Vierenzestig jaar is hij, maar hij wil nog altijd mee zijn met de nieuwste ontwikkelingen in de fotografie. Herman Genbrugge studeerde in de jaren zeventig van de vorige eeuw grafische vormgeving en fotografie aan het Sint-Lucasinstituut in Schaarbeek. Momenteel volgt hij de modules Fotografie bij het Coovi Brussel. Hij hoopt volgend jaar af te studeren.

Intussen is Herman een gewaardeerd lid van het fotografencollectief Stadsbiografie Brussel en van de Fotoclub Brussel. Zijn foto’s duiken op in De Vijfhoek, het maandblad van gemeenschapscentrum De Markten. De gepensioneerde wijkagent heeft bijna zijn hele leven in Brussel doorgebracht. Zijn thuis is in Sint-Lambrechts-Woluwe, de ideale uitvalsbasis voor lange wandelingen, waarop hij steevast zijn fototoestel bij zich heeft. Verbaast het dat hij een verwoed verzamelaar is van fototoestellen en alles wat er mee te maken heeft?

Hoe is je liefde voor de fotografie ontstaan?

Mijn passie voor de fotografie is ontstaan op ongeveer vijftienjarige leeftijd. Op school was er een leerkracht die voortdurend met fotografie bezig was. Zijn foto’s waren adembenemend en zijn stijl sprak mij enorm aan. Hij leerde mij de basisprincipes van het fotograferen en dook met mij regelmatig de donkere kamer in waar ik de technieken van het ontwikkelen en het vergroten aangeleerd kreeg.

In het begin fotografeerde ik met een zeer amateuristisch toestelletje, een Agfa ISO-RAPID die ik gekregen had voor mijn plechtige communie. Later kreeg ik van mijn ouders een Yashica Miniter-D die mij veel meer mogelijkheden bood om te gaan experimenteren. Zij sponsorden mij zodat ik in de kelder een donkere kamer kon inrichten.

Het was roeien met de riemen die ik had, maar hoe meer ik ermee bezig was, hoe meer het mij begon te boeien. Een groot deel van mijn zakgeld gaf ik uit aan fotografie en ik herinner mij dat ik bij de lokale kruidenier, slager of bakker af en toe een handje ging toesteken om wat meer zakgeld te hebben dat voor een groot deel gespendeerd werd aan fotografie. Het waren zalige tijden.

Fotografen als Alfred Stieglitz en Edward Steichen, de grondleggers van het pictoralisme, maar ook pioniers als Henri Cartier-Bresson, Robert Doisneau, Richard Avedon en Irving Penn waren mijn grote voorbeelden en inspireerden mij enorm. Toen het bizarre levensverhaal van Vivian Maier na haar dood openbaar werd gemaakt (ze maakte duizenden straatfoto’s in New York, Chicago en Los Angeles, maar haar werk bleef tijdens haar leven onbekend en veel van haar fotorolletjes bleven zelfs onontwikkeld, n.v.d.r.) ben ik mij nog meer gaan verdiepen in de geschiedenis van de fotografie en het werk van andere grootheden van de fotografie. Er zijn er te veel op te noemen.

Het was nooit mijn bedoeling te kopiëren, maar mij te laten inspireren. Door het analyseren van het werk van andere fotografen deed ik veel kennis op en ontdekte ik dat naast de technische aspecten ook de inhoud en de visie een belangrijke rol spelen.

Hoe zou je je eigen foto’s omschrijven qua thematiek, stijl, toon…?

Mijn foto’s zijn nooit 100% technisch in orde. Dat hoeft ook niet om over een geslaagde foto te kunnen spreken, maar soms doet het mij wel iets als ik aanvoel dat de zintuigen van de mensen genieten van de dingen die op de juiste wijze zijn geproportioneerd.

Ik ben ook niet altijd geïnteresseerd in het fotograferen van bestaande dingen, maar tracht deze op mijn eigen manier te interpreteren en in te vullen. Ik probeer deze overtuigend weer te geven, zodat mijn foto’s ook na jaren nog kracht zouden uitstralen.

Ik probeer er ook steeds rekening mee te houden dat mijn foto’s geen beelden worden ‘van iets’ maar dat het beelden zijn die gaan ‘over iets’ en dat het foto’s zijn die een verhaal vertellen dat de kijker raakt en boeit.

Ik tracht mijn onderwerpen te benaderen vanuit een cultureel, geografisch en zelfs geschiedkundig perspectief en probeer zoveel mogelijk mijn vooroordelen te negeren en ze opzij te schuiven omdat dit ruimte kan bieden aan de interessantste reacties.

Wat bevalt je aan Brussel? En wat niet?

Brussel is een stad waar voor mij persoonlijk heel wat te beleven valt. Het is een stad waar kleine dingen en details een groot thema kunnen vormen en waar je interessante bijzonderheden ontdekt in alledaagse en onopvallende omgevingen. Op zuiver fotografisch vlak doen de dingen die ik zie en ontdek er eigenlijk weinig toe, maar alles draait om de manier waarop je ze ziet.

