Cycling for Libraries is een jaarlijkse fietsactie die de rol van de openbare bibliotheken in de samenleving voor het voetlicht wil brengen. Cycling for Libraries start dit jaar in Amsterdam op 18 juni en eindigt in Brussel op 26 juni. Fietsende bibliothecarissen van over heel de wereld nemen deel.
Tijdens de twee dagen in Brussel zorgt Fietsersbond voor de begeleiding van de internationale groep. Fietsersbond is hiervoor nog op zoek naar ervaren fietsers die Brussel op hun duimpje kennen. Ben jij zo iemand en wil je mee begeleiden? Neem dan contact met Fietsersbond Brussel.
Algemene informatie vind je op de website van Cycling for Libraries.
De internationale organisatie van Cycling for Libraries zit in Finland. In Nederland en België zijn verschillende partners bij de organisatie betrokken.
Overgenomen van de Facebook-pagina van Joost Vandenbroele
Op zondag 9 juni vindt er op het Beursplein en op de Anspachlaan in het centrum van Brussel een tweede grote protestpicknick plaats. Burgemeester Freddy Thielemans noemt de nieuwe actie van de burgerbeweging Pic Nic the Streets “zinloos” en stelt aan de picknickers voor om hun strijdterrein te verplaatsen naar andere Brusselse gemeenten, niet naar plaatsen in ‘zijn’ Stad Brussel dus. Hij heeft immers zonet een studie gelanceerd die moet onderzoeken hoe snel het Beursplein en een deeltje van de noord-zuidas autovrij kan worden gemaakt. Wij, enkele jonge Brusselse vaders, willen ons inzetten voor deze stad en daarom komen wij zondag dus wel, mét onze kinderen, naar het Beursplein.
Meer dan 1.700 mensen bevestigen vandaag op Facebook dat ze op de protestpicknick aanwezig zullen zijn. Die picknick vindt plaats precies één jaar na de eerste Pic Nic the Streets-actie. Toen kwamen 2.500 mensen datzelfde plein inpalmen, met belegde broodjes, onversterkte muziek en veel gezellig gekeuvel. De burgemeester van Brussel-Stad vond het toen allemaal heel sympathiek en veel Brusselse politici kwamen toen in volle pre-electorale periode de picknickers vervoegen.
Vandaag ligt het anders,vanwege die fameuze studie en vanwege het duidelijk engagement van de PS-burgemeester om het Beursplein (en meer?) autovrij te maken. Waarom gaan wij dan eigenlijk nog op het Beursplein picknicken? Is het dan niet genoeg dat het stadsbestuur een studie lanceert? In die studie staat toch duidelijk dat er een voetgangerszone ‘zou moeten komen’ tussen het de Brouckèreplein en het Fontainasplein? Waarom gaan we niet ergens anders onze boterhammen opeten, op een plaats waar de toekomst er minder rooskleurig uitziet?
Een week voor Pic Nic The Streets 2013 is de eerste picknicker aan de Beurs gesignaleerd. Hij wil op een ludieke manier de politici oproepen om werk te maken van een leefbaarder, gezonder en groener Brussel. Een autovrij Beursplein kan het begin van iets moois worden. Afspraak op zondag 9 juni om 12 u aan de Beurs.
Op 24 mei 2012 deed professor Philippe Van Parijs in Brussel Deze Week een opmerkelijke oproep. Hij pleitte ervoor de openbare ruimte in Brussel onder handen te nemen en het autoverkeer in het stadscentrum eindelijk terug te dringen. Zijn voorstel om de politiek wakker te schudden:
Waarom niet, nu het mooi weer wordt, een picknick elke zondagmiddag over de hele breedte van de Anspachlaan tussen de Beurs en het De Brouckèreplein? Het zal volstaan om beleefd aan de automobilisten uit te leggen dat het voor één keer niet aan hen is om de wet op te leggen. Een vleugje burgerlijke ongehoorzaamheid is meer dan gewettigd als antwoord op deze onverantwoorde lethargie.
Zijn oproep viel niet in dovemansoren. De eerste protestpicknick op de Anspachlaan op 10 juni 2012 bracht minstens 2.000 mensen op de been. Enkele weken later volgde een nieuwe editie. Het initiatief kende zelfs navolging in Luik en Namen.
Wat is er een jaar later gerealiseerd? Nog niets, zeggen de organisatoren van Pic Nic The Streets. Burgemeester Freddy Thielemans heeft enkel beloofd dat er in 2015 begonnen wordt met de heraanleg van het Beursplein. Er is volgens hem tijd nodig om een beleid goed uit te werken. De actiegroep is achterdochtig, want de eerste aankondiging van een grondige heraanleg ten voordele van de zwakke weggebruiker dateert al van 2001. Daarom komt er een nieuwe picknick op zondag 9 juni om 12 u aan de Beurs. De achterliggende motivatie:
We picknicken niet alleen voor een autovrij Beursplein maar voor een radicaal ander en gedurfder beleid in Brussel. Meer kwaliteitsvolle publieke ruimte, meer plaats om te wandelen, zitten en spelen, Brussel op mensenmaat, niet langer alleen op maat van de auto.
Eline Dehullu reageert op de Schaamteloze ode aan de Brusselse fietser van Judith Vanistendael.
