Op een rustige plek in het Zoniënwoud, ergens tussen de hippodroom van Bosvoorde en de Lorrainedreef, duikt een stenen cirkel op, omzoomd door 32 berkenbomen. Ook in een perfecte kring.
(c) Gaetan Carlier
Ik sta voor een herdenkingsmonument voor de slachtoffers van de aanslagen op 22 maart 2016, in Maalbeek en op de luchthaven. Dat waren 32 mensen: twaalf in Zaventem en twintig in de metro. Elke boom symboliseert een slachtoffer.
Het memoriaal kwam er nadat een van de nabestaanden toestemming gevraagd had om een herdenkingsboom te planten. Het idee rijpte en kwam in handen van de Tervuurse architect Bas Smets. De man ontwierp ook het herdenkingsmonument voor de slachtoffers van Anders Breivik op het Noorse eiland Utøya. Zijn betrokkenheid komt niet uit de lucht vallen. Zelf zat Smets op de Thalys op 21 augustus 2015 toen een terrorist het vuur opende en was hij in Boston tijdens de bomaanslagen op de marathon in april 2013.
De plaats is kalm en sereen. Zelfs de vogels zingen niet. Af en toe passeert er een jogger. Bonjour zonder klank. Het was even wachten tot de wolken wegtrokken. Zo kwam de zon vrij en kon het bewegingsspel tussen kruinen, licht en wind aanvatten. Het leek of de bomen elkaar een hand gaven. Stil rond de stenen kring.
In de reeks Verborgen sporen langs de Brusselse Ring gaat fotograaf Gaetan Carlier op zoek naar bijzondere plekken langs de belangrijkste verkeersader van en naar de hoofdstad. Meer info over het herdenkingsmonument voor de slachtoffers van de aanslagen van Brussel vind je op de website van Leefmilieu Brussel.
Zeg niet de hippodroom van Bosvoorde, maar Drohme Park. CEO Michel Culot wil van de 32 hectare grote site aan de rand van het Zoniënwoud een bruisend vrijetijdspark maken. De nieuwe troef is het restaurant Le Pesage. Lionel Jadot, onder meer bekend van Jam Hotel in de Charleroisesteenweg en de pop-upzomerbar T’es pas prêt op het Sint-Gillisvoorplein, tekende voor de binneninrichting.
De hippodroom trok vanaf de officiële inhuldiging in 1880 in aanwezigheid van koning Leopold II een publiek aan van aristocratie, hoge bourgeoisie en zakenlieden. Sinds 1995 vinden er geen paardenraces meer plaats, maar mede door de ligging in Ukkel vlak bij het station van Bosvoorde wordt het domein nog altijd gezien als een adres voor de Franstalige beau monde. De golfclub, die de groene ruimte in het midden van de baan vandaag gebruikt, versterkt dat imago alleen maar. Hetzelfde geldt voor de zomerfeestjes van La Terrasse, een vaste afspraak voor fils et filles à papa, bemiddelde grijsaards met de trui over de schouders gedrapeerd en hun opgedirkte gebotoxte echtgenotes.
Culot wil een frisse wind laten waaien. Drohme moet voor hem een park worden dat leeft van en voor ontmoeting en voor iedereen openstaat. Hij ziet jonge gezinnen al met de kinderwagen de 1,6 km lange piste afwandelen. De auto is geen must om er te geraken, want tram, trein en Villo!-station garanderen een goede bereikbaarheid voor inwoners van andere Brusselse gemeenten. De natuur kan stadsmensen lokken, maar ook het impressionante sportieve en architecturale erfgoed. Van de renbaan is de tribune intact gebleven, net als Le Pesage, het vroegere weeglokaal voor de jockeys. De lichtsten onder hen werden destijds met ballast verzwaard zodat iedereen aan de start kwam met een gelijk gewicht en gelijke kansen.
De site heeft twee restaurants. Het Club House restaurant biedt golfers en wandelaars een traditionele brasseriekeuken aan. Le Pesage wil creatiever en moderner zijn. De specialiteit van het huis zijn traag gegaarde gerechten vanop een Spaanse barbecue, die zich lenen om te delen met je tafelgezelschap. Het restaurant is in handen van Sandrine Jadot, zus van Lionel, en haar zoon Charlie Delval, die eerder Odette en ville en Le Chalet Robinson op de kaart zetten. Je kunt er momenteel enkel terecht voor lunch en diner, maar het is de bedoeling om binnenkort ook snacks en zoete tussendoortjes aan te bieden.
Bij een bezoek ter plaatse konden we vaststellen dat Le Pesage dankzij Lionel Jadot een erg lichte en warme ruimte is geworden. Het is een plezier om er details te ontdekken. Jadot laat de muren bijvoorbeeld onbepleisterd, is gul met kleuren en hergebruikt materialen zoals vlaggen en houtkrullen. Op de menukaart voeren vlees- en visgerechten de boventoon. We proefden sardine in olijfolie, bruschetta met tomaat, gekarameliseerde buikspek, hoevekip met zeezout, gestoofde champignons en pastinaakcrème. De smaak zat goed met mooi gepresenteerde, kleurrijke, verfijnde combinaties. De wijn was met zorg uitgekozen. Een restaurant dat mee is met de tijd zou wel meer aandacht moeten besteden aan groenten en volwaardige vegan gerechten moeten aanbieden.
