De MIVB: goed op weg voor meer respect?

In een reactie op een ander bericht schreef Jemenfish over de MIVB:

Ik heb overigens wel gemerkt dat ze nieuwe boetes hebben ingevoerd vanaf 2008, metro’s laten halt houden of zelfs geluidsoverlast geloof ik. Een metro te lang laten halt houden is 250 euro boete. Chapeau.

Dat men tegen bepaald wangedrag optreedt vind ik inderdaad heel normaal. Dat het vanaf 1 maart ook verboden is om op metrostellen te eten en te drinken, vind ik eigenlijk een stap te ver.

Toen ik ongeveer twee weken geleden met een dürüm döner kebab in een metrostation rondliep, werd ik door een medewerker van de MIVB aangesproken. Heel vriendelijk en correct, daar niet van. Men overhandigde mij een kartonnen kraslotje met de tekst “Le respect, ça se GAGNE ! Respect, dat WIN je! Manger à bord d’un véhicule, ça peut vous coûter cher ! In een voertuig eten kan je duur te staan komen!” Als je de zilverlaag van het kraslotje had weggekrabt, verscheen er een bedrag van 250 euro.

Van 75 tot 250 euro, dat is het bedrag dat je dreigt te moeten betalen bij “inbreuken waarbij er een risico voor het publiek of voor de verstoring van de exploitatie bestaat.” Als voorbeelden worden genoemd: “de orde verstoren, reizigers hinderen of lastigvallen, de installaties bevuilen, weigeren zijn vervoerbewijs te tonen, voedsel tot zich nemen…”.

Gehaaste werknemers die ‘s morgens op de metro hun boterhammetjes willen verorberen, hun appeltje willen schillen of hun busje soyamelk willen drinken lopen dus in de toekomst het risico diep in de portemonnee te moeten tasten voor deze “inbreuken”. In de zomer een ijsje eten of een flesje water drinken zal ook niet meer kunnen.

Zoals gezegd begrijp ik volkomen dat de MIVB wil optreden tegen vandalen en nitwits die de exploitatie van de metrolijnen hinderen en die weinig respect hebben voor hun medereizigers die daardoor vertraging oplopen of in een vieze metro moeten plaatsnemen. Dat is inderdaad allesbehalve aangenaam. Maar waarom moet men weer de normale reiziger straffen? Akkoord dat men diegenen straft die hun afval in de metrostellen achterlaten in plaats van het in de vuilnisbak te werpen, maar louter iets eten of drinken dient toch niet gesanctioneerd te worden.

Ik overweeg om, zo gauw de nieuwe regeling vanaf 1 maart van kracht is, bij wijze van burgerlijke ongehoorzaamheid de regel met betrekking tot het eten en drinken op de metro een paar keer doelbewust te overtreden.

Wat vinden de lezers van BrusselBlogt? Reacties zijn welkom.

Oliedom!

Zeven (7) verkeerde tankbeurten per dag!
Afgezien van de vraag wie zoiets telt en hoe (heb jij ooit naast de pomp iemand met een opschrijfboekje en een rood potlood zien staan?), en mijn verwondering over hoe oliedom automobilisten die benzine in plaats van diesel tanken (andersom schijnt minder vaak voor te komen, vreemd maar waar) wel niet zijn, brengt mij dit krantenberichtje op een idee.
De lucht in Brussel was de laatste dagen weer niet om in te ademen.
Op 12 februari waren de grenswaarden voor stikstofdioxide in ons Gewestje al drie dagen achter elkaar overschreden.
Grenswaarden, zeg dat wel, want in Vlaanderen was er geen vuiltje aan de lucht.
Brussel heeft namelijk niet alleen voor vliegtuiglawaai maar ook voor luchtvervuiling strengere normen dan de andere gewesten.
En terecht voor zo’n dichtbewoonde regio met zo veel autoverkeer.
Volgens het plan “Brussel’Air” kunnen er dan verschillende maatregelen worden genomen, gaande van strenge snelheidscontroles tot “nummerplaatrijden”.
Nu vrees ik dat automobilisten met dusdanig veel zelfkennis dat zij een “Baby aan Boord”-sticker op hun achterruit kleven niet alleen problemen met de keuze van de juiste brandstof hebben maar ook niet weten wat een even en wat een oneven nummer is.
Ik stel dus voor dat we in de hoofdstad van het surrealisme in de hoogste alarmfase overgaan op “alternerend tanken”.
Auto’s met even nummerplaten krijgen diesel, auto’s met oneven nummerplaten benzine.
En de volgende dag draaien we het om.
Goed voor de werkgelegenheid (de pompbediende die kan rekenen is terug!).
Goed voor het milieu (?).
Goed voor de chaos.
Pompen én verzuipen………..