Wat tegenvalt in Brussel is de verloedering van sommige wijken, het verval en de achteruitgang van de prachtige architecturale gebouwen door gebrek aan onderhoud. Het behoud van het erfgoed is in sommige wijken erbarmelijk. De verwaarlozing haalt er de bovenhand en geeft mij soms een gevoel van onveiligheid.

Wat zijn je favoriete Brusselse foto’s? 

Ik zou ze niet omschrijven als de mooiste foto’s die ik in Brussel heb gemaakt. Ik spreek liever over beelden die mij na aan het hart liggen omdat ze bij de mensen die ze zagen iets hebben losgeweekt, zoals een herinnering, een emotie, een verwondering, een verbijstering, een goed gevoel.

De foto van de twee militairen in het straatbeeld en de afwezigheid van mensen op de achtergrond – in een over het algemeen drukke straat – kan een dubbel gevoel bij de kijker oproepen. Ik koos bewust voor een achtergrond met weinig scherptediepte om het stadsgevoel niet verloren te laten gaan en de leegte op de achtergrond te benadrukken.

Het grappige aan het geheel is dat de jongen met gebalde vuisten de militairen precies wil uitdagen maar toch een zijwaartse beweging maakt om hen uit de weg te gaan.

De twee burgers zitten als het ware gevangen tussen de twee militairen waardoor ze uiteindelijk evenveel aandacht krijgen als de militairen op de voorgrond.

Dit foto van een vrouw met hoofddoek en in de hand een Breugheliaans schilderij roept een gevoel op dat er twee culturen gevangen werden in één beeld. Ik zorgde voor relatief veel scherptediepte zodat de hoofdelementen loskomen van de achtergrond. Ook hier kan de kijker zijn mening zelf invullen over de inhoud van de foto.

De kijkrichting van de vrouw gaat een andere richting uit dan de richting waarbij het schilderij op de voorgrond wordt gehouden, alsof ze iets anders heeft opgemerkt dat interessanter of belangrijker lijkt maar tegelijkertijd het schilderij toch op de voorgrond wil houden of er afstand wenst van te nemen.

De foto is een onderdeel van een reportage die bestaat uit meerdere beelden over de Blijde Intrede die voorafgaat aan de Zinnekeparade. De foto staat ook op zich, los van de volledige reeks. Ik koos bewust voor een matige scherptediepte zodat de twee meisjes met de fakkel loskomen van de achtergrond en duidelijk het hoofdonderwerp van de foto vormen.

Wat is volgens jou de meest fotogenieke plaats van Brussel?

De Marollenwijk, met zijn Kapellekerk, zijn Hoogstraat, zijn Blaesstraat maar vooral het Vossenplein, werkt zeer inspirerend. Het is een omgeving waar je gemakkelijk van niets iets groots kan maken. Vooral na afloop van de rommelmarkt kan je er prachtige beelden vastleggen van mensen die nog op zoek zijn naar kleinigheden die achtergelaten of vergeten werden door de marktkramers. Voor het beoefenen van straat- en portretfotografie is het een unieke omgeving.

Op welke onbereikbare plek in Brussel zou je graag foto’s willen nemen?

De plek op zich is niet onbereikbaar, maar in de Matongegalerij zou ik ongestoord een paar uur willen doorbrengen om er foto’s te maken die een verhaal vertellen over de mensen en hun omgeving en die de specifieke sfeer die er hangt, in beeld brengen. Het is een uitdaging die op mijn verlanglijstje staat.

Op vlak van interieurfotografie zie ik het wel zitten dat ze mij eens loslaten in het Justitiepaleis, maar dan wel op die specifieke plaatsen die niet of nooit toegankelijk zijn voor het publiek. De Grote Moskee van Brussel spreekt mij ook aan, maar dan tijdens het vrijdaggebed.

Heb je nog een droom of ambitie als fotograaf?

Ik denk niet van mezelf dat ik een dromer ben of zeer ambitieus ben. Ik ben een realist, die de realiteit onder ogen durft te zien. Dat neemt natuurlijk niet weg dat ik mijn eigen eergevoel heb.

Als ik foto’s indien voor wedstrijden doet het mij enorm plezier dat ik een aantal aanvaardingen in de wacht kan slepen. Een eerste prijs zou vanzelfsprekend welkom zijn.

Door de jaren heen bezit ik een schat aan foto’s. Ik zou het wel zien zitten een eigen overzichtstentoonstelling te kunnen organiseren of een eigen fotoboek uit te geven. Maar dromen zijn bedrog of vergis ik mij?

Je kunt het portfolio van Herman Genbrugge bekijken op zijn persoonlijke website en bij Stadsbiografie Brussel.

