Noah’s Train is vandaag in Brussel aangekomen. De klimaattrein vertrok twee maanden geleden in het Poolse Katowice en stopte eerder in Wenen, Berlijn en Parijs. Het is een initiatief van de Rail Freight Forward-coalitie, die ervoor pleit om het vrachtvolume via het spoor te verdubbelen tegen 2030. De naam komt van de Bijbelse figuur Noach, die een ark bouwde waarmee vele dieren de zondvloed overleefden.
De trein is ook het langst rijdende kunstwerk ter wereld. Europese straatartiesten hebben de wagons beschilderd met kleurrijke tekeningen van dieren. Twee Antwerpse artiesten, Rise One en SMOK, vertegenwoordigen ons land. De trein is de volgende drie weekends, van 9 uur tot 18 uur, te bewonderen in het station van Schaarbeek, op perron 3.
Over het klimaat gesproken: de 15-jarige klimaatactiviste Greta Thunberg is vanavond aangekomen in Brussel, na een lange treinreis vanuit Stockholm. Ze houdt morgenochtend een toespraak bij het Europees Economisch en Sociaal Comité en sluit om 13 uur aan bij de protestmars van Youth For Climate. God kväll, Greta! Välkommen till Bryssel!
Monsieur Bostandoust heeft al 24 jaar zijn atelier in Ukkel. Voorheen 20 jaar op een andere Brusselse locatie “à l’autre côté”.
De tapijtkunstenaar heeft Iraanse roots. En leerde in zijn tienerjaren meerdere kneepjes van het vak: “Je suis le seul à savoir restaurer des tapis portugais de l’époque. Ils utilisaient une technique différente.” De ambassade is een klant.
Zijn atelier is bezaaid met tapijten uit Iran, Marokko, Rusland. Nu eens doet hij 2 dagen over een herstelling of afwerking, dan weer 10 dagen. De zijde die hij nu aan het knopen is, komt uit Iran. Die uit China trekt op niet veel.
‘Gratie’ denk ik als ik hem bezig zie. En ‘kracht’ wanneer hij me de hand drukt. “Devinez mon âge …” Ik blijf stijgen en stijgen. Tot de bel rinkelt. Tijd voor de volgende klant. Guy Bourgeois maakte dit fotoverslag voor zijn persoonlijke blog Een beetje maguy.
Meer dan vijf jaar duurt het nooit om ze recht te zetten: blinkende kantoorgebouwen, kant-en-klaar, alles erop en eraan. Tot en met het lakje verf. De hoofdzetel van KBC in Molenbeek of de bedrijven op de Woluwelaan. Het Brusselse Sillicon Valley wordt het genoemd. Ingewikkelde constructies van staal en glas waar de fantasie van menig architect op bot is gevierd. Echte weelde is het. Paleizen voor IT-bedrijven, bankenconcerns en andere holdings. Gebouwd voor de nieuwe keizers van onze tijd. Net zoals in de middeleeuwen.
Anneessens Funck, een middelbare beroepsschool in hartje Brussel. Vele ketjes uit de volkswijken leren er een beroep. Niet makkelijk. Leerkrachten vechten er dag in dag uit om kansarme pubers de nodige bagage te geven om verder te kunnen. Zestien- en zeventienjarige ketjes die vele politici al sinds lang gebrandmerkt hebben. Enkele maanden geleden is er een deel van het plafond naar beneden gevallen. Een barst in de waterleiding, waardoor de bepleistering het gewicht niet kon houden. Symbolischer kan haast niet. Die ketjes krijgen dan ook alles op hun dak. Het gemeen van de 21ste eeuw. Pek en veren. Net zoals in de middeleeuwen.
Vorig weekend stortte een pareltje Brussels materieel erfgoed in op een speelplaats van een kleuterschool. “Niet zo héél erg” en “potje breken potje betalen” waren de eerste spontane opwellingen van de bevoegde schepen. Het spreekt boekdelen dat een politieke verantwoordelijke zo laconiek omgaat met zijn erfgoed. Enige fierheid voor onze monumenten is immers nooit een karaktereigenschap van Brusselse politici geweest. Maar dat die eerste opwellingen niet eens betrekking hadden op hoe dit überhaupt kon gebeuren, -terwijl die muur met bijhorende toren, de grens vormt van een speelplaats met honderdvijftig huppelende kleuters- spreekt nog dikkere boekdelen. Als dit had plaatsgevonden in het stadhuis, werd dreigingsniveau 4 afgekondigd en cirkelden de helikopters dag en nacht boven onze hoofden. Maar geen stadhuis, en dus een ‘fait divers’ in de media. Nu moeten honderdvijftig kinderen en hun ouders uitkijken naar een andere plaats. Benieuwd of ze een tijdje in de paleizen van die nieuwe keizers terechtkunnen. Beschutting bieden aan de mensen rondom je heir is een feodale plicht. Tenminste, toch in de middeleeuwen.