Ik ben een aangelande

Aangelande
Gisteren verscheen plots bovenstaand bord in mijn straat. Uitgez. aangelanden? Qué? Ik heb het opgezocht. Volgens het juridisch woordenboek is een “aangelande”:

1) degene die land aan een zekere waterloop heeft;
2) persoon die een stuk land bezit dat aan een weg, dijk of rivier grenst

Alweer iets bijgeleerd dankzij het gesofisticeerd taalgebruik van stad Brussel.
via DrieWespen

MIVB moderniseert

Tram MIVBToegegeven, het zou allemaal wel wat sneller kunnen, maar stilletjesaan wordt de MIVB een meer moderne maatschappij. Flexibiliteit, snelheid, correcte informatie… het staat allemaal in de startblokken en uiteindelijk komt het er wel. Dat hier van de reiziger soms meer wordt gevraagd dan van de vervoersmaatschappij zelf, is dan weer een heikel punt dat mij vorige week (nét voor de tariefverhogingen) duidelijk werd.
Sinds kort staan er ticketmachines waar je, naar ik me heb laten vertellen, enkel individuele tickets kan kopen. Waarom zo’n machien geen andere tickets zou kunnen uitspuwen is een raadsel waar waarschijnlijk wel een antwoord op kan worden gegeven. (zie commentaar Joske) Die ticketmachines zijn er gekomen nà de aanpassing van de prijzen op de toestellen zelf. Dat een andere volgorde hier wenselijk had geweest, hoeft geen groot betoog (althans vanuit het standpunt van de reiziger).

Continue reading

Is Cyclocity een succes?

JC Decaux over Cyclocity JCDecaux hangt posters aan de Cyclocity stations met de boodschap:
In Parijs heeft JCDecaux de zachte mobiliteit in praktijk gebracht door in een eerste fase 10.000 fietsen voor openbaar gebruik te installeren. In Brussel zijn het er voorlopig 250, maar dat is ongetwijfeld slechts een begin.
Even in verhouding: Parijs heeft een populatie van 10 miljoen (“Paris unité urbaine“), en dus 1 fiets per 1000 inwoners. Brussel heeft er 250 voor een miljoen inwoners, ofwel 1 per 4000. Als je voor Parijs enkel het centrum telt (2 mio inwoners) is het verschil nog frappanter. Het eerste half uur Cyclocity is hier, in tegenstelling tot Parijs, ook niet gratis.

Continue reading

Draadloos in de metro

We hebben vroeger al geschreven over gratis Wifi in Brussel, en nu blijkt daarover net goed nieuws bekend geworden is:

Brussel is van plan om wifi-antennes te plaatsen in alle uitgangen van de metrostations. Vooral toeristen zouden dan draadloos én gratis informatiediensten kunnen raadplegen. Dat schrijft het ICT-magazine Data News Het gaat om een honderdtal metrostations die nog voor eind dit jaar uitgerust moeten zijn met een draadloze wifi-oplossing. Het project zou zowat 1 miljoen euro kosten.
via De Standaard

