Tag: Brussel

Kerstshoppen – een Brusselse parabel.

Meestal rijd ik met de fiets vanuit mijn bescheiden woning gelegen te Molenbeek naar het groteske stadscentrum, maar omdat Kerstmis nadert en cadeaus niet vanzelf onder je kerstboom ontspruiten besloot ik me deze keer maar eens door mijn automobielwagen naar de stad te laten voeren.
Ik scheurde vlotjes over de Gentsesteenweg, die bij Zwarte Vijvers verandert in een éénrichtingsstraat – maar rijdt als een volwaardige Duitse 3-vaks autobahn – en vrolijk meandert tot waar het kanaal, bijgestaan door een sympathieke lichtbrug, zich opwerpt als het kleine broertje van de middellandse zee door stad en gemeente van elkaar te scheiden.
screen-shot-2016-12-19-at-14-05-25Nu de crisis ook de middenklasse begint te raken – en omdat mijn automobielwagen steeds meer last krijgt van claustrofobie in het Belgische verkeerslandschap – besloot ik me niet in een dure parkeergarage te stallen maar verkoos ik een kosteloos plaatsje op de centrale lanen. Eens uitgestapt struikelde ik over een verdwaalde microgolfoven recht de voetgangerszone binnen.
Ontgoocheld omdat ik niet tot in de Nieuwstraat kon rijden en de volgende premetro van de beurs tot de Brouckere nog 6 minuten op zich liet wachten, besloot ik voor de ganse familie bloempanch te kopen en ging ik op ‘t gemak een lekkere Geuze van Hanssens drinken in Les Brasseurs.
Wat kan het leven toch makkelijk en complexloos zijn, bedacht ik me, als alles netjes geregeld is.

Big in Japan

Een van de voordelen van wonen in Brussel is de nabijheid van de Grote Markt. Elke dag is goed genoeg voor een ommetje langs de mooie gevels van het stadhuis en de vele gildehuizen – het risico op gebroken benen door de oneffen kinderkopjes neem ik er graag bij. De historische grootsheid en het blinkende bladgoud zijn om duimen en vingers bij af te likken.
Wat je op die plek ook veel ziet, is de eigenaardigheid die ons allen bijwijlen overvalt. Wanneer we ons op onbekend terrein begeven, ontsnappen we graag aan de levendige werkelijkheid en aanschouwen we de lokale medemens in zijn habitat van op afstand, als dwalen we rond in een dierenpark.
Dit gebeurt doorgaans ongemerkt. Evengoed kan een verloren koppel worden geïnterpreteerd als staat het op de uitkijk voor familie, en een dralende vriendengroep worden aanzien als afscheidnemende collega’s. Witte sokken in sandalen, een overdreven korte broek en de onvermijdelijke rugzak geven vaak een hint van de ware aard van het beestje, maar uitsluitsel is er nooit.
Ook ik durf al eens te vertragen, trouwens, om op te kijken naar de mij omringende gebouwen, wanneer de zon zich net op het punt bevindt waarop ze een stad in een sprookje verandert. Of om uit te kijken naar waar de vrolijkste lach die ik in tijden heb gehoord, vandaan komt.

Continue reading

The joy of language – een broodjeszaak met een groot assortiment kazen en talen

Brussel, zo hoor en lees je vaak, is een stad waar vele verschillen samenkomen, en daarmee ook vele talen. Die soep maakt van de Brusselaar echter niet vanzelf een vlotte polyglot. Meertaligheid vergt kookkunst. Want mensen en dingen kunnen ook naast elkaar bestaan, zonder veel verwevenheid. Bij Tonton Garby wordt er volop geweven.
Laatste deel in de reeks De Meertalige Metropool.

(c) Thomas Sennesael

‘Tonton Garby’s Cheese Store’ ligt in het historisch centrum van Brussel, voor veel pendelaars op de weg naar het Centraal Station. Je kan er terecht voor een broodje, met een ruime keuze aan kazen, de specialiteit van het huis. Je vertoeft zolang in de zaak als je wil, ook als het broodje op is. ‘Neem de tijd, no stress’, is de mantra die de uitbater regelmatig herhaalt. Zijn niet aflatend enthousiasme en zijn telkens opnieuw expliciet verwoorde gastvrijheid grenzen voor sommigen aan het paranormale. In elk geval brengt hij  een glimlach op vele gezichten, en de gesprekken komen vlot op gang. Het gastenboek staat vol warme boodschappen, door klanten achtergelaten, in alle mogelijke talen. Ja, hier verloopt de communicatie verrassend meertalig.

Continue reading

Drietalige communicatie bij Cinema Nova

De krant en de website van Cinema Nova vallen op door een consequente en creatieve tweetaligheid. Marie-Eve Cosemans, medewerkster van het eerste uur, legt uit hoe het taalgebruik bij de alternatieve cinema samenhangt met de werking ervan. De vierde aflevering in de reeks De Meertalige Metropool.
 

(c) Luc Mercelis



EEN PLOEG VAN VRIJWILLIGERS
Marie-Eve Cosemans: “Bij Nova gaan we uit van vrijwilligerswerking. Er zijn enkele betaalde posten ter ondersteuning van de algemene werking. We hebben één persoon in dienst met een contract van onbepaalde duur voor de financiële opvolging en er is ook plaats voor enkele coördinerende functies, met het oog op de continuïteit.”
DE TAAL VAN DE TOESCHOUWER
“De programmatie gebeurt helemaal door vrijwilligers, die verenigd zijn in een programmatiecomité. De mensen die programmeren, schrijven hun eigen teksten, in de taal die ze het beste kennen. Die teksten worden nagekeken en verbeterd, maar meestal wordt daar niet meer zoveel aan veranderd. Bijgevolg kunnen ze qua insteek en niveau onderling heel verschillend zijn.

