. Gereserveerd.
Ik heb mijn mp3-speler aanstaan. Ik doe dat niet vaak, maar na een dag werken, doet muziek mij altijd deugd. Sommige plekken nodigen mij daartoe ook uit. Stations, treinen, metro’s, doorgangsplaatsen, ik kan er zo lekker gewoon passeren en alles laten passeren. Je hoeft nergens aandacht aan te schenken. Je kan een moment van rust maken, om de werkdag achter te laten, of die nu goed of slecht was. De twee mannen intrigeren mij. Ik zet mijn muziek af, het moment wint en ik luister naar wat er zich in de trein afspeelt.
De man met de dikke laarzen zit intussen recht tegenover de andere man. Alsof die ander hem gevraagd heeft om aan de overkant te gaan zitten. Omdat hij de geur van drank, van vermoeidheid en van een vrijdagavond onuitstaanbaar vindt. Intussen heeft de gereserveerde man ook zijn draagbare computer weggestopt. Al is het niet om te praten met de gelaarsde man, maar om uit het raam te kijken, weg van zijn overbuur. Hij doet overigens hard zijn best om te doen alsof hij dat uitermate belangrijk vindt, of nodig heeft.

Continue reading