Tulibris, de zelfstandige boekenwinkel die meer doet dan een boek voorschrijven

Tussen Flagey en de Naamsepoort ligt Tulibris, voor veel mensen een toevallige ontdekking in de Tulpstraat. Het is de boekenwinkel van Peter De Meersman. Hij verkoopt er voor een democratische prijs Engelse tweedehandsboeken die nog in goede staat en vaak in eerste editie zijn.

Tulibris, zelfstandige boekenwinkel van Peter De Meersman
(c)Willemjan Vandenplas(gsm)

Tulibris is authentiek vakmanschap. Iedere klant is er om bediend te worden zoals het hoort. Het voordeel is dat je kwalitatieve boeken krijgt. Zowel de Engelse klassiekers zijn aanwezig, als internationaal vertaald werk en geschiedenis, zowel politiek als sociaal. Er is ook ruimte voor het meer filosofische en sociologische werk, maar dat vervalt in het niets ten aanzien van een kast vol chefs-d’oeuvre die enkel door een zeer intellectueel publiek gepruimd kunnen worden.
Daarnaast is er natuurlijk een sectie kunstboeken en reisboeken, Peter heeft een zwak voor fotografie en het Midden-Oosten, hij studeerde archeologie en Industrieel ingenieur. Zijn masterproef bestond uit een archeologische studie over de metalen in de grond in Palestina en hoe ze werden gebruikt in de kopertijd.
Peter is een erudiet man uit een gezin van Aalsterse marktkramers, die dus zowel de sociale wetenschappen als de exacte wetenschappen heeft overwonnen. Daarnaast heeft hij de wereld gezien en bezit hij een rijke collectie van Engelse boeken. Het Brusselse gemeenschapsleven is hem ook niet onbekend. Zo vertelt hij vaak over zijn ontmoetingen met minderheden in Brussel.
Hij is een familievader van eind 40. Met de kinderen die ouder worden en een vrouw die bij de Europese Unie werkt, wilde hij zijn wens om ooit eens een boekenwinkel te openen in vervulling brengen.
Een zelfstandige boekenwinkel is een financieel risico, maar Peter heeft de boekenkennis en de eruditie om dit te doen, dus waagde de familie De Meersman zich in 2015 aan dit nieuwe project.
De winkel heeft een echte vintage look met Duitse vazen van na de Tweede Wereldoorlog, wereldkaarten zoals in de lessen aardrijkskunde en boekenkasten in dennenhout gemaakt door een Bulgaarse schrijnwerker. De mooiste kast heeft Peter zelf in elkaar gestoken. Daar staan ook zijn dure boeken op.
Wat Peter vooral stoort is dat mensen geen besef hebben hoeveel een boek kost. Voor alle duidelijkheid: boekenprijzen verschillen van land en van taal tot taal. Zo zijn de Franse boeken het goedkoopst: een pocket kost nieuw ongeveer 6 euro en tweedehands 3 euro. Een Spaans boek kost 12 euro nieuw en tweedehands 5 euro. Een Nederlands boek kost al snel 20 euro en tweedehands is het veel minder waard: 5 à 10 euro. Een Engels boek kost al snel 25 euro en kost tweedehands tussen de 7 euro en de 12 euro.
Daar zijn veel mensen zich niet van bewust, zodat Tulibris moeilijker in de markt ligt. Er wordt vaak gekozen voor winkels zoals Pele Mêle, die voor de boekenworm eerder concentratiekampen zijn van de literatuur. Tja, als je daar goed zoekt, vind je iets, maar bij Tulibris vind je waarvan je droomt en krijgt het boek de perfecte omkadering.
Lezen is zoveel meer dan al de eenzame uren met de neus in de boeken. Lezen is een ritueel. De echte lezer verdient daarom wel een luxebehandeling. Daarvoor betaal je een beetje meer. Zoals ik al zei, kwaliteit en een eerste editie, dat zijn boeken die nog iets kunnen opbrengen in de toekomst en zowaar een derde leven kunnen krijgen. Natuurlijk kan je zeggen dat het elitair is. Toch zegt mijn boekgevoel dat als wij een echte circulaire economie willen uitbouwen, het nodig is dat wij zorg dragen voor het materiële en daarvoor naar kwaliteit moeten kijken.
Tulibris ligt een beetje verborgen in de Tulpstraat in Elsene, maar zoals wij weten, zijn de kleine toevalligheden vaak nog de grootste ontdekkingen. Peter heeft zich ontwikkeld van ontdekkingsreiziger tot handelaar in verhalen.
Tulibris, Tulpstraat 25 rue de la Tulipe, Elsene/Ixelles, 0475/29 31 23, open op dinsdag, donderdag en zaterdag, van 11 uur tot 18.30 uur, www.tulibris.be,

