We schrijven Brussel, 10 februari 2020.

Na een zelfs voor Brusselkenners verrassende gids-trip door een achterkant van onze teergeliefde stad, staan we met verkleumde botten en dorstige tongen aan de ingang van de Walvis. Daar hebben we een tafel gereserveerd, voor de zekerheid, want de rest van het café zal wel vol zitten. We schrijven pre-corona.

De Brusselblogt-crew schuift aan tafel en ieder bestelt wat zijn hartje verwarmt, vooraleer we aan onze geplande meeting beginnen. Brainstorm, zeg maar. Altijd een goed moment om nieuwe ideeën in de groep te gooien, of oude ideeën nieuw leven in te blazen.

‘We doen een I’ve never!’, gooi ik op tafel. ‘We dagen onszelf uit om iets te doen wat we nog nooit deden en schrijven er een artikel over op de blog.’ En dan geven we de fakkel door aan een Chinese vrijwilliger die de ketting verder legt. Een nieuw oud idee. En ik zou de eerste steen leggen.

Ik wou naar de mis, naar een internationale misviering in Brussel. Niet dat ik nog gelovig ben, maar in een ver verleden deed ik ooit wel een communie of twee en ik begon me af te vragen of het zondagsmoment van samenzijn misschien wel een gemis was in mijn goddeloos bestaan. En of er nog gezongen werd en of dat dan nog verteerbaar was, vroeg ik me af.

Zo gezegd, zo gedacht. Ik noteerde met stip in mijn telefoon ‘Mis St.- Niklaas kerk – Boterstraat, Brussel.’, op zondag 16/2 om 10u. Nog nooit gedaan. En vast en zeker van plan om het licht te zien.

Helaas. Een intussen reeds vergeten obstakel stuurde mijn nobel plan in de war. Waarna een volgende zondag sneuvelde aan het front van Aalst carnaval en de zondag erop het killer-coronavirus reeds in de geburen was gesignaleerd en ik zodoende niet meer naar een gesloten kerk vol potentieel geïnfecteerd gezang wou. Plots stortte de hele wereld in een gigantisch I’ve never-spel. Nog nooit moeten schuilen voor een onzichtbare vijand die in een mum van tijd de aardbol had ingepakt. Nog nooit in quarantaine gezeten, nog nooit met een masker naar de supermarkt, nog nooit genoeg plek gehad in de supermarkt, nog nooit. Een blog over een zondagsmis. Niet, dus.

En zo verdween het nieuwe plan op de alom gevreesde lange baan, de snelweg der vergetelheid, het sas naar de bodemloze kerker van het ongebruikt archief.

Tot nu. Want nu is het tijd om uit ons kooi te kruipen, om oude ideeën nieuw leven in te blazen, om elkaars – gefilterde- lucht weer in te ademen en om het misplan opnieuw uit de kerker te vissen. Ik wil en zal naar de zondagsmis. De eerste steen van de I’ve never-ketting moet gelegd, van zodra Here Jezus ons weer allen toelaat in zijn heilig huis. Want ik zou nu niet graag de plek innemen van een huidgehongerde gelovige die de dagen naarstig heeft afgeteld naar een welverdiend groepsgebed. Dus we wachten tot de deuren opengaan voor de sympathisant, de ex-gelovige die opnieuw nieuwsgierig is geworden naar een zaal vol believers in het bovenaardse.  

Wordt vervolgd.

Alarmbellen.

Slepende, ergerlijke, eindeloze cries for help. Of voor aandacht. Beide waarschijnlijk.

Dringend of niet, op dit moment kunnen ze mij gestolen worden. De sirenes van Brussel.

De spreekwoordelijke flik die zijn pak friet asap op bestemming wil zien te krijgen. Want wie eet er nu graag koude gefrituurde patatten met uitgelopen mayonaise? En zeker in de bakermat van de voorgefrituurde aardappelstrook.

Misschien redden ze wel levens, die sirenes. In elk geval niet dat van mij. Integendeel. Ik zink alweer een voetprint dieper weg in bodemloze ergernis.

Kan dat echt niet wat stiller, of gewoon stil misschien? Je hoort toch nooit waar die herrie vandaan komt, zelfs al rijden – lees razen– ze vlak achter je. Met vers geslepen kreten die dwars door je trommelvlies snijden. Gewoon stoppen bij sirenes kan je je leven kosten. Wel lekker handig als de ambulance dan net voorbij komt- alsof die ooit op tijd zou kunnen stoppen om de collateral damage en passant mee op te scheppen.

Misschien ligt het wel aan mij. Misschien is mijn lawaaiverwerkingscapaciteit wel op. Weg. Foetsie. Reservestock en al, verslonden door de ontembare honger van de neverending sirenes.

Vaak kan ik het mij toch niet laten om snel het nieuws op te zetten. Radio, tv, laptop, iphone. Soms midden in de nacht. Om iets te vinden over het vreselijke ongeval of de allesverwoestende explosie die zonet moet gebeurd zijn. Maar niets. Nada. Geen spoor van drama. Enkel het slopende geluid van de eeuwige Brusselse sirenes. Overal. En nergens.

Het zijn misschien aan land gekropen zeemeerminnen. Sensuele sirenes die op zee schepen de kliffen op jagen met hun aanlokkelijk gezang. Ze zitten zonder visvoer en komen nu jagen op land. Verstopt in bestelwagens met flitslichten en irritante luidsprekers, die ons onder het mom van levens redden compleet overhoop rijden. En ons langzaam maar zeker verslinden met hun slopende herrie.

Het is stil nu in de stad. De sirenes zijn voldaan. Verzadigd. Ze kunnen nu even hun roes uitslapen voor hun honger straks weer aan de horizon weerklinkt.