Brussel is een goudmijn voor gepassioneerde fotografen. Onze vaste rubriek Brussel in Beeld bewijst dat, maar ook op andere sites en op Instagram en Facebook vallen er mooie Brusselse foto’s te bewonderen. Hoog tijd om de mens achter de lens in beeld te brengen. Deze bijdrage past in de reeks Fotograaf in Beeld.

Hij brengt als documentaire- en straatfotograaf het leven van vluchtelingen en asielzoekers in beeld. Hij toont via de sociale media dat migranten mensen zoals jij en ik zijn. Hij is een betrokken observator en verhalenverteller die al een fotoboek over Palestina op zijn naam heeft. Een gesprek met de geboren Brusselaar Frédéric ‘Fred’ Moreau de Bellaing (49).

Hoe is je liefde voor de fotografie ontstaan?

Door mijn liefde voor de film. Sinds ik wist dat ik zelf film wilde maken, ben ik begonnen met fotografie. Mijn eerste toestel was een Nikon FG 20.

Hoe zou je je eigen foto’s omschrijven qua thematiek, stijl, toon…?

Wat me het meest boeit in de fotografie, is het licht en de mens. Ik zoek altijd het licht op. Ik laat me inspireren en beïnvloeden door de technieken van de analoge fotografie om contrast en diepte te creëren.

Ik fotografeer vooral gewone mensen in hun natuurlijke omgeving. Ik heb oog voor het menselijke contact, de menselijke warmte, maar ook het tegendeel: de eenzaamheid.

Wat bevalt je aan Brussel? En wat niet?

Brussel is op basis van het percentage inwoners van buitenlandse afkomst de tweede meest multiculturele stad ter wereld. Ik vind het geweldig! Je kunt hier zowat elke cultuur ter wereld ontmoeten.

Brussel heeft als stad nog altijd een menselijke schaal en vertoont toch veel kenmerken van een megastad, zoals de culturele diversiteit. Het menselijke contact is er eenvoudig en vaak warm.

Waar ik niet van hou? De straten zijn vuil en de auto neemt nog altijd te veel plaats in.

Wat zijn je favoriete Brusselse foto’s? 

Bittere ironie. Een dakloze die slaapt onder een affiche van de Lotto.

Tussen bloemen en covid. Een straatportret, snel gemaakt voordat de tram aankwam. Boeket bloemen in de ene hand, mondmasker in de andere hand.

Wat is volgens jou de meest fotogenieke plaats van Brussel?

Zolang er goed licht is en menselijke activiteit, kan elke plaats volgens mij fotogeniek zijn.

Op welke onbereikbare plek in Brussel zou je graag foto’s willen nemen?

Het dagelijkse leven in Wetstraat 16 of in het politiecommissariaat aan de Grote Markt.

Heb je nog een droom of ambitie als fotograaf?

Ik heb nog te veel dromen. Er eentje uitkiezen, is onmogelijk.

Je kunt het werk van Frédéric Moreau de Bellaing volgen via zijn website, Facebook– en Instagrampagina.

Brussel is een goudmijn voor gepassioneerde fotografen. Onze vaste rubriek Brussel in Beeld bewijst dat, maar ook op andere sites en op Instagram en Facebook vallen er mooie Brusselse foto’s te bewonderen. Hoog tijd om de mens achter de lens in beeld te brengen. Deze bijdrage past in de reeks Fotograaf in Beeld.

Bram Penninckx heeft een nieuw fotoproject. Nadat hij het openbaar vervoer in Brussel in beeld bracht in zijn boek ‘Brussels En Route’, blijft hij dit keer gewoon thuis. Hij observeert zichzelf en zijn gezin in quarantaine. ‘All is not quiet on the homefront’ heet de intrigerende reeks, die online verschijnt. De fotograaf uit Sint-Lambrechts-Woluwe steekt niet onder stoelen of banken dat deze periode een beproeving is voor hem. ‘Het is geen relaxte thuisvakantie.’

Waarom wil je je gezinsleven in tijden van corona vastleggen?

Al vijf weken zitten mijn gezin en ik in ons kot. Mijn halftijdse job als ICT-projectmanager bij het Agentschap Integratie en Inburgering werd een ‘anderhalftijdse’. Al mijn persoonlijke en commerciële foto-opdrachten belandden tijdelijk in de diepvries, tussen het brood en de soepgroenten. Het bloed kruipt waar het niet gaan kan en daarom maakte ik een zeer persoonlijk fotoverslag. De coronacrisis toverde weleens een glimlach op mijn gezicht, maar bezorgde me vooral veel stress en korte slapeloze nachten.

Het is de eerste keer dat ik zoveel zelfportretten maak. Oorspronkelijk wilde ik een soort familiealbum maken voor onszelf en voor de grootouders. Naarmate ik meer foto’s nam, zag ik in dat deze fotoreeks een onderbelicht verhaal vertelt, dat van gezinnen met werkende ouders die thuiszitten. In bepaalde kranten zag ik al een geïdealiseerd beeld hiervan opduiken. De realiteit is volgens mijn ervaring veel rauwer. Het is geen relaxte thuisvakantie.