Continue reading

Mis calles de Bruselas: Boliviaans carnaval op zijn Belgisch

In Mis calles de Bruselas volg ik de Latijns-Amerikaanse scene van Brussel. Vandaag: een Boliviaanse carnavalsstoet met internationale verbroedering aan Manneken Pis.
 
 
 
 
 
 

Het Boliviaanse Carnaval de Oruro trok van de Grote Markt naar Manneken Pis.

 
 
 
 
 
 
 
Een groot fan van folklore ben ik niet. En al helemaal niet van Nederlands en Belgisch carnaval. Maar voor een Zuid-Amerikaans carnavalstoet trotseer ik toch graag de kou om een prachtige ervaring op te doen. Het gaat dan ook om het carnaval van Oruro, een eeuwenoud dansfeest dat door de UNESCO als werelderfgoed wordt gezien. En dat wil ik voor geen goud missen.

Continue reading

Met nieuwjaar en vuurwerk is Brussel van iedereen

De hoofdstad vierde gisternacht de jaarwisseling voor het eerst op het De Brouckèreplein. Niet alleen met siervuurwerk, maar ook met aftelklok, dj en lichtspektakel. Voor de gelegenheid was dit plein autovrij, samen met de Anspachlaan en het Beursplein. Zo konden de feestvierders al kennismaken met de grote nieuwe voetgangerszone die vanaf komende zomer gerealiseerd gaat worden. De centrale pleinen en laan waren de vorige nacht voor even van alle Brusselaars. Maar zou dat ook zo blijven?

Volgens andere media waren er ongeveer 100 000 bezoekers. Het stond blijkbaar vol tussen het Fontainasplein en het De Brouckèreplein.
Volgens andere media waren er ongeveer 100 000 bezoekers. Vanaf het Fontainasplein stonden er mensen aan te schuiven om een glimp van het spektakel op te kunnen vangen.

Continue reading

Het patroon doorbroken

Onze levens zijn opgebouwd rond vaste rituelen. Dat begint ‘s ochtends met de voet die eerst uit bed stapt of de wijze waarop de koffie gezet wordt, en dat eindigt ‘s avonds telkens met hetzelfde tv-programma of een glas whisky en een boek. Maar dat gaat ook over de weg naar je werk die je na rijp beraad en uitvoerige overpeinzingen hebt uitgekozen vanuit de vaste overtuiging dat die weg ideaal is om jouw onderbroken nachtrust voort te zetten.
In die tijd vervaagt de scherpe aanwezigheid van gebouwen en metro’s dag na dag tot een amalgaam van, meestal grijze, kleuren. Trappen schuiven als vanzelf onder je voeten door, de mensen op de tram worden een deel van het interieur. De witte lijnen op straat en de bomen langs de weg of op pleintjes vormen het canvas waarop je de contouren van een dag tekent.
Daarom leiden onverwachte gebeurtenissen naar de beste herinneringen.

Continue reading

Feesten voor het kanaal

Afgelopen weekend kon je vier dagen lang terecht in de kanaalzone voor dans, performances, installaties en verhalen in het teken van Festival Kanal. Een mooi bewijs dat het kanaal een grotere rol opeist in de stad, als je het mij vraagt. Het maakt immers ontegensprekelijk deel uit van Brussel, als geografisch ijkpunt en economische factor, maar ook als een plaats om te spelen, te kijken en te wandelen.

Continue reading

Stoptrein Brussel-Parijs is eens iets anders

Per Thalys vanuit Brussel naar Parijs? Dat had ik al te vaak gedaan. Ik vond het eens tijd voor iets anders en besloot de stoptrein te nemen naar de Franse hoofdstad. In de praktijk bleek dit te bestaan uit drie treinen, een busrit en een wandeling om Frankrijk binnen te komen. Een verslag van een niet voor de hand liggende reis van zeven uur lang.
Om elf uur vertrek ik vanuit het station Brussel-Zuid met een oud, vuurrood Belgisch treintje naar Charleroi. Daar is mijn eerste overstap.

De "beeldschone" staalindustriemetropool aan de Samber.  
De “beeldschone” staalindustriemetropool aan de Samber.

Continue reading

Iedereen Duivel

Na elke teleurstelling volgt een moeilijke periode van aanvaarding. Kleine momenten en rituelen helpen je met het verwerken. In het geval van collectieve ontgoocheling kan je rekenen op de steun van je vrienden, familie of buren. Tot het moment waarop je opnieuw kan inhaken in het ordinaire ritme van de wereld.
Zo is het ook de voorbije maand gegaan. Niemand die nog praat over die zonnige zaterdag begin juli, niemand die er nog aan denkt. De emoties waren hevig, maar zijn opnieuw onder controle. Alle attributen en accessoires zijn opgeborgen. Slechts zelden zie je nog een vlag aan een balkon wapperen. Toeters en bellen, in de kleuren zwart, geel en rood, verdwenen in een donkere doos op zolder. Maar laat mij de wonde nog één keer blootleggen en terugkijken op dat vermaledijde wereldkampioenschap voetbal.

Continue reading