In juni pakken we opnieuw uit met onze quizrubriek Kwistig. We zijn daarin kwistig met moeilijke vragen, interessante weetjes over Brussel en … mooie prijzen. Wie weet, win je een van de drie boekenbons ter waarde van 20 euro voor de boekenmarkt van Lannoo en Racine, die van 26 tot 30 juni plaatsvindt in het Paleis der Academiën.
Welke politicus haalde tijdens de verkiezingen voor het Brusselse Parlement de meeste voorkeurstemmen? Hij bleef nipt Françoise Schepmans (MR) voor.
Van welke Brusselse kunst- en designschool was Henri Van de Velde vanaf de oprichting in 1927 directeur?
Was is de achternaam van Angèle en haar broer Roméo Elvis?
Waag je kans vandaag nog! Stuur een mail met als titel ‘kwistig juni’ naar BrusselBlogt of laat een persoonlijk bericht achter via onze Facebook-pagina. Geef daarin de oplossingen en vermeld je naam en je postadres. Je hebt daarvoor tijd tot en met woensdag 12 juni, om 15 uur. Je persoonsgegevens dienen uitsluitend voor de wedstrijd en worden niet bewaard, doorgegeven of op een andere manier gebruikt.
Er bloeit iets moois in Anderlecht. De Community Land Trust Brussel wil vier leegstaande magazijnen in de Pastoor Cuylitsstraat omvormen tot negen betaalbare collectieve koopwoningen. In afwachting van de verbouwing kunnen sociale en culturele verenigingen er hun projecten ontvouwen. Buurtbewoners en geïnteresseerde bezoekers waren gisteren uitgenodigd om er de iftar te vieren, de maaltijd die in de ramadan na zonsondergang de vasten breekt.
Vier loodsen, vier voorlopige bestemmingen. De eerste ruimte wordt gebruikt voor laagdrempelige sociale, culturele en vormingsactiviteiten. Zo organiseert Samen voor Morgen er regelmatig straatfeesten en wordt het pand de ontmoetingsplaats voor de toekomstige bewoners van de woningen. Home for Less zal in de tweede loods twee modulaire woningen voor daklozen bouwen. Het bouwproces wordt een participatief proces. Het derde magazijn richt zich op stadslandbouw: de ontwikkeling van verticale tuinen en de kweek van champignons. In de vierde loods bewaart het jonge artistieke collectief Gilbard rest- en recuperatiemateriaal van bedrijven en bewoners en stelt het ter beschikking voor de buurt. In de werkplaats kan iedereen met het materiaal aan de slag.
Community Land Trust Brussel heeft op elf verschillende plaatsen in Brussel projecten lopen. Gezinnen met een bescheiden inkomen kunnen een eigen woning kopen, maar de grond blijft eigendom van de gemeenschap. Coördinator Geert De Pauw: “We kopen met de steun van het Brussels Gewest een grond aan en zoeken naar een mix van kopers. Na een oproep krijgen de geïnteresseerden die het langste lid zijn de woning toegewezen. We hebben momenteel 400 gezinnen op de wachtlijst staan. De vraag naar betaalbare woningen is dus enorm.”
Niet alleen buurtbewoners zijn afgezakt naar de iftar, maar ook Franse architectuurstudenten, die in Gent en Brussel voorbeelden van tijdelijk gebruik en collectieve woonvormen komen bekijken. ‘Monsieur Geert’ krijgt van de locals veel complimenten, omdat het project een positieve dynamiek teweegbrengt en zich uitdrukkelijk openstelt voor de buurt. Een bewoner van Noord-Afrikaanse afkomst toont trots een krantenartikel van vele jaren terug dat hem portretteert als symbool van integratie, omdat hij voor België kungfukampioen was. Na de terreuraanslagen van 2016 heeft hij het wantrouwen tussen gemeenschappen enkel zien groeien. De verkiezingsuitslag in Vlaanderen baart hem zorgen.
Als de klok kwart voor tien aangeeft, wordt het startschot gegeven van een grote, vriendelijke receptie, met muntthee in plaats van cava. Het buffet is aangevuld met dadels en noten, brood en beleg, soep en vooral veel zoet gebak. Tussen de gasten bewegen joelende kinderen, die de weg naar de trampoline gevonden hebben. Kan het Pastoor Cuylitsproject een springplank worden voor de ketjes van Anderlecht?