Hoe ga je te werk in je selectie van beelden?

Het bloed, het zweet, de tranen en de heftige emoties zijn echt. Er is niets geënsceneerd. Alle beelden zijn uit het leven gegrepen. Omdat het mijn kinderen en mijn echtgenote zijn, kan ik heel dicht op hun huid komen. Wat ook helpt, is dat ik een veel kleinere maar fantastische camera heb gekocht, waardoor ik van heel dichtbij kan fotograferen. Mijn vrouw geeft altijd haar fiat als ik nieuwe beelden online zet.

Wat wil je bereiken met je project?

De fotoreeks biedt inzage in het vallen, weer opstaan en wederom vallen van een gezin. De spiegel die de reeks ons voorhoudt, is niet altijd positief. Het blijkt voor ons een schier onmogelijke opgave om thuisonderwijs te geven aan onze drie bengels van 9, 6 en 3 jaar en om tegelijk te voldoen aan de torenhoge verwachtingen van onze werkgevers. Ik ben de eerste drie weken twee keer ingestort voor de ogen van mijn kinderen. Geen aangename ervaring.

Tegelijk ben ik me er terdege van bewust dat ik deel uitmaak van de happy few in deze stad. We wonen in een groot huis, hebben een naar Brusselse normen gigantische tuin en de kinderen hebben een pc en tablet ter beschikking. In onze stad en in honderden steden over de hele wereld zitten er ontelbare gezinnen opgehokt in een kleine ruimte.

Zie je al licht aan het einde van de tunnel?

Langzaam maar zeker vinden we onze weg. Na vijf weken van acclimatisatie zijn we content in onze bubbel. Al gaan we heel blij zijn om een paar uur kinderloos te zijn zodra iedereen zijn kot mag verlaten.

Andere lichtpunten? We hebben onze kinderen nog beter leren kennen. Ik kan nog meer van kleine geluksmomenten genieten: een wandeling met de kinderen, even in het zonnetje zitten. Ik ben eindelijk aan de moestuin begonnen en hoop dat ik nog een stapel boeken kan verslinden.

Welke reacties krijg je tot dusver op je project?

Mensen zijn me oprecht dankbaar dat ik de weerbarstige realiteit toon. Veel gezinnen kunnen zich moeilijk aanpassen aan de nieuwe situatie en lopen met hun hoofd tegen de muur. Facebook en Instagram staan nog altijd vol met vrolijke en grappige foto’s. Die zijn meer dan ooit een flagrante leugen.

De fotoreeks ‘All is not quiet on the homefront’ van Bram Penninckx is te zien op de website Lensculture.

Ze schrijft op haar Engelstalige blog Everything Brussels, voorheen bekend als Bitten by the Bug, met aanstekelijk enthousiasme over unieke en hartverwarmende plekjes in Brussel. Daar horen uiteraard ook aantrekkelijke foto’s bij. Een koud kunstje voor de kersverse onderneemster in digitale communicatie en fotografie. In Geraardsbergen – die andere stad met een beeldje van Manneken Pis – is ze 29 jaar geleden geboren, in Sint-Joost is ze nu thuis. Maak kennis met Sophie Lenoir.

Hoe is je liefde voor de fotografie ontstaan?

Toen ik ongeveer 14 jaar oud was, kreeg ik van mijn ouders na lang zagen eindelijk een compacte digitale camera. Daarmee ging ik dan de tuin en de stad in om “artistieke” foto’s te maken. Of dat dacht ik toen toch. Achteraf bekeken zijn dat waardeloze foto’s en de kwaliteit van toen was in vergelijking met vandaag echt slecht.

Maar goed, mijn interesse was gewekt. Naarmate ik bijleerde over fotografie, onderging mijn materiaal ook verschillende update en werd mijn hobby ook steeds prijziger.

Hoe zou je je eigen foto’s omschrijven qua thematiek, stijl, toon…?

Ik hou van foto’s die de aandacht trekken dankzij hun warme, vrolijke kleuren. Mijn foto’s zijn geslaagd als ze de toeschouwer zin geven om zelf de plaats van de foto te gaan verkennen.

Mijn onderwerpen ga ik meestal in Brussel zelf zoeken en bespreek ik vervolgens op mijn blog Everything Brussels: typerende straatbeelden, verborgen parels, lokale evenementen. Daarnaast komen op de blog ook veel restaurantsuggesties aan bod, en zo ben ik in de food photography gerold. Met de opkomst van de sociale media is het enorm belangrijk geworden om te investeren in kwalitatieve foto’s van je gerechten.

Tegenwoordig word ik steeds meer gevraagd voor huwelijksreportages, en dat vind ik eigenlijk ook wel heel fijn om te doen!

Wat bevalt je aan Brussel? En wat niet?