Achthonderd meter verder kreunt er een lagere school onder de verbouwingswerken. Ook een wijkschooltje, in hartje Marollen. Een bonte mengeling van ketjes tussen zes en twaalf jaar. Bijna tien jaar heeft het geduurd eer er de eerste steen werd verlegd. Hier geen fantasierijke constructies van glas en staal. Wel tijd genoeg voor de bevoegde instanties om een uitwijkalternatief te bieden voor de leerlingen en het lerarenkorps. Maar het gebeurde niet. Tussen het gedril en geboor door, leren de kinderen er de letters lezen en schrijven. De lokalen worden ondersteund door ijzeren stutpalen. Voor het geval dat er een plafond instort. Je weet maar nooit.
Ons samenlevingsmodel kiest om de mooiste, de stevigste en de meest creatieve gebouwen in een een mum van tijd op te zetten ten behoeve van een dunne laag superrijken. De enige maatschappelijke functie van die toplaag bestaat erin om meer winst te maken. Niet voor de gemeenschap, maar voor zichzelf. Tegelijk werken tienduizenden leerkrachten met hun kinderen in overvolle en vervallen gebouwen aan de toekomst van onze samenleving. There is something rotten in the kingdom of Danmark. Gaetan Carlier schreef deze bijdrage voor zijn persoonlijke blog Images of sound.
Een aantal weken geleden greep ik de kans om deel te nemen aan een van de participatiemomenten van Brussel Mobiliteit in mijn buurt. Doelstelling: meewerken aan de tijdelijke herinrichting van een deel van het gebied tussen de Poincaré-, de Zuid- en de Slachthuislaan. Gelukkig kreeg het project ondertussen al een nieuwe naam, ‘Ligne Poincaré’ ( in plaats van middenberm ). Hopelijk reikt de ambitie wel verder dan een lijn.
Natuurlijk ben ik blij dat er vanuit de gewestadministratie en bij de minister van Mobiliteit gehoor is gekomen op de vraag van de bewoners voor meer kwalitatieve en leefbare publieke ruimte en inspraak in de realisatie daarvan. Het siert de betrokken ambtenaar dat zij zelfs op een zaterdagochtend daarvoor tijd wilde maken.
Maar we mogen niet naïef zijn. Dat deze participatie er is gekomen, is vooral de verdienste van buurtverenigingen als Green Connections, Triangle 1070 en Porte d’Anderlecht en het team van KleineRing.be. Zij hebben elk op hun manier dit stukje Brussel op de kaart gezet na jaren van verwaarlozing door zowel het Gewest als de gemeenten Brussel en Anderlecht. De enige ambitie die het huidige College van Stad Brussel heeft gehad, beperkt zich tot het vullen van de stadskas met het geld van de parkeermeters.
Het eerste participatieve atelier was op zich een boeiende ervaring. De jongedames van WAUW deden hun best om alles in goede banen te leiden. Elkeen kon zijn/haar ideeën neerschrijven op een plattegrond. Wat ik zag en las, klonk veelbelovend.
De voorstellen worden meegenomen naar de volgende participatierondes. Maar zullen ze ook het resultaat van de definitieve heraanleg halen? Alle goede bedoelingen ten spijt zie ik nog grote beperkingen.
Ten eerste is een meerderheid van de buurtbewoners niet vertegenwoordigd. De lokale jeugd, de ouderen, arme en anderstalige gezinnen, deze groepen vinden de weg niet naar dergelijke initiatieven. Als de Brusselse regering deze participatie echt wil laten slagen, zal ze de drempel moeten verlagen. Brussel Mobiliteit zal deze mensen actief moeten gaan zoeken. Dit kan misschien via de buurthuizen en de scholen, maar nog belangrijker is om de straat op te trekken, ter plekke te gaan observeren en daar het gesprek aan te gaan.
