Webdesigner Sophie Lenoir (27) is gebeten door de reismicrobe. Als ze niet in het buitenland vertoeft, speelt ze graag toerist in eigen land. Haar fototoestel gaat altijd mee op stap. Haar reisverhalen en haar ervaringen in Brussel, de stad waar ze woont en werkt. bundelt ze op haar Engelstalige blog Everything Brussels, voorheen Bitten by the Bug. Ze schrijft met aanstekelijk enthousiasme over onbekende parels, zoals de graffitiwerken op de brugpijlers tussen het Vijverpark en Neerpede, het Riolenmuseum aan de Anderlechtsepoort, het Moeraske in Evere en het kasteel van Terhulpen. Ze is ook kwistig met restauranttips. BrusselBlogt voelde haar aan de tand.


Waarom ben je je eigen blog begonnen?
Vroeger kreeg ik heel vaak de vraag of ik reistips had voor landen waar ik al naartoe was geweest. Elke keer stelde ik dan een mooi lijstje op met alle bezienswaardigheden, maar achteraf verloor ik dat weer en mocht ik opnieuw beginnen wanneer de volgende persoon me om tips vroeg. Het leek me dus fijn om al die info te centraliseren op een website en er dan meteen mijn foto’s bij te zetten. Waren die blij dat die uit de stoffige, vergeten mappen mochten! Na mijn avondopleiding webdesign en webontwikkeling was ik in staat om de website te bouwen die ik in gedachten had en kon ik hem beginnen vullen met reisverhalen.
Omdat ik mijn eigen land niet wilde verwaarlozen, publiceerde ik ook een paar artikels over België en Brussel. In dat onderwerp ben ik uiteindelijk steeds verder verdiept geraakt, omdat er zoveel te ontdekken valt. Intussen zijn de reisverhalen meer naar de achtergrond verschoven.
Ik probeer zo eerlijk mogelijk te zijn in mijn artikels. Negatieve ervaringen zal ik niet verzwijgen of verbloemen, omdat ik denk dat het voor de lezers ook nuttig kan zijn om te weten waar ze beter niet naartoe kunnen gaan.
Wat is je doelgroep?
Toeristen die naar Brussel komen, kunnen er te weten komen wat de voornaamste bezienswaardigheden zijn. Als ze de platgetreden paden willen verlaten, vinden ze ook ideeën. Maar waarschijnlijk is de website vooral nuttig voor inwoners van Brussel en omgeving. Het centrum hebben ze al duizend keer gezien, maar misschien willen ze weleens iets anders doen. Wandelen in een stukje natuur, een onbekende deelgemeente verkennen, een nieuw restaurantje uitproberen. Op de blog staan genoeg suggesties om ze elk weekend bezig te houden.
Krijg je veel reacties op je blog?

