Zaterdag, zon met wolkjes, iets voor het middaguur, geen druppel regen en net een kwart koffie in mijn tong gebrand. Ik steek haastig het kruispunt over en loop een opgetogen geroezemoes tegemoet in de Brusselse Naamsestraat. Daar, aan de gevel van het pand op nr. 70, wordt onder veel belangstelling een gedenkplaat ingehuldigd. Neen, niet van een of andere betwiste politieke leider, dan wel van een bijzonder buiten de lijntjes kleurende dichter: Paul van Ostaijen. Een Nederlandse Antwerpenaar nog wel. Ik zou dra ontdekken wat zijn knappe tronie vandaag in Brussel hangt te doen.
En of ik zin had om deze gloednieuwe Brusselse zaak uit te testen. ALCHIMIE Urban Spa & Hair Art. Dat klinkt als de plek waar Game of Thrones- sterren hun buitenaardse schoonheid gaan halen. Maar dan in ’t echt. En in Brussel.
De bus dropt me net niet op tijd aan Blyckaerts, alwaar ik me naar de overkant van de Troonstraat haast om Maxim te ontmoeten, de artiest die al je kapselwensen in vervulling brengt. Ook al is dat misschien geen goed idee. No fear!
Tweeëntwintig maart tweeduizend zestien was eergisteren.
Vandaag leef ik nog steeds in mijn stad.
Brussel is in vele staten. En de hele wereld kijkt mee.
Gebombardeerd, door Brusselaars. Mag dat wel geschreven worden?
Onder vuur, door buitenlandse pers. Mag dat wel gezegd worden?
En nog steeds de vraag: waarom is dit gebeurd?
Mag dat nog gevraagd worden?
Woensdagochtend 10u Kinepolis Brussel, koffie net binnen en croissant maar half verteerd. Net niet klaar om het nachtleven in te duiken met het allernieuwste brouwsel van de Gentse regisseur Felix van Groeningen: Belgica. De langverwachte film over en rond het bekende Gentse danscafé Charlatan. In 1989 kocht Jo -vader van- van Groeningen een ‘ouwepetencafé’ op de Vlasmarkt in Gent, dat langzaam maar zeker zal worden omgevormd tot een begrip in het Gentse nachtleven, de Charlatan. In 2000 verkocht van Groeningen zijn café aan twee broers, Joris en Gerald Claes. Hun relaas wordt gedurende twee uur zonder franjes in ons ochtendstrot geramd.
Parijs.
Het had ook Brussel kunnen zijn.
Of om het even welke andere stad. En dat zou even erg zijn geweest.
Maar we wonen nu eenmaal in Brussel, en we voelen ons nu eenmaal het meest betrokken bij onze nabije omgeving.
Wat dichtbij gebeurt is niet belangrijker, maar pijnlijker. Dat is menselijk. Dit is thuis.
Beelden van vluchtende jonge concertgangers, hopend te ontsnappen aan de impact van de harde knallen achter hen, schieten door mijn hoofd. Een meisje hangt uit een raam. Haar leven hangt aan haar vingertoppen. Enkele lijken liggen op de grond, in de rug neergeschoten. De man die het gebeuren filmt van de overkant vd straat, roept in ongeloof: ‘Qu’est-ce qui se passe???’ Geen antwoord. Er is stille paniek. De gedempte klank van doodsangst.
Het had de AB kunnen zijn, of de Botanique. Of Bozar. Search and destroy. Hoe toepasselijk.
En dan nu? Wat doen we nu? Bang worden, of net niet? Wat doen de Parijzenaars nu? Binnen blijven, cafés en concertzalen vermijden? Buitenkomen, betogen, gewoon verdergaan met het dagelijkse doen?
Eten, veel en lekker eten! Vlees, en vis, en spruitjes en puree. En drinken, veel drinken. Veel bier, veel koffie, en alles wat ik nog nooit dronk, dat wil ik ook. Veel praten. Veel lachen. Luid wenen. Lang zwijgen. Doen wat we graag doen. Beseffen dat het ook hier zal kunnen zijn, de angst gebruiken om wakker te worden en elke dag te plukken alsof het de laatste is. Je weet maar nooit.