Ten tweede gaat het hier over een tijdelijk project dat loopt tot de opbouw van de volgende Zuidfoor in juli 2019. Is de waardevolle tijd en de energie die de burgers hierin investeren niet meer waard dan die luttele acht maanden? Hoe kan men bovendien in zo een korte tijdsperiode een correcte evaluatie maken van de invulling die er met de buurt zal worden gekozen?
Ten derde wordt het betrokken gebied aan weerszijden ingesloten door een tweevaksrijbaan en een openluchtparking. In welke mate zal dit het recreatieve gebruik van Ligne Poincaré negatief beïnvloeden? Zodat een volgende parkingminnende minister of schepen kan zeggen dat het niet werkt en er beter voor altijd een parking van wordt gemaakt?
Welke voorstellen er uiteindelijk zullen worden gerealiseerd en binnen welke perimeter (de huidige afgebakende drie stukjes en de wandelpromenade of de hele zone tussen de Ninoofse- en Hallepoort ) is nog niet definitief bepaald. Gelukkig speelt ook u , beste Brusselaar, daarin een belangrijke rol.
Door uw stem te laten horen en zuurstof te geven aan mensen en initiatieven die dit stadsdeel echt in hun hart dragen. Laten we aanstaande zondag en in mei van volgend jaar hierin het verschil maken. Op naar een gezonde en aangename stad op mensenmaat!
Geert Vancauwenbergs
Buurtbewoner Slachthuislaan-Poincarélaan
Volhouden, een beetje bloemen en het broodnodige water. Soms is het genoeg. Het voorbije jaar heeft het buurtcomité van de Anderlechtse Poort zijn uiterste best gedaan om aan de bevoegde politici duidelijk te maken dat het Vestje geen doorgangsstraat is. De vraag viel eerst in dovemansoren. Maar dan kwam de mondelinge toezegging van schepen Els Ampe en burgemeester Philippe Close dat er een bloembak zou komen nadat de wegenwerken in de omgeving afgelopen zouden zijn. Gisteren was het zo ver. De fietsbrigade van de politie rukte de bloembakken aan. Een nieuwe leefstraat is geboren.
Tekst en foto’s: Porte d’Anderlecht.
Sinds een goeie week zijn de politiecontroles hernomen in de Alhambrawijk, en dat na een paar weken van afwezigheid omdat de agenten sterk bevraagd waren door verschillende manifestaties zoals de Wereldbeker Voetbal, de NAVO-top en de terugkeer van de Rode Duivels. Het Comité Alhambra blijft ijveren voor een 24/7-politieaanwezigheid van 100 dagen in de buurt rond de KVS om de prostitutie- en drugsdynamiek te breken.
Tijdens vier recente politieacties werden 48 personen gecontroleerd. Tezelfdertijd waren er ook de klassieke alcohol- en drugscontroles aan de Antwerpse Poort, waar 376 automobilisten werden onderworpen aan een ademtest. Deze hebben 17 PV’s opgeleverd voor rijden onder invloed, 4 PV’s voor drugs, 4 rijbewijzen werden ingetrokken, verder ook 3 juridische aanhoudingen wegens geseind voor verhoor, 1 aanhouding voor drugs, 1 PV voor beledigingen, 175 PV’s wegens rijgedrag en 107 PV’s gelinkt met juridische zaken, waarvan 43 wegens diefstal. Vorig weekend waren er verschillende politieacties – 8 combi’s sterk, tot soms 2 uur in de ochtend.
Zelfs al viseren de alcohol- en drugcontroles niet direct de sekswerkers en hun klanten, bijvoorbeeld in de Van Gaver- en Koopliedenstraat, toch hebben ze een afschrikkend effect. De klanten, prostituees en dealers appreciëren die politieaanwezigheid in de wijk niet, zelfs al gaat het maar om alcoholtest aan de Antwerpse Poort.
Parallel organiseert de lokale politie allerlei acties die direct de klanten viseren die het politiereglement niet respecteren in de ‘kleine straatjes’ van de wijk (een gedoogzone werd voorzien op de Antwerpselaan en de Koning Albert II-laan). Klanten die prostituees benaderen buiten de gedoogzone riskeren een boete door de agenten van de lokale politie die te voet door de wijk patrouilleren.