Ik word niet overladen met fanmail, maar af en toe krijg ik wel heel fijne reacties. Nadat ik artikels over bepaalde restaurants publiceerde, hebben sommige uitbaters me achteraf gemaild om te zeggen hoe leuk ze het artikel en de foto’s vonden. Dat is altijd fijn om te horen. Of een simpel berichtje van een lezer die vroeg wanneer ik een RSS-feed zou implementeren, omdat hij steeds op de hoogte wou blijven van nieuwe content. Gewoon daarvan krijg ik al een spontane glimlach die de hele dag blijft zitten.
Hoe zie je de toekomst van je blog?
Ik hoop dat Everything Brussels ooit een van de websites wordt waar Brusselaars spontaan naartoe grijpen als ze inspiratie zoeken om eens een nieuw plekje uit te proberen. Om dat te bereiken, zal de website wel eerst een beetje bekender moeten worden. Dus… men zegge het voort!
Hoe ben je zelf in Brussel terechtgekomen?
Ik ben geboren in Geraardsbergen en heb in Gent taal- en letterkunde gestudeerd. Tijdens mijn studies raakte ik verknocht aan Gent en zag ik mezelf in de toekomst al in een buitenwijk zoals Lovendegem wonen. De enige reden dat ik naar Brussel ben gekomen, is omdat ik hier een bijkomende master vertalen in één jaar tijd kon doen, terwijl me dat in Gent nog eens twee jaar extra zou kosten. Het was eerlijk gezegd nogal tegen mijn zin, want ik vond Brussel toen helemaal geen toffe stad. Ik vond ze vooral heel groot en onpersoonlijk.
Maar in dat ene jaar dat ik hier gestudeerd en gewoond heb, heb ik Brussel leren kennen. Na mijn studies ben ik een halfjaar gaan rondreizen in Zuid-Amerika, maar daarna ben ik wel teruggekeerd naar Brussel om er te wonen en te werken. Dat is ondertussen zo’n zes jaar geleden. Nu woon ik in Sint-Joost-Ten-Node, vlak bij het Noordstation, en werk als webmaster bij ICT-leverancier Smals.
Wat bevalt je aan Brussel, wat niet?
Brussel is een stad die leeft. Er is altijd wel wat te doen, op welke dag dan ook. Er is ook heel veel te zien en uit te proberen. Wanneer je denkt dat je alle cafés hebt uitgeprobeerd, sluiten er een paar en komen er in de plaats weer nieuwe bij. Zo blijf je maar bezig. Welke interesses je ook hebt, je vindt altijd wel een groep mensen bij wie je kan aansluiten om die gemeenschappelijke hobby uit te voeren. Nieuwe mensen ontmoeten, is ook heel makkelijk, want de mentaliteit van de mensen hier is heel erg open. Ik hou er bijvoorbeeld van om events te organiseren met vrienden, expats en couchsurfers. Ik zet gewoon iedereen samen en – abracadabra – even later is dat gewoon één grote hoop vrienden.
Er zijn ook wel dingen die me storen, op vlak van mobiliteit bijvoorbeeld. Als fietser voel ik me soms een beetje vergeten. Waarom is er voor ons geen degelijk fietspad? De luchtvervuiling is een groot probleem. Waarom wordt er dan niet harder geprobeerd om in te zetten op duurzame mobiliteit? Van groen gesproken. In mijn buurt mogen ze de mensen ook eens leren recycleren of het nut van een vuilnisbak uitleggen.
Wat is je favoriete plek in Brussel?
Dat vind ik een heel erg moeilijke vraag. Er komen al meteen minstens vijf plaatsen in me op. Op zondag is dat Marokkaanse pannenkoeken eten op de Zuidmarkt of lunchen met vishapjes bij Noordzee op het Sint-Katelijneplein. In de zomer is dat picknicken in een van onze vele toffe parken. En als ik met toeristen op stap ben, blijf ik wel trots op het uitzicht vanaf de Kunstberg.

De Brusselse blogosfeer is als een huis met vele kamers. In de rubriek Blog.bxl wandelen we door de verschillende vertrekken. Vandaag werpen we een blik op Everything Brussels. De blog is actief op Facebook, Instagram en Pinterest.

Drie huizen verder in de straat, aan het raam met de Sprout to be Brussels-poster, zie ik vaak een grijs-witte poes door het raam kijken. Ik heb er intussen een gewoonte van gemaakt om even te verpozen en met guitige mimiek en weidse gebaren de aandacht te trekken totdat mijn buurtbewoner met vacht zich speels opricht. Ook Guy Bourgeois kan in Brussel niet zomaar voorbijlopen aan raamkatten. Hij heeft er zelfs een gloednieuwe fotoblog aan gewijd: Brusselse Katjes.