Bier en Brussel
Place du Châtelain heeft er een pop-up store bij! En wat voor één. Een leegstaande ruimte werd omgetoverd tot tijdelijke proeverij van enkele bijzondere brouwsels van streekbier Affligem, én de plek werd voorzien van formidabele creaties van gelauwerd Frans-Belgisch fotograaf Serge Anton.
Youth, de nieuwste film van de Italiaanse regisseur Paolo Sorrentino, ging gisteravond in première in Bozar te Brussel. De zaal was gevuld tot de nok, zo vol dat enkele last-minute ticketloze gelukszoekers zwaar teleurgesteld terug naar huis of op café werden gestuurd. Dat wil zeggen: dankbaar voor onze plek, en met zeer hoge verwachtingen. Gevaarlijke mix. Het licht ging uit, de zaal werd stil. Het spektakel kon beginnen.
Driewerf hoera, de paus was in Amerika! Met een klein autootje nog wel, en tegen de doodstraf! Halleluja, praise the lord! Instant populair, die hippe paus. Heel toevallig dat de spreekbuis der Katholieken naar de Westerse voorgrond treedt nu de profeet in het Oosten zijn slag aan het slaan is. Of zijn volk aan het uitmoorden, maar wat is tegenwoordig nog het verschil? Convert or die. Niet dat de Katholieken in hun tijd veel vriendelijker waren voor hun heidense medemens, maar dat is ondertussen wel aan een aantal eeuwtjes geleden, daar zijn we nu eindelijk grotendeels vanaf. Laat ons vooral vooruit kijken, met het verleden in de geschiedenisboeken, om nooit meer te vergeten, en nooit meer te herhalen.
Maar liefst 3 Brusselaars zijn in de prijzen gevallen op de uitreiking van de Young Belgian Art Prize 2015 gisteravond in BOZAR Brussel. Deze erkenning wordt aanzien als een van de belangrijkste onderscheidingen voor jong opkomend artistiek Belgisch talent.
Uit een groep van 243 ingeschreven kunstenaars werden 48 dossiers geselecteerd waaruit 10 finalisten werden gefilterd om mee te dingen naar de felbegeerde prijzen van de Young Belgian Art Prize. Voor de wedstrijd creëerden ze elk een nieuw werk dat werd tentoongesteld in BOZAR sinds 24 juni. De tweejaarlijkse prijsuitreiking van YBAP gebeurde dit jaar tijdens de finissage, en niet- zoals andere jaren- bij de opening van de expo. De prijzen werden gisteravond uitgereikt in de Horta hal van het Paleis der Schone Kunsten onder toeziend oog van voorzitter Roland Gillion Crowet.
De stichting YBAP ontstond in 1950 na het verdwijnen van ‘La Jeune Peinture Belge/ De Jonge Belgische Schilderkunst’, de kunstvereniging onder voorzitterschap van advocaat René Lust, die jonge kunst wou promoten en lanceren in het buitenland. Na zijn dood viel de vereniging uit elkaar. Onder voorzitter Raymond Delhaye werd met enkele originele leden uit ‘La Jeune Peinture Belge’ een nieuwe stichting ontwikkeld, de huidige YBAP, met voornamelijk kunstcritici, verzamelaars en liefhebbers. Kunstenaars die willen deelnemen aan de Young Belgian Art Prize moeten voldoen aan de volgende voorwaarden:
‘Wat raar!’, was mijn eerste gedacht toen ik de autoloze Anspachlaan betrad.
Waar zijn de auto’s ? En de uitlaatgassen?
Waar is het vertrouwd gebrom van verdovende petrol en slepende filefrustratie??
Met veel argwaan en mijn handtas dicht tegen mijn lijf geduwd stapte ik de speelplaats op. De andere kindjes leken druk bezig en zaten gezellig te eten, te drinken, te spelen, te staren of te babbelen met anderen. De pingpongtafels in volle actie, en het leek alsof het geen afgesproken groepjes waren, maar toevallige passanten die ter plaatse hadden beslist: ‘ja, ik wil wel meespelen’. Ik liet de nieuwe input aan een overleefbaar debiet binnenstromen, en met enige opluchting bereikte ik de uitgang waar de auto’s heerlijk druk rondraasden alsof er nooit een Anspachlaan had bestaan.
Vreemd.
Ik was in de war. In Brussel. Dat was nieuw.