Zonder de acties van de Brusselse burgemeester, samen met de politie, krijgen de verschillende maffia’s, die toch 80 procent van de sekswerkers in onze wijk vertegenwoordigen, vrij spel. Zoals Safet Rustemi, een van de notoire criminelen op de ‘Most Wanted’ lijst van de Federale Politie, die de buurt onveilig maakte en door de Dienst Vreemdelingenzaken naar Albanië werd uitgewezen.
Het Comité Alhambra pleit nogmaals voor een kordate sluiting van alle handelszaken die gelinkt zijn met het prostitutie- en drugsmilieu (cafés en hotels). De politieagenten die we onlangs hebben kunnen spreken, zeggen exact hetzelfde. Zonder die sluiting blijft het een kat- en muisspel en dat kan nog lang duren. Verder zou een non-stop politieaanwezigheid in de wijk, en dat gedurende een aantal maanden, de prostitutie- en drugsdynamiek een zware slag kunnen toebrengen. Het Comité Alhambra stelt zich tot doel om de leefbaarheid van de wijk te verbeteren en de belangen van de bewoners en handelaars te verdedigen. De groep heeft een tweetalige websiteen is erg actief op Facebook.
Joeri Bruggeman gaat dagelijks met de fiets naar het werk. Hij maakte er een videoverslag van “uit sympathie voor de Brusselse fietser” en gaf in de gelijknamige Facebook-groep tekst en uitleg.
Er moet in Brussel veel meer ingezet worden op fietsveiligheid en schoonheid van de straten. Wat dat laatste betreft, is de toestand schrijnend en middeleeuws. Gelukkig is de veiligheid van fietsers in centrum Brussel door de patrouilles van de fietsbrigade aan het verbeteren, maar totaal niet als je de kleine ring naar Anderlecht oversteekt. Als fietser maakt het je niet uit aan welke kant van de grens je je bevindt. Het lijkt de politiek in Brussel te ontgaan dat er een kleine revolutie nodig is om deze stad leefbaar te houden. Het voordeel is: veel potentieel tot verbetering! Ik wil met mijn filmpje zeker geen fietsers afschrikken. We hebben ze nodig. Je kan alleen maar meehelpen aan het verbeteren van de leefbaarheid van de stad als je juist wèl op je fiets kruipt. Ik denk ook dat dergelijke individuele filmpjes en foto’s de druk op de politiek zullen doen toenemen om eindelijk de problemen aan te pakken. Want dit is geen goede marketing. Maar kleinschalige oplossingen zijn er volgens mij niet meer voor Brussel. Hier hebben we moedige stappen nodig die net iets verder gaan.
Reizigers in het Zuidstation hebben het misschien al opgemerkt: er zijn mysterieuze maar vrolijke koi’s opgedoken. De kleurrijke vissen flankeren de trappen en zijn op de vloer op een tussenverdieping aangebracht. Over de artiest is er geen nieuws bekend. Foto’s: Bastien De Zutter.
Het burgercomité van Filter Café Filtré voert tot de gemeenteraadsverkiezingen aan Brusselse scholen actie voor een betere luchtkwaliteit en minder auto’s in de stad. Het manifest van de beweging bevat elf punten:
1. We willen de auto terugdringen om de leefkwaliteit te verbeteren. Die betere leefkwaliteit wordt bereikt door een betere luchtkwaliteit, verkeersveiligheid en een ander gebruik van openbare ruimtes. Het moet beter, de lage-emissiezone is too little, too late.
2. We willen verkeersvrije schoolstraten aan IEDERE SCHOOL. De inrichting van de publieke ruimte en de verkeersdoorstroming (via circulatieplannen) moeten hierop afgestemd worden
3. We willen een andere modal split inzake mobiliteit. Het aandeel openbaar vervoer, fietsverkeer en voetgangersverkeer is in België te klein ten opzichte van de auto. Goede voorbeelden zijn buitenlandse steden als Amsterdam, Kopenhagen of Wenen.
4. We willen een globaal Vlaams en hoofdstedelijk fietsnetwerk dat alle steden, wijken en scholen ontsluit. De benodigde ruimte hiervoor gaat ten koste van autoweginfrastructuur. Dit globaal netwerk telt geen onveilige oversteekplaatsen.
5. We willen een beter openbaarvervoernetwerk. De geplande investeringen in de uitbouw van het openbaarvervoernetwerk moeten worden versneld.