“Ik vond die poezen op de vensterbank altijd al hoogst intrigerend. Ze loeren naar de duiven of zijn verzonken in kattengedachten. Nu eens zijn ze nieuwsgierig, dan weer apathisch. Doorgaans zien ze er niet dolgelukkig uit, maar wie weet zijn ze wat suf door de verwarming, wachten ze op hun baasje of rusten ze even uit na een royale maaltijd of een nachtelijke verkenningstocht door de buurt”, steekt Guy van wal.
In een goeie week tijd heeft hij al twaalf katten voor zijn lens gehad. Hij bedenkt ze met namen zoals ‘Spionnetje’, ‘Weekend Knack-katje’, Sneeuwwitje’, ‘Grumpy’ en ‘The Queen’. Een enkele keer is het slechts een affiche van een vermiste kat of vallen er meteen twee exemplaren te bewonderen. Nochtans wandelt hij soms kilometers rond zonder er een te spotten. “Het is met raamkatten fotograferen als met de liefde: als je er doelbewust naar op zoek gaat, kom je thuis van een kale reis. Maar intussen zie je natuurlijk ander moois”, zegt hij glimlachend.
Uiteraard heeft de 40-jarige Brusselaar zelf een kat. Hij is verhuisd naar een huis met tuintje in Elsene om zijn poes te plezieren. Hij is professioneel vooral met woorden bezig, als copywriter en vertaler. Maar hij ontdekte dat ook fotografie een taal is die nieuwe werelden ontsluit. Sindsdien ligt hij altijd op de loer voor een mooie invalshoek of een licht bizar element waar het oog aan blijft hangen. Zijn foto’s bundelt hij op een eigen website onder het motto ‘Als het klikt. Een beetje maguy’. “Er is echt zoveel moois te zien als je er begint op te letten,” besluit hij.

De Brusselse blogosfeer is als een huis met vele kamers. In de rubriek Blog.bxl wandelen we door de verschillende vertrekken. Vandaag werpen we een blik op Brusselse Katjes. De blog heeft ook een eigen Facebook-pagina.

Hij is filosoof van opleiding, vader van Bastijn, Club Brugge-supporter én Brusselse blogger. Lieven De Rouck bundelt in Lieven Brusselt teksten over steden, stedelijkheid en Brussel. Vooral zijn uitvoerige interviews met schrijvers en onderzoekers, die hij voor het tijdschrift Meervoud schrijft, springen in het oog. “Ik wil niet alleen Brusselaars aan het woord laten”, zegt hij.


De blog zag eind 2015 het licht. Het lijstje met gesprekspartners die De Rouck sindsdien aan de tand voelde, oogt mooi. Drie sociologen met een heel verschillend profiel passeerden al de revue: Mark Elchardus, Stef Adriaensens en Pascal De Decker. Maar ook antropologe Ruth Soenen, schrijver Joost Vandecasteele, planoloog Zef Hemel en opiniemaker Luckas Vander Taelen kregen een forum, meestal naar aanleiding van hun laatste boek. De interviewer komt telkens goed beslagen op het ijs.
Maar hoe kiest hij zijn praatgasten? “Ik probeer aandachtig te zijn voor personen die publiceren of om andere redenen interessant kunnen zijn. Sommige mensen belanden bovenaan op mijn lijstje omdat ze iets nieuws of opvallends verkondigen. Ik ga zo breed en divers mogelijk en kijk ook over de grens. Ik wil niet alleen Brusselaars aan het woord laten.” Hij is er trots op dat hij de Engelse opiniemaker Theodore Dalrymple heeft kunnen strikken voor een interview. “Ik kon naar mijn gevoel de aandacht vestigen op enkele zaken die in gesprekken met hem meestal wat onderbelicht of onontdekt zijn.”
Zijn interesse voor steden en stedelijkheid groeide toen hij tien jaar geleden in Brussel kwam wonen. De Zuid-Oost-Vlaming studeerde filosofie aan de KU Leuven. In de hoofdstad komen wonen, was een gok die positief uitdraaide. “Het ging tussen Gent en Brussel. Het werd Brussel omdat ik er werkte en ik het gevoel had: meer dan 1 miljoen inwoners, daar moet veel te ontdekken zijn.” Hij raakte meer en meer gefascineerd door stedelijke thema’s: architectuur en stedenbouw, maar vooral groepsdynamiek en interculturaliteit. Onderwerpen die volgens hem veel vragen oproepen: “Hoe kunnen zoveel en zo verschillende mensen klaarblijkelijk samenwonen? Hoe evolueren buurten? Wat heeft dat te maken met de inwoners en kan of moet de overheid dat sturen?”
De Rouck werkt als woordvoerder van de N-VA-fractie in het Vlaams Parlement en woont in Sint-Gillis, op de grens met Vorst. Het is zijn vijfde woonplaats in het gewest en hij woont er graag. “Het is een zeer fijne, levendige buurt – gemengd op een aangename manier. Er zijn ook rustige straten en het park van Vorst is vlakbij.” Zoals vele Brusselaars heeft hij een haat-liefdeverhouding met de stad. Waarom hij van Brussel houdt? “Ik vind het fijn dat Brussel een zeer internationale stad is waar veel mensen wonen en werken die elders een verhaal hebben. Je moet de mooie plekjes hier zelf ontdekken. Het is ook een politiek beslissingscentrum en dat boeit me. Alles is ten slotte dichtbij en je hebt geen auto nodig.” Hij ergert zich daarentegen aan buurten die verloederd en onveilig zijn. Een andere steen des aanstoots is dat beslissingen en projecten altijd vertraging oplopen. “Dat maakt dat ik minder trots ben op mijn stad.”
Interviews zullen ook in de toekomst een prominente plaats krijgen op de blog. “Ik vind de gesprekken op zich al heel verrijkend. Ik hoop ook meer tijd te hebben om tussendoor andere artikels te plaatsen. En zo meer lezers te krijgen, natuurlijk.”
De Brusselse blogosfeer is als een huis met vele kamers. In de rubriek Blog.bxl wandelen we door de verschillende vertrekken. Vandaag werpen we een blik op Lieven Brusselt.