Van Brussel wordt vaak gezegd dat het een lelijke stad is. Dat vind ik helemaal niet. Als je jezelf openstelt voor haar charmes, dan valt er zoveel te ontdekken, zowel voor de bezoeker als voor de fotograaf. De stad is zo divers en biedt enorm veel creatieve mogelijkheden.

Hoewel ik een van de grootste voorstanders van Brussel ben, zijn er ook redelijk wat zaken die me storen. Zo is er bijvoorbeeld het vuilnisprobleem dat in sommige wijken het straatbeeld helemaal verstoort en niet voldoende wordt aangepakt door de lokale autoriteiten. Ik vind ook dat er een gebrek aan visie is op vlak van mobiliteit, en de fietser komt nog te vaak op de laatste plaats.

Wat zijn je favoriete Brusselse foto’s? 

De Koninklijke Serres vind ik een van de mooiste locaties in Brussel. Jammer dat die slechts eenmaal per jaar open zijn voor het publiek. Elk jaar probeer ik op een ander moment te komen om de menigtes voor te zijn, maar dat blijft helaas een ‘mission impossible’. Ik zou hier anders heel graag eens op het gemak wat meer foto’s komen maken. Oh, beeld je eens in dat je hier een trouwreportage kon maken, hoe mooi zou dat niet zijn.

Brussel is een zalige stad om te fotograferen. Als je een beetje rondkijkt, stoot je overal op verrassende elementen die je eerder nog niet had gezien. Deze prachtige raffiti zal de gemiddelde toerist nooit opmerken, ook al bezoekt hij wel de rommelmarkt op het Vossenplein honderd meter verder.

Trouwparen kiezen meestal idyllische groene oorden voor hun trouwfoto’s, maar eigenlijk heeft Brussel ook wel een hele reeks prachtige locaties te bieden. Hier heb ik een trouwreportage gemaakt in de romantische tuinen van de Bloemist. Je zou amper geloven dat deze foto in Brussel werd gemaakt, toch? Zo heb ik nog een paar geweldige (typische en alternatieve) locaties in gedachten waar ik heel graag eens een trouwreportage zou maken. Ik hoop dat ik daar binnenkort eens de kans toe krijg.

Wat is volgens jou de meest fotogenieke plaats van Brussel?

Eentje maar? Er zijn er zoveel. De meest voor de hand liggende is natuurlijk de Kunstberg, waar je eigenlijk geen slechte foto kán maken. Een onbekender pareltje is de Porseleinstraat in Anderlecht. Je zou niet verwachten dat zo’n kleurrijk oud steegje werkelijk in Brussel ligt.

Op welke onbereikbare plek in Brussel zou je graag foto’s willen nemen?

Ik zou graag wat meer daken en hoge torens beklimmen om de Brusselse straten van bovenaf te fotograferen. Er zijn er te weinig die publiek toegankelijk zijn!

Verder zou ik graag plaatsen als het Hortamuseum en het restaurant Balmoral fotograferen. Dat zijn allebei prachtig ingerichte plaatsen, maar ze hanteren er helaas een fotografieverbod.

Heb je nog een droom of ambitie als fotograaf?

Ik ben sinds kort gestart als onderneemster in de digitale communicatie en fotografie. Mijn grote ambitie is om dat project te laten slagen en in de toekomst steeds meer fotografieopdrachten uit te voeren.

Brussel is een goudmijn voor gepassioneerde fotografen. Onze vaste rubriek Brussel in Beeld bewijst dat elke week, maar ook op andere sites en op Instagram en Facebook vallen er mooie Brusselse foto’s te bewonderen. Hoog tijd om de mens achter de lens in beeld te brengen. Deze bijdrage past in de reeks Fotograaf in Beeld.

Niels Hanssens (55) is een aangespoelde Nederlander in Ukkel. Hij kwam in 2009 vanuit Nigeria naar Brussel om aan de slag te gaan bij de European Cooperative for Rural Development (EUCORD), een non-profitorganisatie gericht op landbouwontwikkeling in voornamelijk Afrika. In zijn vrije tijd wandelt hij en luistert hij naar muziek. En hij fotografeert. Zijn foto’s deelt hij op Flickr en Instagram.

Hoe is je liefde voor de fotografie ontstaan?

Ik kreeg op mijn tiende van mijn ouders zo’n simpel Kodak-toestel te leen voor een vakantie naar Spanje. Sindsdien ben ik blijven fotograferen, al dan niet serieus.

Hoe zou je je eigen foto’s omschrijven qua thematiek, stijl, toon…?

Tegenwoordig doe ik als vrijetijdsbesteding aan straatfotografie in Brussel, maar ik heb altijd een camera bij me als ik voor mijn werk op reis ga. Ik maak graag foto’s van mensen in hun omgeving, zowel in kleur als zwart-wit.

Wat bevalt je aan Brussel? En wat niet?