6. We willen dat elektrisch vervoer gepromoot wordt (taxi’s, bussen, laadpalen, fiscaliteit, resterend autoverkeer).
7. We willen dat het fiscale voordeel voor bedrijfswagens wordt afgebouwd. De facto komt dit neer op het subsidiëren van files en luchtvervuiling. In een eerste fase en als overgangsmaatregel moet elk fiscaal voordeel zo snel mogelijk verdwijnen voor alle wagens met een verbrandingsmotor.
8. We willen dat elke investering in bestaande weginfrastructuur verplicht gepaard gaat met een investering in openbare ruimte en openbaar vervoer (bv. renovatie van de Brusselse tunnels moet gepaard gaan met de globale herziening van de ruimte erboven)
9. We willen consistente, groene openbare ruimtes.
10. We willen een fijnmazig netwerk van meetstations die de luchtkwaliteit monitoren.
11. We willen, in samenwerking met schooldirecties, ouders vragen hun kinderen zo vaak mogelijk te voet, met de fiets of met het openbaar vervoer naar school te brengen. Dat willen we bereiken met actieve sensibilisering inzake milieu, luchtkwaliteit, verkeersveiligheid en mobiliteit.
The concept of Tandem FietsCaféVélo is simple and cool : a combination of bar, bicycle workshop and bike accessories store, where bikes and families are welcome.
Molenbeek
Céline & Florent, the young couple behind the project, tested it for the first time last summer in the Orangerie of the Jean-Félix Hap Park in Etterbeek. In view of its success, they decided to try it another time and found again a pretty cool location : the Centre Communautaire Maritime in Molenbeek.
A few blocks away from Tour & Taxis and the canal, the Centre Maritime regularly organizes sociocultural activities like Molembike, Molembeek’s bike festival, last weekend.
Agenda
Tandem invades the Centre’s cafeteria and backyard until 14th July and makes it a bright yet cosy meeting place for bike lovers, bunches of friends and families.
Open from Wednesday to Sunday, it proposes every day bike related animations like the Bibliocyclette who reads stories to the children, bakfiets testing, wine tasting (with the Viniporteur of course !)… but you can simply grab a bite or have one of the local beers on the menu.
Brunch
On Saturday and Sunday, it’s brunch time !
A fresh and tasty buffet with lots of home made meals (don’t miss Céline’s eggs in a bacon cup nor the chocolate and cherry cake).
Emma who is such a fussy eater emptied her plate 3 times (chuuuuut…. !) and we totally enjoyed our quiet brunch on the terrace overlooking the courtyard where the kids play and… bike (what else).
Work & Shop
At the workshop, mechanics help you repair your bike or you can just use their equipment to do it on your own.
In the shop you’ll find bike related items like T-shirts, books, gadgets and magazines.
Celine & Florent
Céline and Florent live in the Marolles with their 2 children. They accepted to answer a few questions about Tandem and the life with kids in the city. Could you sum up your project in one sentence ?
Tandem is a kids friendly place where you can take your time to have a good drink, eat something tasty, make your bike repaired by a pro, enjoy activities or buy a nice goodies. When and how did you decide about starting Tandem ?
We launched Tandem as a couple because we wanted to open something since a long time but we just missed the concept. One fine day we realised that a bicycle café could be THE concept that gathers all the things we care for: good food, bicycles, kids, beer and coffee! What are your plans for the future ?
After this second pop-up, if it’s a succes again, our intention is to find a place in Brussels where we can stay permanently. What is your vision about biking in Brussels ?
On the one hand we consider that the bicycle is the fastest, easiest and funiest way to move in the city and that’s why there more and more people using it and more and more infrastructure, but on the other hand we realise every dat that Brussels is still a city mainly for cars with not enough bicycle infrastructure. It’s going better and better every year but too slowly You live in Brussels with your two children. What do you like or find difficult about being parents in the city ?
We appreciate everything is so close from home and all the opportunities that offers for children. But on the other hand, we realise that Brussels misses public and private places where you can just let your children play and run easily and safely. What are your favourite spots/activities with in Brussels (with and without the kids) ?
Our neighbourhood (the Marolles) of course, parcs, restaurants, swimming pool, la Ferme Nos Pilifs and Manneken Pis
Tandem FietsCaféVelo is open from Wednesday to Sunday until July 14 at Centre Communautaire Maritime (Rue Vandenboogaerde 93, 1080 Molenbeek). More information on the website, Facebook and Instagram. This text was published at the blog A mother in the city.