Willemjan Vandenplas is blogger. Volg zijn werk op zijn blog en website

Een huwelijk van muziek en chocolade

Wat heeft chocolade gemeen met klassieke muziek? Verrassend veel, bleek gisteren in Flagey, waar de nieuwe reeks Klankproeverijen in première ging. Bij wijze van voorproefje neemt een expert voor het concert telkens een strijkkwartet onder de loep vanuit zijn of haar perspectief. De eerste gast was Pierre Marcolini.

De Brusselse chocolatier kwam niet met lege handen maar liet het publiek op het podium van de knusse Studio 1 genieten van drie sublieme creaties. Creëren, dat woord viel ook in het gesprek met pianist Julien Libeer en violiste Elsa de Lacerda over het maken van muziek en chocolade.
Marcolini experimenteert met smaken en texturen om tot een evenwichtige compositie te komen. Dat vergt een sterke gedrevenheid en kennis van zaken. Hij betreurt dat de gemiddelde Belg wel chocolademerken kent, maar niets van de verschillende soorten cacaobonen af weet. Hij spreekt van terroir, vergelijkbaar met dat van wijnen. Witte chocolade, die geen cacaopoeder bevat, kan volgens hem de fairplay van een lichte witte wijn hebben. Wat hij wil bereiken? Mensen die zijn chocolade proeven herinneringen schenken, zoals de beroemde madeleine van Proust, die meteen de kindertijd oproept.

Na de prettige inleiding volgde het stevige muzikale werk in Studio 4. Het Amerikaanse Emerson String Quartet is al sinds 1976 actief. Twee van de violisten startten hun carrière door deel te nemen aan de Koningin Elisabethwedstrijd. Met hun tonnen ervaring brachten de vier grijsaards werk van vier componisten ten gehore: Joseph Haydn, Anton Webern, Bela Bartok en Ludwig van Beethoven. Van lyrisch en speels over dramatisch tot abrupt atonaal: het kwartet musiceerde uitmuntend. Hun geheim verraadden de violisten in het voorgesprek: “Het is zoals een goed huwelijk. We respecteren elkaars verschillen. En we nemen de muziek au sérieux, maar niet onszelf.”
De volgende klankproeverijen zijn met wiskundige Isar Goyvaerts (10/12/2017), psycholoog Jean Van Hemelrijck (31/1/2018) en auteur en muziekagent Sonia Simmenauer (12/3/2018). Zij vormen het voorprogramma van respectievelijk het Jerusalem Quartet, het Rolston String Quartet en het Boris Giltburg & Pavel Haas Quartet. 

De magie van Lego op Brick Live

Ik ben, laat het ons zo formuleren, altijd al meer dan gemiddeld geïnteresseerd geweest in Lego en mijn vrouw gunt mij die afwijking graag. Het hele gebeuren is een twintigtal jaren geleden ingeslapen geraakt. Ik ben architect geworden, ja hoor, maar had andere dingen aan mijn hoofd dan met de fascinerende Deense blokjes te spelen. Sinds onze kinderen uit de Duplo-jaren groeiden, is de waakvlam weer iets hoopvoller gaan branden. Gisteren bezochten we met het hele gezin Brick Live op de site van Thurn & Taxis.

