In de Vanderborghtstraat valt altijd iets te beleven. Misschien omdat het er zo rustig is. Bijna geen verkeer, weinig voetgangers. Of omdat ze zo lang is en zo breed. Of omdat ze door twee gemeenten loopt – Koekelberg en Ganshoren. In plaats van bus 13 of 14 te nemen, loop ik heel graag van Simonis tot aan mijn huis via de Vanderborghtstraat. Die wandeling duurt ongeveer een kwartier.

De ene keer vind ik er in een doos met afgedankte boeken de sprookjes van Godfried Bomans. De andere keer een ronde rode poef of een grote bruine fluwelen sofa. Of kamerplanten in kleurige cache-pots die worden uitgelaten op een vensterbank. In de zomer bloeien er de prachtigste clematissen en stokrozen. Eén keer vond ik er een mooi oud nachtkastje. Het staat nu, glanzend wit geschilderd, naast het bed van mijn dochter.
In de Vanderborghtstraat is het goed wonen. Ik ken een man en een vrouw die een huis wilden kopen en zeiden: ‘Het maakt niet uit wat voor huis het is, als het maar in de Vanderborghtstraat ligt.’ Dat vertelden ze me op de jaarlijkse rommelmarkt in september, waar de bewoners hun overbodige spullen voor de deur uitstallen. Het buurtcomité van de Vanderborghtstraat is erg actief. In de straat wonen ook twee gedreven politici. Burgemeester van Jette Hervé Doyen en Brussels parlementslid voor Groen Annemie Maes. Ongetwijfeld leveren ook zij een bijdrage aan het aangename karakter van deze straat.

Vanmiddag liep ik dus nog eens door de Vanderborghtstraat. Ik zag dat er hier en daar mozaïektegels zijn gelegd. Vast en zeker het werk van Jean-Christophe Duperron of zijn cursisten. Deze mozaïekmaker en -restaurateur heeft in de Vanderborghtstraat zijn eigen privé-school Art Mosaico, die zeer het bezoeken waard is.
Meer dan de mozaïektegels, wekte iets anders mijn aandacht. Het groenafval in de Vanderborghtstraat zou worden opgehaald. Snoeisel weet mij altijd te boeien – net als op straat achtergelaten schoeisel trouwens, dat ik steeds fotografeer. Ik kijk er graag naar, het tijdelijke, afgedankte groen op de grijze stoeptegels. De kronkelende samengebonden takken. Het groen is grillig en gaat nooit gewillig in de voorbestemde groene zakken. Het vergt enige creativiteit om het bijeen te houden. Er komt stapeltalent en vlechtwerk aan te pas, touw of wol of zelfs een paar versleten panties. Vol verbazing kan ik ernaar staren.

Een openluchttentoonstelling van sprietjes, blaadjes, struiken, takken, twijgen, stammen en stronken. Afgemaaid, afgeknipt, afgezaagd of omgehakt. Soms zou ik die snoeilingen willen meenemen en me er in mijn kleine stadstuin mee omringen.

Deze bijdrage verscheen eerder op de blog De rode valies. Verhalen uit Brussel.

Het park is niet groot. Maar het is ons park. Hoewel. Het park is van iedereen. Brussel is een stad van tuinen. Maar die zijn privé. Voor de groen minnende meerderheid die zich eigenaar noemt van koer of balkon is een tuin een onbetaalbare, ongenaakbare, jaloersmakende luxe. Het park niet. Dat is van iedereen. Dat maakt het soms best hevig. Het is een beetje zoals met lucht of het strand. Als iets van iedereen is, heb je er altijd wel die … nu ja. We mogen niet mopperen.

Ook mijn buurman – een brocanteur met ambtsrust, een gigantische geel gerookte snor en onuitputtelijke bron van zwanze – verkiest het park vooraan boven een tuintje vanachter, omdat ‘ik dat gras niet zelf moet afdoen.’ Een niet gering voordeel, waar ik, eerlijkheidshalve en tot zijn grote gniffelende vreugde, nog niet aan had gedacht.
Er gebeurt ook altijd wat in het park. Zo gooide laatst een kind een stok. U zal zeggen, een kind dat een stok gooit in een park is geen opmerkelijk feit. Toch ontspon zich door de magische setting van het park een Brusselse saga vol herkenbare heroïek. De stok lag voor de voeten van de dame met het hondje.
Vooraleer u spontaan ‘De dame met het hondje’ van Tsjechov begint te reciteren en het parkje beam-me-up-Scotty-gewijs weg straalt van Kuregem anno 2018 naar Jalta anno 1899 moet u weten dat de dame in kwestie niets had van de elegante Anna Sergejevna en de hond niets van een dwergkeesje. Het beest in het park was een uit de kluiten gewassen spring-in-‘t-veld beauceron en de dame een gebocheld oudje.
De beauceron – een ras dat wolven van schapenkuddes verjaagt – leefde zich uit, bij ontstentenis van Iezegrim of kleinvee, met het onophoudelijk apporteren van een vermolmde tak. Ook het bazinnetje kweet zich moedig en volhardend van haar taak. De wormstekige stok werd telkens weer opgepikt en daarop wierp ze het ding, naar godsvrucht en welvermogen, een paar schamele meters ver. Haar actieradius verminderde zo gestaag dat haar wolfeter de stok vaak al te pakken had voor hout grond raakte. Een kind, niet ouder dan acht, dat met een platte bal tegen het ecologisch en ergonomisch verantwoord klimrek stond te trappen, bemerkte de zielennood van mens en dier. De donkere jongen trapte zijn bal weg en schoot spontaan te hulp. Fluks bukte hij de jonge rug, pikte met een glimlach de terugkerende stok van tussen grootmoedertjes laarzen en lanceerde het ding als een volleerde hamerslingeraar tot groot jolijt van dame en hond.
Bij de derde slingerbeurt ging het mis. De stok brak. Het voortijdig losgekomen stuk raakte het besje vol in het gelaat. Het projectiel was nog in volle vlucht als de knaap zijn gemeende en ongemeen groot gebaar betreurde daar het belabberde bazinnetje niet kon reageren op enige ander wijze dan door laattijdig één oog te bedekken en haar beschadigde bril te examineren met het andere – het bloedde een beetje – terwijl de Marokkaanse buurvrouwen toeschoten met zakdoeken die het vrouwtje goedmoedig bleef weigeren.
De hond apporteerde trots een halve stok en keek met melancholische hondenblik de wegrennende jongen achterna.
Hans Lucien Roosen woont in Anderlecht, is vader van vier ketjes en geeft uit bij de Brusselse uitgever Bitbook. Zijn nieuwste boek, La Fenouillette, wordt eind mei gelanceerd.