Wat me bevalt, is de diversiteit aan buurten, parken, mensen en gebouwen. En op cultureel gebied gebeurt er veel in Brussel. In mijn vrije tijd struin ik vaak rond in de stad op zoek naar treffende beelden. Ik kom bijna altijd wel iets tegen dat de moeite van het fotograferen waard is.

Wat me minder bevalt als Nederlander in Brussel is het gebrek aan fietspaden. Automobilisten zijn de baas in deze stad, hoewel je dat langzaam ziet veranderen. Het mag van mij wel iets sneller.

Wat zijn je favoriete Brusselse foto’s? 

Moeilijke vraag. Het is niet makkelijk om je eigen foto’s te beoordelen. Ik doe een poging.

Dit was tijdens het geweldige Carnaval Sauvage op het Vossenplein, waar ik zomaar in terechtkwam zonder ervan af te weten. Dit meisje leek er een beetje tegen wil en dank aan mee te doen.

Een foto die in de Marollen genomen heb. Op een zonnige dag heeft deze buurt bijna iets mediterraans.

Ik zat vlak bij Saint-Géry van een biertje te genieten en maakte deze foto vanuit zittende positie. Soms maak je de beste foto’s zonder er veel moeite voor te hoeven doen. De straatkunst is er helaas niet meer.

Wat is volgens jou de meest fotogenieke plaats van Brussel?

Het ligt misschien wat voor de hand, maar ik vind de Marollen een van de meest fotogenieke plekken, hoewel ik ook graag in Elsene of Sint-Gillis mag komen

Op welke onbereikbare plek in Brussel zou je graag foto’s willen nemen?

Ik denk dat er weinig plekken echt helemaal onbereikbaar zijn in Brussel, maar ik zou graag meer fotograferen op plaatsen waar ik minder vaak kom, buiten de geijkte paden.

Heb je nog een droom of ambitie als fotograaf?

Ik fotografeer in de eerste plaats voor mezelf, maar ik zou graag eens willen exposeren of een fotografiefestival winnen. Het zou mooi zijn als mijn foto’s een groter bereik krijgen, maar ik realiseer me dat de concurrentie moordend is. Ik blijf het proberen zolang ik er plezier in heb.

Brussel is een goudmijn voor gepassioneerde fotografen. Onze vaste rubriek Brussel in Beeld bewijst dat elke week, maar ook op andere sites en op Instagram en Facebook vallen er mooie Brusselse foto’s te bewonderen. Hoog tijd om de mens achter de lens in beeld te brengen. Deze bijdrage past in de reeks Fotograaf in Beeld.

Gaetan Carlier (42) komt oorspronkelijk uit Willebroek, maar woont al twintig jaar in Brussel. Hij is getrouwd met een Brusselse en ze hebben twee kinderen. Het gezin woont in Vorst. Hij geeft les aan de Sint-Jorisbasisschool in de Marollen, waarover hij getuigde in een filmpje van Equal Brussels. Hij houdt van lezen, reizen, gezelschapsspelen en fotograferen. Zijn foto’s toont hij op Flickr en Instagram en ze halen geregeld ook de selectie van onze rubriek Brussel in Beeld. Brussel is volgens hem “de perfecte melange”.

Hoe is je liefde voor de fotografie ontstaan?

Al van toen ik kind was, wilde ik alles zien. Tijdens lange verplaatsingen in de auto keek ik altijd door het raam. Ik verveelde me daarbij geen seconde: een vogel die opsteeg, een blitse wagen die voorbijreed, een hoeve in het veld, verschillende soorten bebouwing. Ik heb dat nog altijd. Zolang ik leef, wil ik kijken. Zo sta ik ook graag in het leven: observerend en vanop een afstand.

De interesse in fotografie is pas later gekomen. Eigenlijk pas sinds enkele jaren. Mijn vrouw is zeer veel bezig met meditatie en mindfullness. Niet meteen iets voor mij, maar de idee om bewust te kijken en dus te genieten van de kleine dingen, spreekt me wel aan. Bewust kijken naar je omgeving, met een camera in je hand lukt dat heel goed.

Hoe zou je je eigen foto’s omschrijven qua thematiek, stijl, toon…?

Vaak kies ik voor zwart-wit. Zwart-witfoto’s stralen een zekere melancholie uit. Iets ongrijpbaars en ook tijdloos. Ook geeft zwart-wit je de vrijheid om het plaatje in te kleuren met de kleuren die je zelf kiest. In onze fantasie zijn de kleuren vaak mooier dan in het echte leven.

Ik vind het boeiend om dagdagelijkse straatscènes te fotograferen: aan bushaltes, toeristische centra, de winkelstraten, het verkeer. Ook reflecties in het water en in vensters vind ik plezant. De mengvormen zijn soms heel mooi. Veel heeft natuurlijk te maken met toeval.

Wat bevalt je aan Brussel? En wat niet?