De kinderen van 5 en 7, ze hadden er zin in, omdat ze net deze week als bij toeval het andere speelgoed even opzij geschoven hadden en tot mijn grote vreugde weer gewoon met Lego zijn beginnen te bouwen. Een filmpje van Bruzz deed de rest.
De organisatoren noemen het zelf “het grootste Lego-avontuur ooit”. In principe valt dit avontuur uiteen in twee delen: enerzijds de “fanzone”, waar de organisatoren aan de Belgische fanclub BeLUG gevraagd hebben om enkele van hun beste stukken te presenteren, en anderzijds een goeie versie van een binnenspeeltuin, gevuld met Lego-steentjes.
Het eerste deel was al dadelijk een aangename binnenkomer. Naast enkele gewoon leuke bouwwerken, waren er toch ook een heel aantal straf uitgewerkte scenario’s te ontdekken, die ook onze jongens konden boeien (ridders en zo).  Ergens had ik gehoopt dat we op hetzelfde elan hadden kunnen doorgaan in het tweede deel van het avontuur, maar dat bleek niet het geval te zijn.  In de plaats kregen we een variatie van verschillende standen waar je zelf kon bouwen met de steentjes die kenmerkend zijn voor de verschillende deelwerelden die Lego gecreëerd heeft: Duplo, City, Lego Friends, Ninjago, Technics,… enfin u kent ze wel.
Niet wat ik gehoopt had, maar de kinderen lustten er wel pap van. En de volwassenen eigenlijk ook, dankzij de kracht van de Legosteen zelf. Niets bleek zo ontspannend te werken als een grote hoop van allemaal dezelfde blokjes in zwart en wit, en dit zowel voor jong als voor oud.  Eerst kijk je als volwassene nog een beetje onwennig naar het enthousiasme van de jongsten, maar dan beginnen de vingers ook bij enkele sceptici te jeuken. Het is gewoon te leuk om de uitdaging aan te gaan. Twee blokjes worden er twintig, en voor je het weet, heb je een hele creatie.

Toch een aandachtspuntje bij al dat bouwplezier: hoewel het ook interessant kan blijken om verder te bouwen met de half afgewerkte bouwsels van een voorganger, begint het geheel na een tijd toch een beetje te lijken op de speelkamer van een achtjarige die net een verjaardagsfeestje achter de rug heeft. Best wel rommelig dus.
En nog een aandachtspunt: de zogenaamde “retail zone” had echt wel beter gekund.  In de meeste klassieke speelgoedwinkels vind je een veel groter aanbod aan nieuwe bouwdozen, en van bijzondere “collectors items” was al helemaal geen sprake. Een teleurstelling.
Slotsom: de ondertitel “het grootste Lego-avontuur ooit” is te veel een dichterlijke overdrijving en een marketingstunt gebleken. Maar als je de magie van Lego wel kan smaken en de kinderen nog tevreden zijn met een eenvoudige stapel met Lego-blokjes waarmee ze ongeremd aan de slag kunnen gaan, dan is Brick Live zeker een uitstap waard in de herfstvakantie.

Brick Live loopt nog tot en met zondag 5 november op de site van Thurn & Taxis (Havenlaan 86c, 1000 Brussel), dagelijks van 10 tot 18 uur. Een dagpas kost 20 euro. Voor een familiepas (twee volwassenen en twee kinderen onder 12 jaar) betaal je 60 euro.

Gastblogger Filip Van de Voorde

Daarboven op het 8ste verdiep aan de Globe in Ukkel vluchtte ik zoals iedereen naar de dorpskom

Onze familie heeft een traditie om naar de Globe te gaan. Wij gaan daar al 60 jaar onze reiszakken halen. Mijn oma en opa kochten daar grote vierkante reiszakken om naar Spanje te reizen in de jaren ’50 met de auto, want van vliegtuigen was er toen nog helemaal geen sprake. Vandaar dat de reiszakken heel groot en log waren omwille van al de schokken op de onbegaanbare wegen van Europa.