We Love Brussels deelt de mooiste plekken van de hoofdstad. De Montenegrijn Boro Milovic startte in 2014 met het project op Instagram en ging verder met Facebook, Twitter en een Engelstalige website, waarop ook andere enthousiaste bloggers een forum krijgen. “Bij ons kunnen locals, expats, toeristen en pendelaars hun passie voor de stad kwijt en er vindt echte interactie plaats”, zegt Milovic.


Wat zijn de mooiste dakterrassen en de beste koffieadressen van Brussel? Wat kun je volgens The New York Times tijdens een citytrip van 36 uur in Brussel ondernemen? Waar vind je interessante street art? Wat valt er dit weekend te beleven? Loont de Magritte-expo in het Atomium de moeite? Hoe vermijd je eenzaamheid in de stad? Het is maar een greep uit de recente bijdragen op de aantrekkelijk vormgegeven blog.
Het zijn echter de gretig gelikete en gedeelde foto’s waarvoor We Love Brussels bekend staat.  Bijna 30.000 volgers op Instagram, dat moet je verdienen. Milovic is fan van het medium: “Instagram is heel visueel en daardoor uiterst geschikt om culturele barrières en taalgrenzen te doorbreken.” Hij wil de mooie kanten van Brussel tonen, maar ook mensen inspireren om op ontdekking te gaan. Al komen toeristische highlights zoals de Grote Markt vaker terug, de dagelijkse selectie van foto’s van verschillende platformen biedt een staalkaart van plaatsen en buurten in het Brussels Gewest. We Love Brussels houdt de vinger aan de pols door actuele evenementen in beeld te brengen en besteedt ook aandacht aan duurzame initiatieven zoals het fietserscollectief Critical Mass Brussels.

Milovic, van beroep beleidsconsultant en communicatiespecialist, gelooft dat hij zijn steentje bijdraagt om het imago van Brussel te verbeteren. “Brussel verdient meer liefde, waardering en erkenning. Een community opbouwen van onderuit heeft volgens mij meer effect dan een dure promotiecampagne van een reclamebureau.” De fervente Europeeër werd meteen verliefd op de stad toen hij in 2008 een stage deed bij het Europees Parlement en is niet van plan om zijn koffers te pakken. “Brussel is een grootstad vol creativiteit en energie en heeft tegelijk een menselijke schaal.”

De Brusselse blogosfeer is als een huis met vele kamers. In de rubriek Blog.bxl wandelen we door de verschillende vertrekken. Vandaag werpen we een blik op We Love Brussels, dat  actief is op Instagram, Facebook en Twitter. 