De Living is een voorstelling zonder woorden waarin een vrouw uit het leven stapt. Luguber, maar intrigerend. De Brusselse tweelingzussen Nathalie en Doris Bokongo Nkumu spelen de hoofdrollen in het stuk, dat dit weekend te zien is in Théâtre National.
(c) Michiel Devijver
De jonge Berlijnse theatermaker Ersan Mondtag is een van de grootste talenten van het Duitse theater. Dat bevestigt hij met De Living, dat hij creëerde voor NTGent en Kunstenfestivaldesarts. Paradoxaal genoeg gaat het stuk over de dood.
Een vrouw zit verslagen aan tafel en drinkt whisky. Daarna leunt ze tegen de muur, met haar handen voor haar gezicht. Een laatste keer kijkt ze nog in de spiegel. Tot ze naar de gasoven stapt en haar hoofd erin stopt, in navolging van dichteres Sylvia Plath. Een dramatisch tafereel in een eenzame huiskamer. Maar dan wordt de tijd teruggespoeld en warmt ze soep op, terwijl er in de identieke kamer ernaast zich een soortgelijke handeling ontspint met een dubbelgangster.
Het stuk weet met weinig middelen veel impact te creëren. Er wordt niet in gesproken en over de achtergrond van de personages krijgen we geen informatie. De actrices eisen met hun secure spel de aandacht op, geholpen door een sublieme belichting. Slim ingezette geluiden en geuren – de radio die aangezet wordt, de soep die opstaat – versterken de beleving.
De sfeer is mysterieus en onheilspellend. Het stuk werpt raadsels op. Op de tafel ligt een brief. Een afscheidsbrief van de vrouw of een brief met slecht nieuws die de wanhoopsdaad mee verklaart? Aan de muur hangt een portret van Leopold II. Een symbool van maatschappelijke onderdrukking en machtsstructuren, waaronder een zwarte vrouw lijdt? Een scène op het einde toont hoe ze de loszittende baard van de koning afrukt. Een teken van verzet en heropstanding?
Het stuk toont enerzijds de stuitende banaliteit van zelfmoord. In België vonden er in 2016 dagelijks vijf zelfdodingen plaats. Tragische gebeurtenissen die vaak een verwoestend effect hebben op hele gezinnen en vriendenkringen. Anderzijds toont het stuk ook de wil om de onomkeerbare daad ongedaan te maken en terug te gaan in de tijd. Iets waarmee nabestaanden worstelen. Dat de taal wegvalt, zou je kunnen interpreteren als de woorden die tekortschieten bij een menselijk drama.
Eenvoudig, krachtig, bij momenten brutaal, maar toch ook sereen. De Living is een ijzersterke voorstelling die nazindert.
De Living is nog te zien op vrijdag 24 en zaterdag 25 mei in Théâtre National naar aanleiding van Kunstenfestivaldesarts.
Wie vragen heeft over zelfdoding, kan terecht op het gratis nummer 1813 en www.zelfmoord1813.be.
Louis-Paul Boon en Brussel, het is geen evidente combinatie. Maar er zijn verbanden tussen de Aalsterse schrijver, die exact veertig jaar geleden overleden is, en de hoofdstad.
Boon gaf zijn eerste boeken uit bij uitgeverij Manteau, gevestigd in de Nerviërslaan, naast het Jubelpark, en hij werkte van juli 1945 tot september 1947 op de redactie van het communistische blad ‘De Roode Vaan’ in de Hopstraat. Zijn in 1999 verfilmde roman ‘Vergeten straat’ heeft een sterke Brusselse fundering.
‘Vergeten straat’ uit 1946 is het derde werk van Boon, na ‘De voorstad groeit’ en ‘Abel Gholaerts’. Het is het verhaal van een anarchistische utopie. Een doodlopende straat wordt afgesloten voor werken aan een nieuwe spoorlijn dwars door de stad. Aanvankelijk blijven de bewoners ontredderd achter, totdat zij de kans zien die deze absurde situatie hen biedt. Tot elkaar veroordeeld slaan ze de handen in elkaar en besluiten ze zonder enige vorm van gezag met en naast elkaar te leven. De ernstige ziekte van twee van de bewoners dwingt hen uiteindelijk contact te maken met de buitenwereld. De utopie gaat ten onder. Boon toont zich, net als in ‘Mijn kleine oorlog’, als de schrijver die de mensen een geweten wil schoppen en zich achteraf vertwijfeld afvraagt wat het alles voor zin heeft.