Het meisje en haar lief fietsen. Dik ingeduffeld tegen de vrieskou in de lente, bovendien getooid met fluo hesjes. Ze staan naast elkaar op “de fietsstrook” – of wat daar in Brussel voor moet doorgaan – te wachten op groen licht. Een Mercedes van oud model staat achter hen, loeiharde Oost-Europese trash pop, open ramen ondanks de vrieskou in de lente. Het meisje en haar lief wachten blijkbaar een seconde te lang om te beginnen trappen wanneer het licht op groen springt: ze worden opgehitst door luid getoeter, dat ze dapper negeren.
Het meisje en haar lief fietsen verder. Naast elkaar. Dan komt de Mercedes aanstormen: gaswolk, breed zwenken, het verkeer in gevaar, iedereen moet wijken en naar hem kijken. En dan bruusk remmen vlak voor het fietsende meisje en haar lief. Met veel geste stapt hij uit de Mercedes: breed gebarend blaat hij dat het verboden is om naast elkaar te fietsen. Veel gescheld en bedreigingen. Het meisje denkt: “wat een zielig compensatiegedrag voor dat klein pietje”, en fietst verder. Een paar meter verder wordt ze ingehaald door de nog steeds breed gesticulerende en scheldende jongeman. Daarbij maakt hij tot driemaal toe de agressieve schijnbeweging haar te willen omverrijden, haar op een paar centimeter na rakend, om nadien met de middelvinger in de lucht weg te stuiven.
Striptekenares en illustratrice Judith Vanistendael schreef deze tekst voor het Passa Porta Festival. De tekst staat ook op haar eigen blog.
Het meisje fietst. Haar blonde paardenstaart wappert in de zon, ze heeft een te kort spijkerrokje aan en afgetrapte gympen. De zomer lonkt. Het meisje is op weg naar haar oma, ze moet de VRT-gebouwen langs, de Lambermontlaan helemaal naar beneden, en dan het stoffige kapotte fietspad langs het kanaal afrijden tot in Beigem. Dat is haar doel. Ze zit hoog op de blauwe fiets met het witte zadel, haar bruine stevige kuiten trappen haar lijf vooruit, ze is 14, klein voor haar leeftijd, sterk en behendig. Dit is haar vrijheid.
Het meisje fietst. Haar dochter fietst naast haar. Het meisje leert haar dochter zich soepel te bewegen in het Brusselse verkeer, waar ze op moet letten, de ogen die ze op haar rug moet hebben. De auto’s die overal vandaan kunnen komen en 1000 kilo wegen en je verpletteren. De autodeuren die open kunnen slaan als je voorbij fietst, die zich in je sleutelbeen rammen. De auto’s die zonder te knipperen rechts afslaan. Alle automobilisten die nu nog steeds vergeten dat er zoiets als een fietser rondrijdt in Brussel. De kuilen in de weg, de duizenden verkeersborden die je moet leren ontcijferen. De voetgangers die natuurlijk voorrang moeten krijgen.
Moeder en dochter. Moeder en meisje. Na ongeveer een kilometer, precies tussen thuis en de muziekschool in, barst het kleine meisje in tranen uit. Mijn dochtertje, een kwetsbaar vogeltje, staat te schokschouderen in de Birminghamstraat in Molenbeek: het is té veel. Ze moet op té veel letten. Ze zal het nooit kunnen, huilt ze. Maar mijn dochter is dapper en koppig en langzaam maar zeker leert ze het verkeer in Brussel op haar duimpje kennen. Langzaam maar zeker herwint zij op haar beurt hààr vrijheid.
Treinverkeer volledig in de war, geen bussen in de Vijfhoek, files rond Brussel, gladde fietspaden en trottoirs, gure kou. De hevige sneeuwval veroorzaakte vandaag heel wat overlast. Voor hartje winter zijn de dagen erg lang, dat wel. Catherine Minala stelde haar lens scherp op een ontspoorde tram als symbool voor de verkeerschaos.
Heb je last van een vermoeide fiets? Is je spaak gebrogen? Een glade band, misschien? Of is je rem nu echt wel te oud? Eén adres: Velosofiets in Vorst. De website is in tegenstelling tot de flyer die ik bij Fietspunt in het Zuidstation vond eentalig Frans.
21 is hij. Met aanstekelijk enthousiasme fietst hij door Brussel op weg naar klanten met een fiets in panne. In het jongerenmagazine Magazinski vertelt hij: “Fietsen in het verkeer, ik vind dat tof. En de wind in mijn haren, da’s plezant. En weten dat je vaak sneller bent dan met de auto!” Een jaar geleden kwam Amor Mistiaen op het idee om de eerste mobiele fietsenmaker van het land te worden. Sinds september heeft de jonge snaak zowaar een eigen fietsenwinkel in de Steenstraat. De naam van zijn zaak: Velofixer. Hij droomt ervan om in elke hoofdstad present te zijn met fietsenmakers aan huis. Een Brusselse ondernemer met een bedrijfsbakfiets, het is eens iets anders.
We kregen gisteren het volgende berichtje uit Nederland in onze mailbox:
Rotterdam 3-11-2012. Ik woon in Nederland. Kan ik sms-parking in Brussel aanvragen? Ik kom 2 keer per week naar familie in Brussel. Met vriendelijke groet, Rachid
Sms-parkeren is allesbehalve een nieuw fenomeen, want we hebben er in 2008 al een artikel aan gewijd. In 2009 stond het, samen met het olifantje Kai-Mook, Twitter en zumba, op de shortlist van het Product van het Jaar, een verkiezing van De Standaard die uiteindelijk gewonnen werd door zonnepanelen. Het systeem bestaat erin dat je een sms-bericht met je nummerplaat naar het verkorte nummer 4411 stuurt om een parkeersessie te starten en te stoppen.