Bart Sibiel noemt zichzelf een architectuurnerd. In zijn nog jonge blog Not In Your Guide deelt de 41-jarige architect de meest obscure en opmerkelijke ontdekkingen die hij doet als hij door Brussel wandelt. “De veelheid aan stijlen, vormen en functies boeit mij”, zegt hij.


Wie heeft ooit al bewonderend staan kijken naar de prefab betonconstructie van het kantoorgebouw van de broers André en Jean Polak in de Kunstlaan? Wie kent het huis van architect Paul Caulier in Koekelberg, een staaltje van brutalistische architectuur? En wie is vertrouwd met het gebouw met art-deco-look dat de abstracte kunstenaar Victor Servranckx in de jaren 20 in Anderlecht ontwierp? Weinig vingers zullen de lucht in gaan. Bart Sibiel duikelt net deze onbekende parels op, of zoals hij zelf zegt, “dingen waarvan ik ter plekke geënchanteerd geraak en waarover amper informatie te vinden is. Ze motiveren mij tot zoekwerk dat een nieuwe wereld opent en stof oplevert voor verdere zoektochten.” Elke nieuwe bijdrage bestaat uit enkele treffende foto’s en een verhelderende toelichting over de waarde van het gebouw.

Koning auto

Brussel wordt wel eens voorgesteld als een rampgebied voor architectuur, maar Sibiel is het daar niet mee eens. Hij ziet een link met het superdiverse, multiculturele karakter van de stad. “Brussel is een patchwork van vele verschillende culturele expressies die samen een uniek en interessant geheel vormen. Niet homogeen en niet altijd even subtiel of elegant in de samenhang en dikwijls wars van wat de goegemeente als ideaal beschouwt, maar in de fond wel interessant en vooral best oké. Architecturaal is het net die veelheid aan stijlen, vormen en functies die soms wat chaotisch door mekaar gezet lijken, die mij boeit. Brussel is een acquired taste en daarom zeer moeilijk te marketen, wat volgens mij eerder een voordeel is.”
Als de bloggende architect zich aan iets ergert in Brussel, is het asociaal gedrag en vooral dan de overlast van het autogebruik. “Die dingen hebben een veel te zware impact op een stad om te dikwijls, enkel gemotiveerd door eigen luxe en gemakzucht, gebruikt te worden. Denk aan luchtvervuiling, veiligheid en de aantasting van gebouwen. In een stad leven, vergt een inspanning. Je auto alleen gebruiken als het echt nodig en nuttig is, maakt deel van uit van die moeite.”

Achter de draaitafels

Sibiel komt oorspronkelijk uit Halle, maar woont ondertussen al meer dan 15 jaar in het Hoofdstedelijk Gewest, meer bepaald in Schaarbeek. In 1998 haalde hij aan de VUB zijn diploma als burgerlijk ingenieur-architect. Hij timmerde aan de weg en ontwierp kantooromgevingen, studio’s en het VRT-kinderdagverblijf Ukkepuk. Momenteel zit hij voor dezelfde zender in het kernteam dat het nieuwe omroepgebouw begeleidt.
Het is echter niet al architectuur wat de klok slaat in het leven van Sibiel. Zijn passie voor muziek kan hij sinds 2000 kwijt bij Onda Sonora. Het dj-duo trad al op in het hele land, bijvoorbeeld op Couleur Café en in de Democrazy, en heeft een eigen show op Bruzz-radio.
Hoe hij zijn blog ziet evolueren? “Als een constante persoonlijke verruiming en blijvende bron van verrassingen die hopelijk ook mijn lezers inspireert en wat bijbrengt. Het wordt sowieso ook meer dan enkel architectuur. Publieke kunst is een andere passie, maar daarover is nog minder in de gidsen te vinden.”

De Brusselse blogosfeer is als een huis met vele kamers. In de rubriek Blog.bxl wandelen we door de verschillende vertrekken. Vandaag werpen we een blik op Not In Your Guide, dat ook actief is op Facebook en Instagram. 

