Dat kunstenaar Arne Quinze niet overal graag gezien is, hoeft misschien niet echt te verbazen. Zijn constructies in de openbare ruimte zijn immers vaak imposant, groot en kleurrijk. Het lijdt geen twijfel dat dergelijke kunstwerken een impact hebben op hun omgeving, dat ze talk of the townworden.
Tussen het Vlaams Parlement en het Huis van de Volksvertegenwoordigers heeft Quinze ook in Brussel een reusachtig kunstwerk neergezet. Op een stuk van de Leuvenseweg, een klein en rustig kasseien straatje, staat sinds 2008 een immens werk van 15 meter hoog en 80 meter lang. Bovenop enkele metalen steunpilaren, beweegt een wolk van duizenden oranje en bruine houten blokjes van gevel naar gevel.
Voor het vijfde opeenvolgende seizoen zet Belfius Bank opnieuw elke derde zaterdag van de maand de deuren van haar kunstgalerij in Brussel open. Naast een selectie topstukken uit de eigen collectie is vanaf 19 oktober 2013 ook de tijdelijke tentoonstelling Meesters van het Expressionisme gratis te bezoeken.
Meesters van het Expressionisme verzamelt topwerken van de drie hoofdfiguren van het Vlaamse expressionisme Constant Permeke, Frits Van den Berghe en Gustave De Smet. Daarnaast is er werk te zien van kunstenaars als Auguste Mambour, Anto-Carte, Marcel Caron, Jean Brusselmans, Hubert Malfait, Hippolyte Daeye, Roger van Gindertael, Floris en Oscar Jespers.
De tentoonstelling is gratis te bezichtigen in de Kunstgalerij Belfius (Pachecolaan 44, 1000 Brussel) op 19 oktober, 16 november, 21 december, 18 januari, 15 februari en 15 maart, telkens van 10 tot 16.30 uur. Je moet je wel vooraf inschrijven op de website. Een betalend begeleid bezoek met een gids van de Koninklijke Musea voor Schone Kunsten van België behoort eveneens tot de mogelijkheden door vooraf een e-mail te sturen. (Thierry Martiny)
Waar kunnen kunstenaars in Brussel verblijven, eten, slapen, materiaal kopen en aan cultuur doen? Welke inspirerende plekjes moeten ze zeker bezoeken om in de ban raken van de hoofdstad? Shuxian Lee, beeldend kunstenares, en Elisa Nelissen, oprichtster van de jongerenfotografieblog We Are Drifters, zijn op zoek naar het antwoord. Met de steun van Wiels maken ze momenteel een stadsgids voor creatievelingen die Brussel bezoeken. Ze hebben daarvoor jouw hulp nodig. Originele kunstwerken, persoonlijke tips, foto’s en verhalen over Brussel zijn welkom tot 2 maart 2013 op hello@wearedrifters.com. De oproep staat op de website van We Are Drifters. (Elisa Nelissen)
Over de elektronische kerstboom die dit jaar op de Grote Markt komt, is wellicht al genoeg inkt gevloeid. Tom Naegels wees er in De Standaard niet ten onrechte op dat de hetze over de teloorgang van onze waarden en normen geen steek houdt: “Geen enkele moslim heeft gevraagd om de kerstboom te vervangen. Die 23.000 and counting ondertekenaars hebben zich vreselijk aangesteld, en ons broze maatschappelijk weefsel verder aangetast.” Of zijn de Pac Man-kerstboom die Madrid in 2007 sierde, de porseleinen smaakboom in Hasselt en de designkerstboom voor de eigen huiskamer misschien ook tekenen van de ondergang van het Avondland?