Of we terugkomen? Het blijft wel een kleine expeditie om enkel voor een restaurant naar deze site te komen, dus het valt best te combineren met een wandeling of een andere activiteit. Qua inrichting en keuken is het zeker een aanrader. Pluspunt: in de zomer zal het aangenaam vertoeven zijn op het terras. Praktische info:
Le Pesage is open van 12 tot 14.30 uur en van 19 uur tot 22.30 uur. Gesloten op maandag, dinsdagavond en zondagavond. Voorlopig is het in de namiddag nog gesloten.
Het Tournay-Solvaypark in Watermaal-Bosvoorde is een van de best bewaarde geheimen van Brussel. Het glooiende groene domein aan de rand van het Zoniënwoud lonkt deze zomer ook naar kunstliefhebbers. Naar aanleiding van het Oostenrijkse EU-voorzitterschap in de tweede helft van het jaar nodigt de vzw l’Espace Européen pour la Sculpturekunstenaars uit het Alpenland uit om in openlucht te exposeren.
Het domein was vroeger eigendom van Alfred Solvay, de broer van de beroemde grootindustrieel en scheikundige Ernest Solvay. Hij gaf in 1878 de opdracht aan de architecten Constant Bosmans en Henri Vandevelde om een landhuis in Vlaamse neorenaissancestijl te bouwen. In 1905 voegde Jules Brunfaut er een dubbele toren aan toe, zodat het gebouw – dat dringend aan renovatie toe is – nu meer op een kasteeltje lijkt. Het omliggende park werd in 1911 aangelegd door tuinarchitect Jules Buyssens. Hij benutte de sterke reliëfverschillen om een weelderig park in Engelse landschapsstijl te ontwerpen. Denk aan uitgestrekte grasperken met majestueuze bomen, kronkelende paden rond de twee vijvers, kunstrotsen, een boomgaard met fruitbomen, een omsloten moestuin en een rozentuin.
En waarom de dubbelnaam? De Brusselse advocaat Emile Tournay trouwde met de dochter van Alfred Solvay. In de jaren zeventig van de vorige eeuw viel het park bijna ten prooi aan vastgoedontwikkelaars, maar de gemeente wist de kantoorplannen tegen te houden en liet het park erna restaureren.
L’Espace Européen pour la Sculpture organiseert sinds 1992 elk jaar een tentoonstelling in het Tournay-Solvaypark. Nu nemen Oostenrijkse kunstenaars de honneurs waar met een aantal subtiele ingrepen en fijnzinnige installaties.
Brigitte Kowanz speelt een spel met licht en taal en laat onder een boom de letters Beyond Imagination oplichten. Markus Hofer roept vragen op door een boom op een sokkel te zetten. Waar ligt het verschil nog tussen natuur en cultuur als de mens overal zijn wil oplegt? Is de kunstenaar een verzamelaar van ready mades? Dienen bomen dan toch niet enkel om gekapt te worden? De rozentuin luistert hij op met een magisch ritueel: het vergieten van rozenolie. Lois Weinberger brengt zijn visie over de relatie tussen kunst en natuur in poëtische bewoordingen tot uitdrukking en pendelt daarbij tussen verwarring en pretentie. De expositie is vrij te bezichtigen tot 30 september in het Tournay-Solvaypark (Terhulpsesteenweg 201, 1170 Brussel). Openingsuren: van 8 uur tot 20.15 uur (juli-augustus) of 19.15 uur (september).
Of ik een regendansje te berde kon brengen? Want het is nodig.
Met deze vraag werd ik binnengeleid op het terrein van La Ferme du Chant des Cailles. La Ferme de quoi? Een moeilijk bekkende naam voor iets wat in het Nederlands simpelweg “Boerderij Kwartelzang” zou heten.
De boerderij is het resultaat van een participatief landbouwproject in de wijk Logis Floréal in Watermaal-Bosvoorde.
Op het veld langs de Kwartellaan teelde de familie Stordeur tot in 2010 akkerbouwgewassen, voornamelijk granen. Daarna kwam het perceel een paar jaar braak te liggen, totdat buurtbewoonster Magdalena Swienarska het initiatief nam om samen met de vzw les Débuts des Haricots een project op poten te zetten.
Het perceel van 2,4 hectare is ingedeeld in vier delen voor de vier verschillende activiteiten.
Het bekendste project is de schapenhoeve. Om de lammetjes van het nodige groen te voorzien, is een deel van het veld omgezet tot weide. Dankzij growfunding kon voldoende geld ingezameld worden voor een kaasmakerij, die sinds een paar weken schapenmelk omtovert tot lekkere schapenkaasjes. Op zondagnamiddag kan je ze aankopen op het veld in de Kwartellaan.
