‘Stressed, depressed but well dressed’ Op 1 van de winkelramen in de Dansaert! Hmm. Ieder zijn humor zeker. Dankzij de kerstmarktdrukte was ik alvast stressed. Bij de Calzedonia kreeg ik onder mijn voeten omdat ik niet wilde ingaan op hun aanbod om ‘4 paar panty’s, 5de gratis’ te kopen. “Maar waarom niet?! Offreert u dit jaar geen cadeaus mevrouw?” Ik heb dat ene perfecte paar bij wijze van statement dan ook maar achtergelaten.
Ik ben echt gevlucht voor de waanzin richting zuidkant van Anspachlaan. Bij Mr Falafel vroeg ik hoe hun systeem werkte, of ik enkel groentjes in dat bakje mocht doen, of bij de pita, of allebei. De man haalde zijn schouders op, glimlachte en zei ‘U bent bij Mr Falafel, u doet wat u wil’. En ondanks mijn snipverkouden toestand kon ik ineens weer ademen!
Nick Trachet neemt de lezers van Brussel Deze Week elke week mee op een culinaire reis. Zowel obscure als alom bekende voedingswaren neemt hij onder de loep en onderwerpt hij aan een smaaktest. Nu heeft hij zijn exotische columns gebundeld in een boek dat hij gisteren voorstelde in Het Goudblommeke in Papier: Exotisch en dichtbij. Achter een rijk gevulde tafel vertelde hij over zijn passie voor eten. De reacties van het publiek bleven niet uit. Wat mensen al niet eten!
De barista’s van de bekende koffiezaak Corica, voluit Comptoir Oriental des Cafés, vergastten bezoekers van Muntpunt gisteren op een hartverwarmende koffiedegustatie. Het werd een wereldreis met koffievariëteiten uit Costa Rica, Brazilië, Tanzania en Ethiopië. De smaak van de espresso’s varieerde van bitter tot zuur. De bonen waren van licht tot donker gebrand. De intense geur van koffie verspreidde zich over het gebouw, terwijl de twee koffiedeskundigen hun passie met het publiek deelden.
Wat is het geheim van goede koffie? De kwaliteit van de koffiebonen is essentieel. Als de bessen handmatig geplukt worden, belanden alleen de rijpe bessen in de oogstmand, wat bijdraagt tot de smaak van het eindproduct. De doorsnee supermarktkoffie komt uit Brazilië en vertrekt van industrieel geplukte bessen. Als je wilt weten wat je exact drinkt, is een koffie van bonen uit één oorsprongsgebied (single origin) of zelfs één plantage (single estate) te verkiezen boven een mengeling (blend). Bij ambachtelijke koffie worden de koffiebonen ook nog eens in kleinere hoeveelheden gebrand. Ook de grofheid en gelijkmatigheid van de maling is belangrijk. Ten slotte zijn er verschillende manieren om koffie te zetten, van traditioneel tot modern, al naargelang je persoonlijke voorkeur.
En wat vinden de heren van Starbucks? Te veel melk, te veel karamel, klinkt het meteen. Te grote bekers. De Coca Cola van de koffie. Te veel oppervlakkige lifestyle in plaats van oprechte liefde voor het product. Maar de Amerikaanse koffieketen zorgt, net zoals de Nespresso-hype (Clooney zij dank), wel voor een vernieuwde belangstelling voor koffie, waarvan ook kleinere koffiebars profiteren. En tenslotte is er plaats voor iedereen onder de koffiehemel.
BrusselBlogt ging in 2006 en 2010 al op zoek naar favoriete koffieadresjes.
Het Centrum voor Agrarische Geschiedenis (CAG) heeft een paar maanden geleden een leuk boekje gewijd aan typisch Brusselse producten. In Brussel ge(s)maakt? schotelt zes klassiekers voor: spruitjes, witloof, bloempanch (pens), Brussels kieken, pottekeis en geuze. De zes hoofdstukken klaren de geschiedenis van de streekproducten, de teelt of bereiding en de link met Brussel uit. Telkens wordt afgesloten met een recept voor een klassiek gerecht. Samen met mooie foto’s en een persoonlijk verhaal van een vroegere producent, vormt elk hoofdstuk een hapklaar geheel dat heel vlotjes binnengaat. Zelfs de twee vleeshoofdstukken heb ik, als vegetariër, netjes kunnen doorslikken. Dat is al een prestatie op zich.