Intussen staat er op het Muntplein bijna onopgemerkt een kunstboom die gemaakt is van zwerfhout. Het verhaal begon in 2011 met twee recuperatiebomen aan de Oude Graanmarkt en de Ninoofsepoort, die ontstonden in het kader van het IMID-project (later Guerilalala). Hoewel er geen enkele vergunning voor verleend was, bleven ze bijna een jaar staan. Op 14 oktober kwamen er nieuwe kunstwerkjes bij. Naast de installatie op het Muntplein prijken er nu ook exemplaren aan het Justitiepaleis, aan de voet van de Kunstberg, opnieuw aan de Ninoofsepoort en in de Zwart Paardstraat in Molenbeek. “Ik wil ook nog naar andere gemeenten. Ik vraag me bijvoorbeeld af of Ukkel op dezelfde manier zou reageren,” vertelde de anonieme kunstenaar aan Brusselnieuws. Hij noemt zijn installaties zelf ‘beaumen’. En jawel hoor, het was zover, er stond er eentje in Ukkel vorige week. Het prachtexemplaar stond in de… Looflaan! De auteur heeft blijkbaar gevoel voor humor. Volgens bronnen in het milieu zou het om Obetre gaan. De man heeft bovendien gevoel voor esthetiek. Zo stond de beaum niet toevallig voor Hotel Haerens van architect Antoine Courtens. Enerzijds is de kleur van de installatie in harmonie met het huis, anderzijds contrasteert de grillige vorm van de boom heerlijk met de strakke art-decostijl. Lang heeft het feest echter niet geduurd. De gemeente heeft het kunstwerk al opgeruimd. Er rest ons enkel nog een foto als herinnering. (Melding en foto: Bastien De Zutter)
Wat doe je als hedendaagse kunstbeurs om op te vallen binnen het weelderige aanbod van Art Brussels? Hoe lok je verzamelaars en kunstliefhebbers naar de galeries die jij hebt geselecteerd? Slick Brussels profileert zich resoluut als jong en dynamisch. Het wil de talenten van morgen ontdekken en de liefde voor kunst uitdragen. Aangezien de liefde nog altijd door de maag gaat, pakt Slick uit met een tijdelijk restaurant, waarin niemand minder dan de Parijse tweesterrenchef Christophe Pelé achter het fornuis staat. BrusselBlogt mocht vandaag al eens voorproeven.
Er broeit iets in Brussel. De wereld van de hedendaagse kunst maakt zich op voor een groots evenement: Art Brussels. De jaarlijkse kunstbeurs doet de stad van 19 tot 22 april volstromen met kunstliefhebbers en wordt begeleid door tal van randactiviteiten. Een greep uit het rijke aanbod.
Art Brussels zelf is aan haar 30e editie toe en is uitgegroeid tot een must voor curatoren, critici, verzamelaars en iedereen die interesse heeft in de nieuwe tendensen in de internationale kunstwereld. De beurs in Brussels Expo brengt 182 galeries uit vier werelddelen onder één dak samen. Zowel vaste waarden als veelbelovende talenten exposeren hun werk. Op de beurs vinden ook debatten plaats met o.a. toparchitect Rem Koolhaas, kunstpaus Jan Hoet, galeriehouder Adriaan Raemdonck en hoedenontwerper Christophe Coppens. De toegang bedraagt 15 euro (of 12 euro als je je ticket vandaag nog online bestelt).
Art in the City is een gratis openluchttentoonstelling die voor de vierde maal plaatsheeft in het Egmontpark, naast The Hotel. Er zijn twaalf sculpturen te zien van kunstenaars uit België, Frankrijk, Duitsland en de Verenigde Arabische Emiraten. De winnende kunstenaar wordt door de stad Brussel uitgenodigd om voor een specifieke ruimte een kunstwerk te creëren.
Stel je je iedere keer dat je bewust een vliegtuig ziet overvliegen de vraag wie in het vliegtuig zit, waar het naartoe vliegt, wat de passagiers op die plek van plan zijn? Misschien wordt het dan tijd om je eigen vliegtuig los te laten in Brussel.
De halfslachtige winter sleept nog wat aan, maar in cultuurland is de lente duidelijk aangebroken. Kunstliefhebbers worden verwend met een aantal boeiende tentoonstellingen, cinefielen met langverwachte films. Hoog tijd om enkele dagen te ‘culturen’ in Brussel!