Een ander deel van het veld wordt ingenomen door tuinbouw. De volledige groenteoogst wordt via SAGAL (Solidaire Aankoopgroep voor Artisanale Landbouw) verkocht. Een derde deelproject omvat de teelt van aromatische, culinaire en geneeskrachtige kruiden. Tot slot wordt ook een deel van het perceel ingenomen door een mozaïek van kleine moestuintjes voor de buurtbewoners.
Of het project winstgevend kan zijn, zal de tijd moeten uitwijzen. Afzet vormt alleszins geen probleem: er zijn genoeg buurtbewoners die graag de groenten en kaas van de kwartelzangboerderij willen kopen.
Wie in het drukke stadsleven soms hunkert naar een streepje platteland, kan dus op een zondagnamiddag afzakken naar Watermaal-Bosvoorde en daar de “made in Brussels” schapenkaas kopen.
Heerlijk, sympathiek en milieuvriendelijk. Vergeet alvast niet om jouw eigen tupperwarepotje mee te brengen. Ik bleek de enige te zijn die verpakkingsgewijs met lege handen toekwam. Maar wegens de zonnebrand viel het schaamrood in mijn gezicht gelukkig niet zo op.
De foto’s van Catherine Minala zijn regelmatig te zien in onze wekelijkse rubriek Brussel in Beeld en ze was ook al Fotograaf in Beeld. Ze is een 50-jarige gepassioneerde fotografe, die in het Franse Montreuil-sous-Bois geboren is, maar al 18 jaar in Brussel woont. Ze is lerares Frans. Haar foto’s zijn te bezichtigen bij Darqroom. Nog tot 24 februari loopt er een expo van haar Brusselse werk in Galerie Verhaeren (rue Gratès 7, Watermaal-Bosvoorde). De titel: Brussel my belle. Wat trekt haar aan in Brussel?
Brussel is na al die jaren “mijn stad” geworden, hoewel ik nog veel moet ontdekken. Ik ben trouwens dol op dat idee. Ik hou van de vriendelijkheid van de mensen, het kosmopolitisme, de menselijke dimensie, de kwaliteit en de zachtheid van het leven, de nabijheid van andere Europese steden. Op sommige dagen verafschuw ik de grauwe hemel, maar sinds ik foto’s maak, veel minder, omdat wolken en regen fotogeniek zijn!
Op 14 oktober mogen we naar de stembus (stemcomputer eigenlijk) om samen de gemeenteraadsleden te bepalen.
Brusselnieuws.be lanceerde een luik ‘Brussel Kiest’ vol verkiezingsnieuws, met hierbij ook een leuke gemeentetest.
Hoeveel weet jij van de bezienswaardigheden, politiek, sport, cultuur,… in jouw gemeente? Doe de test.
Ik ben op zoek naar leuke Brusselse namen van straten. Vooral grappige verschillen en verkeerde vertalingen tussen Nederlands en Frans, of vreemde naamswijzigingen.
Foto’s van deze opmerkelijke straatnaamborden zijn altijd welkom. Of een seintje waar een ludiek bord hangt of staat.
Enkele voorbeelden: Rue de l’Amigo/Vruntstraat, Rue de Flandre/Vlaamsesteenweg, Broekstraat/Rue du pantalon, etc…
In de eerste plaats het Brussels gewest, maar in de faciliteitengemeenten en de rand zullen ook wel plezante dingen te vinden zijn.
Iets gezien? Laat hier een commentaar achter of stuur het naar hansvdc@hotmail.com
Bedankt!
VOO, de kabelmensen voor een aantal gemeentes (Ukkel, Elsene,…) bieden televisie (ook digitaal), internet en telefonie aan.
Het heeft weinig zin om met andere kabel leveranciers te vergelijken gezien je in deze in België nog steeds geen keuze hebt, maar naar aanleiding van downloaddag vorig jaar én mijn internetgebruik wou ik toch even gaan kijken wat ze te bieden hebben.
* Met domiciliëring, zonder + 1€
Competitieve prijzen, dat wel… naar de extreem dure Belgische normen. Maar wat mij opviel is dat voor 6€ extra, je plots de mogelijkheid krijgt om tegen een (bijna) viervoudige snelheid je downloadlimiet (die je bij de goedkopere optie niet hebt!) vol te stouwen. Om even een idee te schetsen: à 15Mbps kan je je downloadlimiet reeds bereiken op een goed anderhalf uur! Ik zal het niet snappen, die download limieten, vooral dat passionele internetters hier weer worden gestraft.
Een foto van de neef van Thomas Flebus, genomen uit een helicopter ter hoogte van de paardenrenbaan van Watermaal-Bosvoorde. En dan zijn er die zeggen dat Brussel een grijze stad is… Heeft u ook een leuke foto van Brussel? U kan deze steeds opsturen naar foto@brusselblogt.be!
Gisterenavond reed buslijn 96 een laatste keer door de straten van Brussel. Vanaf vandaag rijdt er een nieuwe buslijn 17 door Watermaal-Bosvoorde en Oudergem en wordt het traject van de buslijnen 41 en 95 aangepast. Meer informatie kan u vinden op de website van de MIVB.