De Brusselse blogosfeer is als een huis met vele kamers. In de rubriek blog.bxl wandelen we door de verschillende vertrekken. Vandaag werpen we een blik op Beers ’n’ Bites in Brussels, waarin Martijn en Hannah wekelijks op zoek gaan naar de zaligste bierparadijzen en beste eetadresjes van de hoofdstad. “Brussel kan nog heel wat stappen vooruit zetten als het gaat om het betere bier. Er is meer dan industriële pils, inspiratieloze ‘Belgian blondes’, mierzoete fruitsiroopbieren en inwisselbare abdijbieren.” Een blik op de Brusselse craft beer scene.


Bier is een gedeelde passie van Martijn (40) en Hannah (23). Ze zijn allebei lid van de Brusselse bierclub Malt and Mout en de studentenorganisatie BierKultuur. Martijn komt oorspronkelijk uit Nederlands-Limburg, maar woont al twintig jaar in Brussel, Hannah groeide op in West-Vlaanderen en heeft een Filipijnse moeder. Aangezien de twee ook houden van lekker eten en hun kennis daarover graag delen, rijpte het idee voor een gemeenschappelijke blog. Martijn legt uit: “We wilden de lacune vullen tussen culinaire blogs en gespecialiseerde bierblogs. Wie in Brussel op zoek is naar een plek om iets te eten met een goed bier erbij, kan op onze blog terecht bij de ‘Bites’, en wie gewoon een goed bier wil drinken zonder meer, kijkt bij de ‘Beers’.”

India Pale Ale

Na bijna een jaar bloggen – Martijn schrijft, Hannah neemt de foto’s – , biedt de Engelstalige site een aardige selectie van Brusselse adresjes: restaurants en lunchplekken zoals Viva M’Boma, Cool Bun, Pistolet Original en Nüetnigenough, bierwinkels zoals Malt Attacks, Beer Mania en Le Barboteur en biercafés als Booze’n Blues, Moeder Lambic, L’Amère à Boire en Dynamo – Bar de Soif. De prettig leesbare besprekingen stimuleren de lezer om zelf op ontdekking te gaan. De expatgemeenschap apprecieert de smakelijke tips, maar ook Belgen kunnen zeker nog wat opsteken.
België het bierland bij uitstek, Brussel de hoofdstad van het gerstenat? Martijn maakt er graag kritische kanttekeningen bij. “Al apprecieer ik traditionele Belgische bieren, vooral zure, zoals de geuze van Cantillon, brouwers die nieuwe stijlen uitproberen zoals IPA’s en imperial stouts vind ik opwindender. Brussel telt heel wat plat commerciële cafés die zogezegd 100 of zelfs 1.000 bieren serveren. De helft blijkt dan toch niet beschikbaar en de andere helft bestaat uit commerciële pilsen — ‘maïssap’ noem ik die —, inspiratieloze ‘Belgian blondes’, mierzoete fruitsiroopbieren of abdijbieren die meestal nauwelijks van elkaar te onderscheiden zijn.  Goed dat er zo nu en dan iets bijkomt, want Brussel heeft nog wel wat in te halen op het vlak van het betere bier.”

BrewDog

Voor alle duidelijkheid: Martijn is bijzonder opgetogen over innovatieve nieuwkomers zoals Brasserie de la Senne en Brussels Beer Project en microbrouwerijen, die als paddenstoelen uit de grond lijken te schieten. En hij gaat in Brussel gretig op zoek naar invloeden en import van buitenaf: “bieren van Engelse, Schotse, Franse en Italiaanse brouwers, die hier en daar zelfs van het vat te verkrijgen zijn, en keukens van overal in de wereld”. Tot zijn favoriete brouwerijen wereldwijd behoren Mikkeller uit Denemarken, De Molen uit Nederland, Stone Brewing uit de Verenigde Staten en BrewDog uit Schotland, dat sinds september 2015 ook in Brussel een café heeft.
Het werk van Martijn en Hannah is nog verre van af. “Op onze ‘te bespreken’-lijst staan nog tientallen cafés en restaurants. Daar komen er dan ook nog geregeld bij, soms op basis van tips, soms omdat er gewoon iets nieuws opent. De uitdaging zal vooral zijn om iedere week de tijd te vinden om iets nieuws te kunnen bezoeken. We willen zaken van in het hele gewest aan bod laten komen op ons blog, en daar geraken kan soms wel wat tijd kosten. Daarnaast willen we ook onze favorieten zeker niet verwaarlozen, om nog maar te zwijgen van onze studies!”
Beers ’n’ Bites in Brussels is actief op Facebook, Twitter, Instagram en Tumblr. 
In de rubriek Blog.bxl vind je onze besprekingen van Brusselse blogs.