De meest in het oog springende topper is natuurlijk de retrospectieve rond Luc Tuymans in Bozar. Maar omdat die geen introductie meer nodig heeft, wijs ik liever op een andere kunstenaar die door het samenvallen met de Tuymans-retrospectieve een beetje dreigt onder de radar te verdwijnen, namelijk David Claerbout. Onder de treffende titel “De tijd die blijft” loopt in Wiels tot 15 mei een overzichtstentoonstelling rond deze Belgische kunstenaar. Claerbout maakt voornamelijk video-installaties op groot formaat, waarbij hij zowel tijd en ruimte manipuleert. Tijd en ruimte worden tegen elkaar uitgespeeld, uitgerokken of gecomprimeerd, zodat er een poëtische interpretatie ontstaat van momentopnames. Schijnbaar alledaagse handelingen zoals iemand die afscheid neemt, jongeren die meeuwen voederen, een ontmoeting tussen twee vreemden, worden getransformeerd tot rituelen van stilstand en beweging. Zelfs al schrijdt de tijd op de achtergrond voort, door stil te staan bij kleinheid en breekbaarheid, herkenbare menselijke handelingen te vertragen of te manipuleren, wordt de schoonheid daarvan ontsluierd en nestelt die zich in het hoofd van de toeschouwer. Het zijn videowerken vol openheid waarvoor je best je tijd neemt: door je onder te dompelen in Claerbouts manipulatie van tijd en ruimte, verdwijn je voor de duur van het kijken uit je aardse bestaan en wordt je opgetild als keek je als een verre engel vanuit de hemel neer op mens en ruimte. Neem dus je tijd om deze tentoonstelling op je eigen ritme te ondergaan!
“Waar in Brussel vind je de 5 beste plekken om stoemp te eten, wat zijn de 3 meest onthullende tram- en buslijnen en van welke 4 wijnbars krijg je het warm?”. Jan Sulmont probeerde Brussel te vatten in 52 lijstjes, netjes gebundeld in een handige stadsgids. BrusselBlogt laat elke week een nieuw lijstje op je los!
Gezien de reacties van enkele personen over de fietsvriendelijkheid in Brussel en zelf werkend bij Kunst-Wet, heb ik gezien hoe de werkwijze specifiek hier gebeurt.
Blik even terug met mij. We spreken anno 2003. Het volgende document wordt de ether in gesmeten betreffende de heraanleg van de Wetstraat: http://rue.web3.be/upload/algemeen/persdossierNL.pdf
‘Iedereen voelt zich betrokken bij de aanleg van een degelijk trottoir of een veilig fietspad in zijn of haar straat, bij een goede verbinding met het stadscentrum of bij de aanleg van een gemoedelijk en gezellig plein.’ Grimlach.
Anno 2010:
Dit is maar op een willekeurige dag getrokken. Je kan de auto even goed naast het terras vinden, of het terras bij wat beter weer tot de rand van het fietspad. In het begin stonden de mobiele bloembakken en de prijzenkaart zo, dat je onmogelijk vanaf Kunst-Wet niet eerst op het terras kon uitkomen tenzij langs het fietspad, maar dat is het enige waar ze lijken op teruggefloten. Aan de overkant vind je andere zaken die elke dag ondertussen oprukken tot het fietspad. Resultaat: Alle voetgangers, zoals de brave heer hierboven links, lopen ondertussen gewoon al op het fietspad natuurlijk.
Er werd een budget van 6.423.000 euro uitgetrokken, met een sterke focus op de uitbreiding van specifiek dit stuk voetpad. Iets verder werd er vol trots een Villo-station opgetrokken. Naar het centrum rijden is geen probleem, maar veel succes met te slalommen op dit stukje. Met wat geluk kan ik je bij de lijst aanrijdingen die ik al zag noteren. De vele ambtenaren van ambassades of topfirma’s staan nu niet bekend om frivool uit de weg te gaan voor fietsers.
Dit is maar één in de rij van talrijke voorbeelden van waarom Villo (en met de fiets rijden an sich) maar eens moet samenhangen met een deftig beleid. Zeker na zo een fikse investering. Een van de drukste punten in Brussel, zowel per auto als per openbaar vervoer, en indien het enigzins gestructureerd zou verlopen misschien een van de meest succesvolle punten voor een vertrek met Villo. Maar de halte staat hier vaak vol. Can’t blame them can you?