Ripple Wifi

Het goede voorbeeld

Het u allerbekende Liedtsplein in Schaarbeek, deze middag. Behalve een dikke laag smog geen vuiltje aan de lucht, ik wacht op mijn tram. De tram laat op zich wachten, dus ik kijk een beetje rond me heen. De gebruikelijke chaos, verder weinig speciaals. En een auto die vrolijk de trambaan oprijdt, gezwind marche arrière doet en zich met een zwiepende beweging vlot in het vak zet. Een vak waar zo’n groot bord met een ladende vrachtwagen en een ‘enkel stilstaan, niet parkeren’ bijstaat, die met de enkele streep. Moet kunnen natuurlijk, hier kan alles.
Luc DenysMaar groot is m’n verbazing als ik zie wie een paar seconden later – met een flinke vaart – uitstapt: niemand minder dan Luc Denys, Groen!-schepen van onder andere Nederlandstalige cultuur van de gemeente Schaarbeek. En natuurlijk was het niet zomaar stilstaan, tien minuten later stond zijn auto er nog steeds (hij woont dan ook vlakbij). Best wel teleurstellend om te zien dat zo’n mens net zo goed de verkeershooligan uithangt als de vele testosteron-gepowerde mannetjes die ook in deze buurt rondrijden. En ik die dacht dat de weinige bewindslieden van Groen! in Brussel een zekere positieve visie hadden op mobiliteit.
Hebben jullie ook al zulke fratsen meegemaakt, waarbij publieke figuren met een voorbeeldfunctie zulke grapjes uithalen?

MoBIB vs Oyster

OysterMoBib is de nieuwste kaart van de MIVB. Het is elektronische vervanging van je traditionele kaarten. Je kan er een 10-rittenkaart of een dagkaart mee opladen bijvoorbeeld. Volgens de weinige informatie die nu beschikbaar is op de website is het niet geweten of je dan gelimiteerd bent tot de kaart die je gekozen hebt en indien niet of het systeem intelligent genoeg is om over te schakelen op een dagkaart ipv 10-rittenkaart indien nodig. Uiteraard kunnen er ook abonnementen mee worden opgeladen.
Toen ik voor het eerst hoorde over de MoBib, die nu trouwens enkel nog maar in gratis vorm beschikbaar is voor bejaarden, dacht ik meteen aan het Londense zusje, de Oyster card. Ook daar kan je allerhande abonnementen opladen. Maar daarnaast kan je ook gewoon geld opladen (die enkel kan gebruikt worden op openbaar vervoer) waarmee je enkele ritten kan betalen. London is nét ietsje groter dan Brussel, dus is het openbaar vervoer er net ietsje gecompliceerder. Men heeft er zones, en afhankelijk van de zones waardoor je reist verschilt de prijs van een ticket. Daarbovenop heb je nog heen en/of terugreizen, dagkaarten, enz… Het geniale hier is dat met behulp van de kaart wordt berekend wat je voordeligste tarief is. Zo is het me al verscheidene keren overkomen dat naarmate het einde van de dag in zicht kwam, ik bij het ‘swipen’ zag dat ik een 0-rit had. Fijn 😉
Nog leuker wordt het als je weet dat je hier online top-up kan doen, de top-up kan laten gebeuren zodra je onder bepaalde limieten gaat, en je kan verifiëren welke ritten je hebt ondernomen.
Als ik denk dat dit binnen afzienbare tijd misschien in Brussel zal kunnen, en indien de netten wat stipter en uitgebreider worden (met parkeerplaatsen die ook met de MoBib kunnen betaald worden aan de rand van de stad, een mens mag al eens dromen!)… dan wordt Brussel zowaar een moderne metropool!
Photo by Simone Sartori, gepubliceerd onder de Common Creative License

Brusselse 'metro-minuten'

Sinds jaar en dag (nu ja, ongeveer 15 jaar om precies te zijn) ben ik pendelaar op de MIVB netwerken, van de kortste trajecten op diverse tramlijnen tot, bij aanvang van mijn huidige werkpost na mijn studie op de VUB ondertussen een kleine tien jaar geleden, op dagdagelijkse basis het plezier te hebben gebruik te mogen maken van de MIVB lijn 1A.
Ik herinner me nog altijd levendig hoe, in die studententijd, iemand mij vermelde dat ik ‘geen rekening dien te houden met de MIVB borden’ die aangeven hoeveel tijd ons nog resteert tot de volgende metro. Deze borden rekenden volgens haar met metro-minuten. Naast een inwaartse gniffel heb ik er niet verder bij stilgestaan.

Continue reading