 ‘Er hangen dahlia’s en andere nobele bloemen in, maar ook aromatische planten, druiventrossen, oregano en hop!’.

Bloemenkunstenares Caroline Lumia gidst ons door haar hangende tuinen in een opgefriste Predikherenstraat in het Ilot Sacré, het ‘heilig eilandje’. Een moeilijk te genezen pijnpunt in het historische hart van Brussel.

‘Ik ben gefascineerd door de geschiedenis van deze plek. Dit werk is geïnspireerd op de moestuinen van het Dominicaanse klooster, waar deze straat vroeger naartoe leidde. Op de grond werken ging niet, omdat er nog teveel wordt vernield hier ‘s nachts. Daarom is het een hangende structuur geworden. Ze reflecteert ook het meditatieve aspect van moestuinen, zeker de manier waarop de monniken ermee bezig waren. Alle planten van dit werk worden ook zeer goed onderhouden. En gerecupereerd achteraf.’

Caroline Lumia’s werk kadert in het stadproject ‘Pimp my street’, een intitiatief van Stad Brussel dat moeilijke buurten nieuw leven tracht in te blazen. Na twee minder succesvolle eerdere edities in de stad richten ze hun pijlen nu – voor de tweede keer- op het heilig eilandje.

De buurt kreeg deze zomer ook al een gloednieuw plaveisel. En nu worden de leegstaande panden in deze kleine straat- tot 24 december- ingenomen door kunstenaars en designers. Ze moeten een nieuwe commerciële bestemming geven aan de buurt, die na deze proefperiode aan een nieuw leven moet beginnen. Het is dan aan de eigenaars van de panden om een nieuwe invulling te vinden. Kleine voetnoot, de moestuinen zullen wel blijven hangen.

De komende maand zijn er vier stores te ontdekken:

Kewlox: de alombekende modulaire kasten kennen al sinds de jaren ’60 hetzelfde eenvoudige concept. Zelf samen te stellen opbergmeubels, in alle kleuren, geuren en afmetingen. Die ook vandaag nog steeds dezelfde vervangbare elementen aanbieden als toen, voor wiens kast een opsmuk kan gebruiken.  

Be Goodies: Vintage- en interieurspullen van Belgische makelij, waaronder prachtig oud servies van Royal Boch.

Kunstgalerij met design van Belgische ontwerpers.

Kunstgalerij met street art van Brusselse en Franse kunstenaars. Collectief L’oeil de Montreuil uit Montreuil, voorstad van Parijs en broeihaard van street art. Werk van – onder andere- Popay, die bekend staat om zijn monumentale fresco’s.

Kers op de taart is een vijfde pop-up, die dienst doet als ontmoetingsplek, theater, concertzaal, café en verdeler van uitstekende vin chaud.

Of de frisse injectie de wijk echt zal kunnen reanimeren is nog af te wachten. Intussen is het alvast een fijn alternatief voor wie al eens graag een omweg maakt rond de winterpret van de kerstmarkt.

Nuttige links:

https://www.pimpmystreet.be/nl/homepage-nl/, https://carolinelumia.com/, www.kewlox.com, https://popay.fr/

Ik weet niet of de koning je zal te woord staan.

Zou je zelf hebben beslist dat het tijd was om te gaan? Iets in mij zegt van wel. Zo was je gewoon. Denk ik toch. Want zo lang kende ik je nog niet. En toch wist ik meteen wie je was. Een zeldzame zielsgenoot. ‘Wij zijn katmensen’, zei je tegen me. ‘Hondmensen die gaan achter elke opportuniteit aan. Wij niet. Wij wachten tot de kans voorbijkomt. En als ze ons aanstaat springen we erop. En laten ze niet meer los.’ Je nipte van je tripel en knikte bevestigend. Dat was dat.

Je levenslust. Dat ga ik het meeste missen. Je humor, je relativeringsvermogen en het allesomvattende woord voor jou dat we nooit gevonden hebben. Stoïcijns, stelde je voor. Maar de pret in je ogen smolten dat te nauwe kader instantly weg. Pragmatisch, dacht ik. Maar je flamboyante zelf walste ook dat meteen onderuit. Uniek. Alive. And kicking. Een mens, zoals elk mens zou moeten zijn. Oprecht maar alert. Rechtvaardig en streng. Intelligent én belezen. Nooit ofte nooit met enige pretentie. Maar wel trots. En met een eeuwige honger naar nieuwe inzichten. Nieuwe feiten. Verwondering. En relativering. En verwondering.

Jij sluwe vos. Je hebt iedereen mooi liggen denk ik dan. Zomaar zonder afscheid de nacht in. Een zwart gat achterlatend. Ik was in shock. En toch wist ik het. Ik had al afscheid genomen. Dat besef ik nu pas. ‘Het was een inspirerend moment voor een oude man.’ Toen je dat schreef ging mijn alarm af. Een vals alarm, zo bleek enkele dagen later. Ik was boos, maar dat heb ik je nooit gezegd. Ik was boos omdat ik dacht dat je met opzet aandacht vroeg. Dat je mij aan het testen was. Dat je wou zien hoe ik zou reageren op een mogelijk tot nooit meer. Boos, en blij dat ik fout zat. Dacht ik.

En nu trek jij aan het langste eind. En wij aan het kortste. Wij, iedereen die hier nog is. Iedereen die je heeft gekend en je gaat missen, en iedereen die je niet heeft gekend en dat nooit meer zal kunnen.

Liefste vriend. Dank je. Uit de grond van mijn hart. Voor je aanstekelijke levenslust. Voor je liefde voor het leven. Het goeie leven. Het echte leven. En voor je geloof in de kracht van de confrontatie en de pracht van de waarheid. Tot ooit weer.