Brussel is zoals een serie die nooit stopt, maar dan beter. Zoals ‘Thuis’ of ‘Familie’, of ‘Neighbours’, maar dan beter dus. Elke keer als je door de straten wandelt, valt er wel iets te beleven. Het decor is hetzelfde, maar de interacties tussen de mensen zijn anders. Je hebt telkens een andere setting in hetzelfde decor. Die verscheidenheid aan mensen en situaties, dat zie je alleen in een stad zoals Brussel.

Vaak zit ik op de metro of tram. Ik vind het boeiend dat je gedurende een lange tram- of metrorit het hele spectrum aan economische, culturele en sociale diversiteit aan je voorbij ziet gaan. Anderzijds vind ik die sociaaleconomische diversiteit niet OK. Ik vind het niet kunnen dat je aan de ene kant villawijken hebt, zoals de Prins Van Oranjewijk in Ukkel, maar aan de andere kant krottenwijken in de industriezone van Anderlecht. Ook de situatie aan het Kanaal, de arme Halve Maan, staat op ontploffen. Rijk en arm, op nog geen vijf straatlengtes van elkaar. Dat is niet gezond.

Verder vind ik het spijtig dat ons stadscentrum enorm aan het verdisneyen is: muzikanten, attracties, festivals, originele winkels, Brusselse specialiteiten, alles ten dienste van de toerist. Onlangs zat ik met vrienden in een toeristencafé in het Beenhouwerstraatje en hoorde een gids tegen een hele hoop toeristen zeggen: “this is the place where the Belgians get drunk”. Om maar te zeggen, er worden illusies verkocht. En eigenlijk is het allemaal niet zo origineel. In Krakau, Parijs, Amsterdam of Berlijn heb je net dezelfde muzikanten, net dezelfde festivals en net dezelfde winkels die net dezelfde producten verkopen. Eigenlijk zien we een homogene vermarkting van onze Europese steden. Die evolutie is weliswaar enorm boeiend om op de gevoelige plaat vast te leggen, maar de echte ziel van onze stad vind je in de buitenwijken.

Wat zijn je favoriete Brusselse foto’s? 

Frituur Maison Antoine op het Jourdanplein in Etterbeek. Het spel van kleuren en schaduwen. Ook het feit dat alles zo mooi symmetrisch is. Het verhaal in de foto.

Het gemeentehuis van Ukkel. Een toevallig smartphoneshot. Doet denken aan een schilderij van Magritte, L’empire des lumières.

Centrum Brussel: voetstap. De weerspiegeling in de plas water is goed gelukt. De voetstap is niet zo maar een voet. Geen toeristenvoet. Het is raden wie er op dat moment passeerde. Ik weet het zelf niet.

De drie foto’s heb ik achteraf ook niet bewerkt. Lucky shots eigenlijk.

Wat is volgens jou de meest fotogenieke plaats van Brussel?

De plekken waar veel mensen zijn, die het ook niet erg vinden om op de foto te staan: de Koninginnengalerij, de Grote Markt, het Muntplein. Ook de Zuidfoor is wel fijn. Met al die lichtjes en zo. Daar kun je lekker spelen met de sluitertijd.  

Op welke onbereikbare plek in Brussel zou je graag foto’s willen nemen?

Geen flauw idee. Ik heb daar nog nooit over nagedacht. De foto’s komen vanzelf. Ik ga ergens naartoe en neem foto’s van de mensen of van situaties. Foto’s genomen vanop de Kunstberg zijn zeer mooi. Maar dat is nu niet bepaald een onbereikbare plaats.

Heb je nog een droom of ambitie als fotograaf?

Volgend jaar neem ik de Trans-Siberische spoorlijn naar Peking. Tijdens die reis wil ik schrijven en fotograferen. Dat werk zou ik graag willen tentoonstellen voor publiek.

Brussel is een goudmijn voor gepassioneerde fotografen. Onze vaste rubriek Brussel in Beeld bewijst dat elke week, maar ook op andere sites en op Instagram en Facebook vallen er mooie Brusselse foto’s te bewonderen. Hoog tijd om de mens achter de lens in beeld te brengen. Deze bijdrage past in de reeks Fotograaf in Beeld.

Geert De Taeye is dezer dagen ambassadeur van Brussel in Aix-en-Provence. In de galerie Goutal heeft hij een solotentoonstelling lopen over het Belgische surrealisme. Hij stelt er in de traditie van Jeff Wall en Gregory Crewdson geënsceneerde scènes voor, die zich vaak afspelen in de stad van René Magritte. Zijn foto’s worden gekenmerkt door een uitgekiende esthetiek, een mysterieuze of zelfs onheilspellende sfeer en subtiele humor.

Schaarbekenaar De Taye (38) deelt zijn foto’s op in commercieel en persoonlijk werk. Hij is reclamefotograaf en heeft meegewerkt aan campagnes voor uiteenlopende merken zoals Toyota, Euromillions, BNP Paribas, De Lijn, VTM en De Standaard. Zijn artistieke werk kon hij al exposeren in Brussel, Herpen, Londen, Los Angeles en New York. Hij is duidelijk van vele markten thuis. Samen met zijn vriendin heeft hij MIST Teas opgericht, dat thee importeert uit Taiwan. Hij ontwierp zelf theeaccessoires zoals plateaus en theeglazen.