De reistassen evolueerden mee met de vraag van de reiziger. In de jaren ’60 kwamen de lijnvluchten op gang. Mensen moesten lichtere zakken hebben. Het reizen met het vliegtuig was nog exclusief, maar de reistassen van aan de Globe werden gretig gekocht omdat daar de bourgeoisie woonde die al naar verre bestemmingen kon reizen.
Mijn oma en opa reisden enkel in Europa, maar mijn moeder kwam als kind in contact met de generatie die in de jaren ’60 en ’70 met een 2PK naar India reed  en ze kreeg het reisvirus te pakken. Begin jaren ’0 nam zij heel onze familie mee op verre reizen omdat de lijnvluchten gedemocratiseerd werden.
En zo werd alles gedemocratiseerd. Onze reiszakkenwinkel kan niet het gespecialiseerde reisgerief aanbieden zoals vroeger. De mensen die er nu komen zoals ik, komen er uit traditie om ergens een verloren gegaan idee in het leven te houden: reizen is niet vanzelfsprekend en is een traditie op zich. De laatste zeventig jaar evolueerde de Globe, de reissector en Maroquinerie Karwan met in het begin als doelgroep de rijke niche naar een meer gedemocratiseerde niche.
Ik als millennial ontdekte de wereld in snel tempo. Ik leerde vreemde talen en culturen, fotografeerde oude culturen en steden en ontwikkelde mij tot blogger voor een mondiaal forum. Tot de laatste jaren. Toen kwam er een kink in de kabel. Ik bleef namelijk hangen in Brazilië.
Ik had drie jaar nodig om van Brazilië los te komen. Ondertussen voel ik dat ik een wereldreiziger ben die veel immateriële rijkdom heeft in zijn reistas en af en toe bezoek krijgt uit een ver land.
De laatste jaren was ik het laatste uit mijn jeugd aan het persen. Ik kwam steeds meer als kleine jongen uit de rand vast te zitten in het geopolitieke en leerde de ranzigheid van deze wereld kennen.
Vandaar dat ik nu terugvlucht naar de dorpskom na 13 jaar te zwerven om te beseffen dat we weer maar een steenworp zijn verlegd.
Willemjan is blogger. Zijn werk staat op zijn blog en website

Een nieuwe start voor Itinéraire Bis Gourmand

Groenten fermenteren is, cru gezegd, het gecontroleerd laten rotten van voeding. De techniek uit grootmoeders tijd is bezig aan een revival. Itinéraire Bis Gourmand produceert glazen potten met bijvoorbeeld gefermenteerde rode biet en sinaasappelschil of venkel en kurkuma. Het bedrijfje zamelt via crowdfunding geld in om een eigen productieatelier in te richten.


Initiatiefneemster Emilie Jaworski, een Franse antropologe met Poolse roots, is helemaal overtuigd. “In Polen, waar mijn familie oorspronkelijk vandaan komt, is fermentatie nooit weggeweest. Denk aan zure augurkjes en de bekende rodebietensoep barszcz, waarvoor fermentatiesap gebruikt wordt. De voedingswaarde van gefermenteerde groenten is gewoon heel hoog. De mogelijkheden zijn bovendien onuitputtelijk. Ik haal veel voldoening uit mijn experimenten”, vertelde ze aan Bruzz.
Itinéraire Bis Gourmand produceert momenteel in de co-workingkeuken Co-oking in Anderlecht en verkoopt zijn producten onder meer in de biowinkels Sequoia en Porte de la Tortue, in de supermarkt voor lokale producten Belgomarkt en in de webshop eFarmz. Emilie en haar partner Pierre De Almeida, die vroeger kok was bij het vegetarische restaurant Dolma, wonen met hun zoon buiten de stad in Dworp (Beersel), waar ze een weelderige moestuin hebben, kippen houden en hun eigen honing produceren.
Nu het huis naast haar vrijgekomen is, wil Emilie de productie van groentebokalen naar de garage van dat huis verhuizen. Ze wil er ook fermentatieworkshops aanbieden en sensibiliseren rond gezonde en duurzame voeding. Ze werkt daarvoor samen met partners zoals de vegetarische start-ups Yumm’Eat en Bouche B (die samen in een artikel in Bruzz aan bod kwamen) en Fermenthings, de fermentatiewinkel van Yannick Schandené en Julien Vandamme in Jette.
De ultieme droom van Emilie: een heuse ranch waar ze schapen houdt en kaas maakt en gasten kan ontvangen in een hotel-restaurant. Maar eerst het nieuwe productieatelier inrichten en behoorlijk uitrusten, zodat het voldoet aan de voorschriften van het Voedselagentschap.