De Brusselse blogosfeer is als een huis met vele kamers. In de rubriek blog.bxl wandelen we door de verschillende vertrekken. Vandaag werpen we een blik op een Franstalige blog die gek is op lifestyle en de lezer door Brussel gidst: my-Brussels.
Al tweemaal na elkaar sleepte my-Brussels een blog award in de wacht in de categorie stadsblog. Le Vif – Weekend liet in het juryrapport van 2013 het volgende optekenen:
My-Brussels deelt zijn adressenboekje en bedient daarmee Brusselaars, expats en toeristen die Brussel in zijn meest ongewone aspecten willen leren kennen, op hun wenken. Op het programma: leuke plannen in verband met mode, decoratie, gastronomie, cultuur, en dat alles in een dynamische lay-out.
Naaien? Er wordt de laatste jaren wel wat afgenaaid, vooral in Vlaanderen is het een ware hype om terug zelf te naaien. Blijkbaar vinden veel dames het een aangenaam tijdverdrijf om samen achter de ‘stekmachine’ te zitten en eigen creaties te maken. Uiteraard heb je wel een basiskennis nodig om te starten en daaraan ontbrak het in Brussel lange tijd. Vooral het Nederlandstalige aanbod was maar heel erg magertjes.
Gelukkig is het tij aan het keren en zijn enkele gemeenschapscentra mee op de kar gesprongen. Zo kan je in Ten Weyngaert, De Markten en Essegem terecht voor een basiscursus. Ook enkele naaicafés en naaiateliers hebben in Brussel hun deuren geopend. Gedaan dus met het geitenwollensokkenimago.
Een kleine selectie: Sue de Bruxelles (Nieuwbrug 3, centrum Brussel) Met een 10-beurtenkaart kan je op maandagavond komen naaien. Eerst leer je de basisprincipes waarna het de bedoeling is om aan eigen naaiprojecten te werken. Uitleg krijg je er in de twee landstalen (zelfs een beetje Turks), maar met de nadruk op het Nederlands. Allemaal erg gemoedelijk en zelfs de Madeleinekes krijg je er gratis bij!
Uniek aan Sue de Bruxelles is dat ze ook een aanbod thuisworkshops “Sue at Home” hebben. In één avond maak je samen met enkele vriendinnen/vrienden een rokje of kleedje. Misschien wel iets avontuurlijker dan een zoveelste Tupperware-demonstratie?
Zig Zag Irma (Belgradostraat + CC Ten Weyngaert, Vorst)
De energieke Sabine leert je bij haar thuis de kneepjes van het vak. Dit zowel voor beginners als gevorderden met een specialisatie in Haute Couture. Recent is ze gestart met een naaicursus in Ten Weyngaert. Sowieso is leren naaien bij Sabine op zich al een belevenis, laten we het maar omschrijven als Rock’n’Roll naaien.
Les Midinettes (Ernest Solvaystraat 30, Elsene)
Dit naaicafé is vrijwel alle dagen open en verhuurt zowel tafeltjes met en zonder naaimachines. Unieke naaiwerkjes kan je kopen in de shop, ook retouches. En naaien is niet strikt een vrouwenzaak, bij Les Midinettes zijn de heren ook welkom. Dus mannen naai voortaan zelf terug die knoop aan!
Enig minpuntje is dat ze zich uitsluitend op een Franstalig publiek richten, maar laat u dit niet tegenhouden eens te gaan zien.
Aantal plaatsen: variabel
Eigen naaimachine meebrengen kan of ter plaatse één huren
Gisteren ben ik met mijn dochter van 5 paaseieren gaan rapen in Brussel. We stonden in de rij voor het Solvaypark en om 3 uur mochten we naar binnen. Veel grote kinderen holden vooruit en ik liep met mijn dochter tussen nog vele kleuters naar binnen. Onderweg zagen we de grote kinderen al met grote zakken vol Leonidas-paaseieren teruglopen. Mijn dochtertje was vol verwachting om ook eieren te rapen. Toen we op de plaats in het park aankwamen, waren alle eieren al verdwenen. De teleurstelling was groot voor mijn dochtertje en alle andere kleuters. De kindjes liepen maar rond met hun lege mandjes. Gelukkig waren er nog wat grotere kinderen die uit hun overvloed eitjes uitdeelden aan de kleine kinderen.