Hoe is je liefde voor de fotografie ontstaan?

Na mijn eerste jaar aan het RITS kreeg ik de gelegenheid om bij een reclamefotograaf in Schaarbeek in te staan voor de productie en assistentie op de set. Meer dan een fulltime job! Een goeie leerschool. Sindsdien ben ik me gaan richten op reclamefotografie. Een fascinerende wereld waar ik tot op heden in vertoef. Conceptueel en werken naar een lay-out, het zijn opdrachten die me op het lijf geschreven zijn. Naast reclame creëer ik ook eigen werk, “kunst”-projecten. 

Hoe zou je je eigen foto’s omschrijven qua thematiek, stijl, toon…?

Surrealistisch, storytelling, moody, staged, cinematografisch.

Wat bevalt je aan Brussel? En wat niet?

Ik hou enorm van Brussel. Ik ken de stad goed en ik geniet van de dynamiek die er heerst. Steeds verrassend en nooit saai. Ik hou minder van het egoïsme en de onverschilligheid van mensen, ook in het verkeer, maar dat zal niet aan Brussel zelf liggen.

Wat zijn je favoriete Brusselse foto’s?

Ik kreeg van Bruzz de opdracht om Brussel in beeld te brengen aan de hand van vier beelden. Ik ben geen goede straatfotograaf. Ik bepaal graag zelf wat er gebeurt in beeld. Voor deze reeks fotografeerde ik enkele bekende en minder bekende Brusselaars, in hun Brussel. De persoon die ik fotografeerde, koos de volgende te fotograferen persoon. 

Marc Didden is misschien wel de Brusselaar der Brusselaars. Zoals bekend woont hij in de Dansaertwijk. Hij is een stamgast bij de koffiebar OR, die mijn vriendin tot voor kort uitbaatte.

Dorien Selleslagh is de “koffiemadam” bij uitstek en mijn persoonlijke muze. Ze staat aan de voet van het Justitiepaleis, ooit het grootste bouwwerk ter wereld. Haar kwetsbaarheid contrasteert met het imposante gebouw dat het Brusselse landschap siert. Een beeld van een koffiedame, dat in de jaren tachtig als gewoon zou worden beschouwd, is nu gevuld met nostalgie en een vleugje melancholie.

Brussel telt een aantal initiatieven die extra aandacht verdienen. Op de foto zien we Steven Desair, bezieler van Eatmosphere, een ‘zero waste’-collectief met een eigen moestuin en veel “goesting” om Brussel culinair op de kaart te zetten. Hij staat onder de brug bij Parckfarm op de site van Tour & Taxis, een intrigerende plek met een prachtig uitzicht over Brussel.

Eva De Roo van Studio Brussel. Een Brussels heldin die de radio in vuur en vlam zet.

Ik vond Parking 58 al lang een inspirerende locatie met het kunstwerk op de zijgevel. Desolaat ook: de onderbuik van Brussel, waar alles mogelijk is. ik wou spanning in het beeld brengen door iets dreigends te laten gebeuren, iets dat komt vanachter de hoek, zonder het echt te zien. De kijker kan zelf bedenken wat er plaatsvindt. Door de aanwezigheid van de politie weet je dat het niet veel goeds voorspelt.

Ik ben blij dat ik dit beeld nog kon maken voor het gebouw verdween. Het zou nu een park moeten worden, vind ik. Maar Brussel heeft hier anders over beslist. Bureautjes bijbouwen hé.

Op welke onbereikbare plek in Brussel zou je graag foto’s willen nemen?

De tuin van het koninklijk paleis in Laken zou zeer geschikt zijn om een 18e-eeuws geïnspireerd tafereel te maken. Wie heeft de contactgegevens?

Wat is volgens jou de meest fotogenieke plaats van Brussel?

Dat zal wel de Kunstberg zijn, waar je kunt kijken richting Grote Markt, Kleine Zavel en Botanique. Of anders, iets minder voor de hand liggend: daken, steegjes, straathoeken met een bepaalde sfeer. Ze maken Brussel zo boeiend. 

Heb je nog een droom of ambitie als fotograaf?

Blijven doen wat ik nu doe, maar dan nog iets meer vollenbak.

Geert De Taeye heeft een eigen fotowebsite en Facebook-pagina. De tentoonstelling in galerie Goutal loopt nog tot 23 maart.

Brussel is een goudmijn voor gepassioneerde fotografen. Onze vaste rubriek Brussel in Beeld bewijst dat elke week, maar ook op andere sites en op Instagram en Facebook vallen er mooie Brusselse foto’s te bewonderen. Hoog tijd om de mens achter de lens in beeld te brengen. Deze bijdrage past in de reeks Fotograaf in Beeld.