Meer info vind je op de website en de Facebook-pagina van Itinéraire Bis Gourmand. De crowdfundingcampagne op MiiMosa loopt nog een week.

Kaas na bier is plezier

Brussel heeft er sinds de zomer een kaasbar bij. La Fruitière serveert geen vijfgangenmenu met aangepaste kazen, maar verkoopt een uitgelezen selectie kazen die je ter plaatse kunt degusteren. Een kaaswinkel met een gelagzaal dus, waar een twintigtal personen een kaasplank of een belegd broodje van de betere soort kunnen eten. Véronique Socié en haar zoon Léo Begin verwelkomen je met open armen. Ook de bierliefhebber blijft niet in de kou staan.

Véronique (52) groeide op vlak bij de Frans-Zwitserse grens en heeft familie in de twee landen. De naam ‘fruitière’ komt uit haar geboortestreek. Het staat voor een ambachtelijke, coöperatieve kaas- of wijnmakerij in een bergregio. Of zoals Véronique zegt: “Het is een plek waar de kaasproducent en de lokale melkveeboeren elkaar ontmoeten en de vruchten plukken van hun werk. Het menselijke aspect primeert voor mij.”
Kaas. Het is een novelle van Willem Elsschot over een kaasverkopersdroom die faliekant afloopt, maar het is ook de passie van Véronique. Ze kweekte eerst met haar familie geiten in het Juragebergte en maakte kaas van de melk. Daarna promootte ze Comté-kaas in Frankrijk en in het buitenland. In 2014 ging ze aan de slag in Waterloo bij Bernadette Delange van Fromagerie Saint-Michel. Twee jaar later werd ze bekroond tot beste kaasmeester van België. Tot ze dit jaar met haar zoon in hartje Brussel haar eigen kaasdetailzaak begon. Het werd een sobere, stijlvol ingerichte winkel met grappige details zoals koetjes op de planken en een Heidi-viewmaster. De vergunning om drank te mogen serveren kwam er met enige vertraging. Je kunt je ter plaatse ook tegoed doen aan raclette of fondue.

Bij La Fruitière ga je niet alleen voor de fijne selectie van kazen, die soms maandenlang rijpen in de koele kamer, je krijgt er ook het verhaal van het product bij. Véronique en Léo geven deskundig advies over de Franse, Zwitserse, Italiaanse en Engelse kazen die ze verkopen. Bij de producten van eigen bodem vallen Brusselse en Herve-kaas op. Daarnaast vind je er een beperkt gamma andere zuivelproducten zoals yoghurt en rijstpap, fijne vleeswaren en biologische drankjes.
De Franse uitbaatster houdt van de gemoedelijke sfeer in België, de vriendelijke mensen en de liefde voor lekker eten, maar ze is kritisch voor de portie gemengd als aperitief. “Ik gruw vooral van selderijzout die enkel dient om de matige kwaliteit van de gouda te maskeren.”
La Fruitière is ook een paradijs voor foodpairing. De kaas- en wijnavond kennen we al, maar Véronique experimenteert ook met de combinatie thee en kaas. In België kan ze uiteraard niet naast bier kijken. Zo laat ze pittige Zwitserse kazen met beschermde oorsprongsbenaming (AOP) zoals Gruyère, Appenzeller, Tête de Moine, Tomme Vaudoise, Etivaz en Vacherin Fribourgeois harmoniëren en contrasteren met puike bieren van Brusselse brouwerijen. Denk aan Nath van Cantillon, Bruxellensis van Brasserie de la Senne, Vogelpik van En Stoemelings, Théorème de L’Empereur van L’Ermitage en Heavy Porter van No Science. Een unieke tongstrelende ervaring waar je als een blok voor valt. Drie kaas-en-biersets zijn ook te koop als origineel geschenk.