Ik zie dat als een fout in de organisatie. Door het op deze manier te doen krijgen alleen de grote en snelle kinderen de kans om eieren te rapen en de kleintjes worden teleurgesteld. Ook ouders zoals ik zijn teleurgesteld in deze “wet van de sterkste”-organisatie. Visit Brussels investeert veel in dit evenement en het resultaat is slechte reclame en een negatief beeld. Ook Leonidas plaatst zichzelf als merk in een negatief daglicht voor zowel de kindjes als de ouders. Dat moet toch beter kunnen?
Dit moest mij even van het hart, want als mijn prinsesje slecht behandeld wordt, dan voel ik mij als ouder ook beetgenomen in de organisatie van wat een feest had moeten zijn. Ik in ieder geval heb nu mijn hart gelucht. (Bart Feenstra)
Wielemans in Vorst, Vandenheuvel in Molenbeek, Leopold in Elsene, Belle-Vue aan het kanaal: de lijst van gesloten brouwerijen in het Brussels Gewest is lang. Gelukkig zet brouwerij Cantillon in Anderlecht de traditie van de lambiekbieren in de hoofdstad voort. En Brasserie de la Senne is een gewaardeerde nieuwkomer. De ambachtelijke brouwerij startte in 2002 met Zinnebir en vestigde zich na heel wat omzwervingen in 2010 in de Gentsesteenweg in Molenbeek. Naar aanleiding van Welkom Brussel gaf brouwer Yvan De Baets een rondleiding: “We brouwen de bieren die we zelf willen drinken: bitter en droog.”
Het was ijzig koud in de brouwerij, maar het gepassioneerde verhaal van de brouwer was hartverwarmend. Hij gaat er prat op zijn bier op traditionele wijze te fabriceren. Dat wil zeggen: niet gefilterd, niet gepasteuriseerd, zonder additieven en met enkel grondstoffen van de beste kwaliteit. Bier brouwen is werken met levend materiaal. Dat maakt het spannend en tot op zekere hoogte onvoorspelbaar. Als het goed zit, ontstaat tijdens het twee maanden durende brouwproces uit water, gerstemout, gist en hop een godendrank. Een hoog alcoholpercentage is geen voorwaarde voor een volle, rijke smaak. Extra kruiden toevoegen zoals koriander en curaçao is voor De Baets uit den boze.
Ben je op zoek naar een mooi boek tegen een scherpe prijs? Uitgeverij Lannoo organiseert in samenwerking met Boekhandel Passa Porta een boekenmarkt in De Markten in Brussel. De boekenmarkt heeft plaats van woensdag 27 maart tot en met zondag 31 maart. Er is een ruime keuze beschikbaar aan reisgidsen, kook- en tuinboeken, kunst- en fotoboeken, kinder- en jeugdboeken, geschiedenisboeken, biografieën, hulp bij opvoeding, poëzie, zingeving en romans. (Laurence Deschout)
Toen ik vorige zaterdag om charcuterie wou gaan bij beenhouwerij Jean Ghysels in de Katelijnestraat was mijn verbazing groot dat de zaak op zaterdagmiddag gesloten was. Ik heb een gerucht opgevangen dat het definitief afgelopen zou zijn met de slagerij die al vijf generaties lang bestaat. Weet iemand hier iets meer over? Het internet zwijgt in alle talen. (Vincent) Naschrift: BrusselNieuws zocht het vandaag uit. Beenhouwerij Ghysels is inderdaad sinds begin deze week definitief gesloten. Het pand staat te huur. De eigenaar is ongeveer een jaar geleden overleden. Zijn dochter zette de zaak voort, maar heeft ondertussen beslist de activiteiten te verplaatsen. Atrium, het gewestelijk agentschap dat de handelswijken promoot, blijft wel op zoek naar “kwalitatieve voedselzaken” voor de straat.