De Brusselse blogosfeer is als een huis met vele kamers. In de rubriek blog.bxl wandelen we door de verschillende vertrekken. Vandaag werpen we een blik op I’m Not On The Guest List, de webstek van de Brusselse Yamina El Atlassi. Ze vierde onlangs in het Elsense café Aa dat ze al vijf jaar blogt. Al die tijd is ze kwistig geweest met insidertips voor alternatieve feestjes, tentoonstellingen, concerten en films in Brussel.


Yamina startte in 2011 met een kroniek op de Franstalige stadsblog Bxl.blog. Twee jaar later vormde ze haar rubriek I’m Not On The Guest List om tot een eigen website. Ze houdt er zowel in het Frans als in het Engels een eigenzinnige uitgaansagenda bij en ze schrijft er algemenere stukken over het culturele leven in de hoofdstad. Ze pakt uit met goed gedocumenteerde gidsen over het cinemalandschap, kunstgalerijen, openluchtfeestjes, bars in de buurt van Flagey en de clubscene.
Haar informatie haalt ze van verschillende kanalen. “Ik ben vaak op stap en ken heel wat mensen in de stad. Ik volg de sociale media van organisatoren, cultuurhuizen en artiesten. Een pak tijd besteed ik aan opzoekingswerk en classificatie. En als ik iets ga drinken, kijk ik steeds naar affiches en flyers, vooral als ze eruit zien alsof ze gemaakt zijn met een klein budget.”
Ze bereikt een breed publiek, ook bijvoorbeeld eurocraten die de Eurobubble achter zich willen laten. “Mensen die zich uitschrijven voor de nieuwsbrief, laten me soms weten dat ze weggaan uit Brussel, maar dankzij mij de stad beter hebben leren kennen. Lezers stellen al eens voor om samen uit te gaan en daaraan heb ik ook al vrienden overgehouden.”
Haar geboortestad ligt haar na aan het hart. Ze vindt het geweldig dat er zo veel mensen zijn die iets organiseren, vaak spontaan en niet via de officiële culturele instellingen. In Brussel kunnen creatievelingen zich echt uitleven. Wat ze haat? “De publieke ruimte wordt hoe langer hoe meer geprivatiseerd en ingepalmd door commerciële initiatieven: videoschermen, reclameborden, standjes van bedrijven.”
Aan de reisblog Wherever Mag vertelde Yamina dat ze gehecht is aan haar drukke leven vol hoofd- en nevenprojecten. Logies zoeken voor buitenlandse studenten, gidsen van Visit Brussels opleiden, schrijven voor Spotted By Locals, zich verdiepen in stedenbouw, boeken vertalen, tentoonstellingen cureren of activiteiten organiseren: ze doet het allemaal. Voor haar geen nine-to-five-job. “Een kantoor is een verschrikkelijke plaats, geloof me. Het is de hel op aarde. ‘L’enfer, c’est les autres’, zei Sartre. Volgens mij is de hel het kantoor.”
Het is een heuse uitdaging om de blog te blijven vullen gezien haar vele activiteiten, maar ze gaat verder op de ingeslagen weg. “Ik blog om me te ontspannen, om me cultureel te verrijken en om ideeën te delen. Als iemand wil meedoen, sta ik open voor voorstellen. Waarom de site in de toekomst niet openstellen voor samenwerkingen?”

 I’m Not On The Guest List is actief op Facebook, Tumblr en Twitter.

In de rubriek Blog.bxl vind je onze besprekingen van Brusselse blogs.