La Fruitière, Kolenmarkt 99, 1000 Brussel. Meer info op de Facebookpagina. 

Dagelijks brood met nieuwe korst

Le Pain Quotidien opent een nieuwe vestiging in de stad waar het voor de bakkerijketen van Alain Coumont begon. Zevenentwintig jaar na de eerste winkel in de Dansaertstraat waait de geur van vers gebakken brood je tegemoet in het Koninklijk Pakhuis in Thurn en Taxis. Het erg ruime, warm ingerichte restaurant met open bakatelier en opleidingscentrum geldt als de nieuwe flagshipstore in ons land.


(c) Jean-Pierre Gabriël
Topman Vincent Herbert is zichtbaar in zijn nopjes bij de opening. Er is flink geïnvesteerd in de nieuwe zaak die vroeger een distributeur in Italiaanse kleding huisvestte – De Tijd spreekt van 400.000 euro – maar het resultaat mag er zijn. “We blijven trouw aan onze filosofie”, steekt de CEO van wal. “We bieden nog altijd eenvoudige en gezonde producten aan zoals ambachtelijk brood. De gemeenschappelijke tafel blijft garant staan voor convivialiteit Je neemt hier je tijd, je connecteert en je voelt je thuis. Tegelijk gaan we mee met de tijd en bieden de klanten een breed aanbod van maaltijden en ervaringen.”

(c) Jean-Pierre Gabriël
In de zaak kun je terecht voor een ontbijt, een brunch, een vieruurtje of een afterworkdrink. Op het menu staan onder meer boterhammen, soep, quiches, gevarieerde slaatjes, originele dagschotels en dessertjes. Vegetariërs en veganisten komen er aan hun trekken. Er zijn tafeltjes voor twee of voor grote gezelschappen, maar ook zitbanken en cocktailtafels. Bedrijven kunnen hun eten ook op kantoor laten komen en zelfs hun tafel laten dekken door Le Pain Quotidien. Het restaurant opent zijn deuren voor bakworkshops voor kinderen en volwassenen. De winkel verkoopt eigen producten zoals confituren, chocoladepasta, olijfolie, balsamicoazijn, grijs zeezout, koffie en thee. Boven is er een kamer waar opleidingen voor het personeel plaatsvinden onder de noemer Farming Academy.
Het brood waarnaar de zaak genoemd is, beleeft een metamorfose. De baksteen van 2 kilo uit 1990 heeft plaatsgemaakt voor een compactere versie van 600 gram, nog altijd biologisch en op basis van zuurdesem. Er zit minder zout in het brood en het deeg krijgt meer tijd om te fermenteren, tot 33 uur. De temperatuur tijdens het rijsproces schommelt rond 6 °C.

(c) Jean-Pierre Gabriël
Feit is dat Le Pain Quotidien een internationaal bedrijf is. 40 miljoen klanten bezoeken jaarlijks in totaal 262 winkels. In de VS zijn er 89 restaurants tegenover 29 in België. Latijns-Amerika en Azië zijn momenteel de grootste groeimarkten. Het concept en de producten blijven hetzelfde en de meubels komen altijd uit Geel. “Al zal de curry in India sterker zijn dan hier, we geven niet toe aan onze principes. We verkopen bijvoorbeeld geen cola,” vertelt Herbert.
De concurrentie slaapt niet. Zo mikt Exki op hetzelfde segment van bio, gezond en fancy fastfood. Herbert: “Maar bij ons overstijgt de gezellige levensstijl het product. We hebben bijvoorbeeld nu ook een actie ‘disconnect to reconnect’. Als gasten hun gsm’s in een doosje stoppen om volop van de gemeenschappelijke maaltijd te kunnen genieten, belonen we hen met een gratis koffie of dessertje.”

(c) Jean-Pierre Gabriël
Le Pain Quotidien Turn & Taxis (Havenlaan 86C) is in de week open van 7 uur tot 19 uur en in het weekend van 10 uur tot 17 uur.

De schoonheid van boodschappenlijstjes

Achtergelaten boodschappenlijstjes intrigeren me. Ik vind ze geregeld bij de ingang van de winkel, bij de winkelkarren, bijvoorbeeld aan de Colruyt in Vorst. Het is sterker dan mezelf. Ik werp er steevast een blik op en neem de buit vaak mee naar huis voor verdere studie.

Vanwaar die aantrekkingskracht? Boodschappenlijstjes geven een discrete, subtiele inkijk in het leven van een mij onbekende persoon. De Sherlock Holmes in mezelf gaat op zoek naar sporen. Luiers wijzen uiteraard op de aanwezigheid van een kind in het gezin, diervoeder op het bezit van een huisdier. Aan het aantal stukken groenten en fruit valt af te leiden of de klant (of de partner of ouder die het lijstje voor hem of haar heeft opgemaakt!) een gezonde levensstijl nastreeft. Luxeproducten als kreeft of whiskey zijn een teken van rijkdom. Een zelfverklaarde wijndrinker is naar alle waarschijnlijkheid geen gelovige moslim. Diepvriesmaaltijden zullen wellicht iets meer voorkomen bij alleenstaanden en mensen die niet van koken houden. Veelvuldige schrijffouten verraden een lagere opleiding of een anderstalige achtergrond.
De schoonheid zit hem ook in de inspanning van het neerschrijven van de gewenste waren. De schrijver maakt een inventaris op van zijn behoeften die door de koper – dezelfde of een andere persoon – vervuld worden. Door te schrijven schept de schrijver orde in de chaos. In een supermarkt vol aanbiedingen en verlokkingen streeft hij ernaar bewust te kopen.
Het lijstje is eenmalig en vluchtig. Na gebruik wordt het weggegooid. Tot een geïntrigeerde lezer het vindt.
Uit de oogst van vandaag: pain / vin rouge / choco / charcuterie / pâtes / saucisson BBQ / bières / chat / lessive (liquide?) / tomates tapas / concombres mini / jus / fromage fines herbes / ratatouille / ail / mercator
PS Wat doet cartograaf Gerard Mercator op het lijstje?
PPS De Volkskrant heeft zowaar een column waarin boodschappenbriefjes bespreekt.

Did Brussels hit me or did it nudge me?

Een paar schoenen voor elke wijk, dat is wat je nodig hebt om Brussel te leren kennen. Elke wijk heeft verschillende snelheden en dynamieken. Vandaar dat er werd gesprint op het Sint-Katelijneplein, op het water dan nog. Wat eigenlijk vreemd is, want in de kanaalzone is er genoeg plaats om een sprintje te trekken. Toch zie je daar alleen maar mensen op de fiets of een zwemmer in het kanaal. 

(c) unknown artist

Ik zeg het eerlijk, ik loop al heel de zomer rond met flipflops in Molenbeek. Ik ben dan ook een mens die geen schrik heeft om te moeten gaan lopen. Je gère quoi!
Waar de mensen waar ik woon op het Hertogin van Brabantplein over nadenken, vooral de Marokkaanse jonge vrouwen, is dat ze niet kunnen kiezen, dat het altijd hetzelfde is. “Hier zijn alleen snacks en de nachtwinkels verkopen allemaal hetzelfde.”
Toch merk ik dat het hier niet zo zwart-wit is, soms kan je wel is iets onder de toonbank krijgen, een tagine, een brochette scampi bij de frituur en als je geluk hebt vers brood in de nachtwinkel.

Het Hertogin van Brabantplein is eigenlijk veel meer dan monotonie, de kerk wordt gehuurd door Babouchka’s en is nu officieel orthodox. Het café om de hoek is in handen van Italiaanse arbeiders van wie de cappuccino even goed is als in Italië. De nachtwinkel is in Afghaanse handen en er is zelf een kitesurfshop van de blonde familie Matos.

Bij een van de buurtwinkels staat er zelfs een machine om fruitsap te persen voor een prikje en je kan zelfs een lekker slaatje eten in de hamburgertent. Je moet gewoon een beetje zoeken en je vindt het als je gezond wilt leven.
Dat is het Hertogin van Brabantplein. Wat me  op viel is dat je in de supermarkt in het Weststation wel veel keuze hebt om gezond te leven en dat je er alles voor ‘foodies’ kan krijgen. Je wordt er zelf genudged, omdat je keuze wordt beïnvloed om iets gezonds te kopen.

De eerste keuze is gezond in de supermarkt van het Weststation. Terwijl aan het Hertogin van Brabantplein de eerste keuze ongezond is.

Is er een Molenbeek van twee snelheden, gezond is duurder? Dat is eigenlijk niet waar, want ik betaal even veel in de snack aan het Hertogin van Brabantplein als de gezonde maaltijd van de supermarkt van het Weststation.

Natuurlijk is de energetische waarde veel minder en dat is waar het schoentje knelt. Je sprint nu eenmaal minder ver op de energetische waarde van gezond.

Dus de vraag is, doen we mensen bewust kiezen welke schoenen ze in welke wijk dragen of laten we mensen onbewust door Brussel lopen met hetzelfde paar schoenen. To nudge or not to nudge?
Volg Willemjan op Facebook en op zijn website

Fermenteren kun je leren

Yannick Schandené en Julien Vandamme hebben een strak plan. Ze willen binnenkort in Jette een winkel openen die gespecialiseerd is in gefermenteerde producten zoals bier, cider, koffie, kaas, zuurkool, kimchi, kombucha en miso. Ook workshops, degustaties en ontmoetingen met producenten staan op het programma. “Net zoals fermentatie wordt onze winkel Fermenthings een levend en steeds veranderend proces,” klinkt het in koor. De crowdfundingcampagne is vandaag gestart.

Fermentatie is de laatste eeuw in het Westen in verdrukking geraakt doordat we koelkasten hebben om verse voeding op een veilige manier te bewaren. Maar bacteriën aan het werk zetten en voeding gecontroleerd laten rotten, heeft zo zijn voordelen. Je kunt bijvoorbeeld het hele jaar door seizoensproducten vol smaak en met een hoge voedingswaarde eten.  En je neemt de productie zelf in handen en krijgt meer controle over wat je eet en klaarmaakt.
Yannick en Julien zijn twee vrienden die houden van goed eten en drinken. Ze volgden samen een cursus bierbrouwen en haalden daaruit inspiratie om zich in een nieuw avontuur te storten. Ze krijgen assistentie van Cédric, die beschikt over een grondige kennis van wijnen en bier.
De winkel in de Pierre Timmermansstraat zit volop in de startblokken. De initiatiefnemers maken hun meubels, kiezen de producten uit en werken een activiteitenprogramma uit. Op de Facebook-pagina passeerden al een aantal geselecteerde producten de revue: gefermenteerde groenten van Itinéraire Bis Gourmand, bieren van Brasserie de la Senne, De Ranke, Totem en Brouwerij ‘t Verzet, cider van Epikuro, chocolade van Mi Joya en koffie van Christhal. De winkel opent midden augustus al zijn deuren, maar de officiële opening is gepland op vrijdag 29 september.

Meer informatie over Fermenthings vind je op de Facebook-, Twitter– en Instagram-pagina. Een steentje bijdragen aan het project kan via de crowdfundingcampagne op Indiegogo.