De inspiratie voor ‘Vergeten straat’ haalde Boon bij de Vertinnersgang, een doodlopend straatje met honderd bewoners in de buurt van de Nieuwstraat. Hij leerde de omgeving kennen tijdens stadswandelingen met de bevriende schilder Maurice Roggeman, die in de Marollen woonde. Boon verwerkte in zijn roman ook de realisatie van de Noord-Zuidverbinding (1904-1952), die in het stadsgedeelte gelegen tussen de boven- en benedenstad grootse onteigeningen en afbraakwerken met zich meebracht. Dat project ging uit van een onwrikbaar geloof in de vooruitgang, dat Boon in zijn oeuvre meer dan eens hekelt.
Boon schreef voor ‘De Roode Vaan’ ook reportages over Brussel, gebundeld in ‘Brussel, een oerwoud’. Hij schildert hierin het leven van het naoorlogse Brussel en zijn kleurrijke inwoners. Achter de imponerende façade van de grootstad ontwaart hij het verval en de armoede. Journalist Filip Rogiers volgde zeven jaren terug de voetsporen van Boon in een mooie reeks voor toen nog Brusselnieuws.”De stad voedde zijn kritisch, weifelend wereldbeeld”, zegt hij daarin.
Boon maakte, samen met Jan Walravens en Hugo Claus, deel uit van de redactie van het literaire blad ‘Tijd en Mens’, dat van 1949 tot 1955 verscheen. De vergaderingen vonden plaats in het artistieke volkscafé ‘Het Goudblommeke in Papier’.
Boon blijft actueel. Getuige daarvan: Pascal Verbeken begint zijn gloednieuwe boek ‘Brutopa’ met een citaat uit ‘Brussel, een oerwoud’: “Gij die gezien hebt dat Brussel, België, Europa, DE WERELD een oerwoud is, gij peinst dat het DE NIEUWE WERELD is die afkomt.”
“Mag ik een glas kraantjeswater?” In de meeste Belgische restaurants valt die vraag op koude steen, ook al heb je net tientallen euro’s aan spijs en drank besteed. De Brusselse expat Sarah Ehrlich wil daarin verandering brengen. Ze startte de campagne ‘Free Tap Water In Belgian Restaurants’.
De ecologische voetafdruk van flessenwater is aanzienlijk. Het wordt immers verpakt en over heel Europa over de weg getransporteerd. Plastic flessen belanden na eenmalig gebruik al te vaak in verbrandingsovens of in de zee. Leidingwater is een perfect veilig alternatief, want de kwaliteit wordt streng gecontroleerd. In Engeland en Frankrijk verplicht de wet restaurants om gratis kraantjeswater aan te bieden.
Ehrlich was het na een bezoek met een Britse vriendin aan Le Pain Quotidien in Brugge beu om enkel flessenwater te kunnen bestellen. Ze vond het absurd dat EU-politici in Brussel het overmatige plasticgebruik willen tegengaan, terwijl ze ‘s middags bij hun maaltijd een plastic flesje water krijgen. Ze startte een Facebookpagina en benaderde verschillende restaurateurs met haar voorstel. Exki en Pulp grepen meteen in en serveren nu gratis kraantjeswater.
De bedoeling van de actie is dat zoveel mogelijk restaurants en cafés in België meedoen. Ze worden beloond met een vermelding op een interactieve kaart en kunnen een gratis sticker krijgen. “Onze campagne veroordeelt geen mensen die flessenwater drinken en vraagt restaurants ook niet om te stoppen met de verkoop van flessenwater. We willen enkel de keuze hebben en zo een bijdrage leveren aan een planeet met minder afval en minder vervuiling,” besluit de initiatiefneemster.
Free Tap Water In Belgian Restaurants heeft een Facebook– en Twitterpagina. De kaart met deelnemende horecazaken is beschikbaar op Google Maps.
In april pakken we uit met onze maandelijkse quizrubriek: Kwistig. We zijn daarin kwistig met moeilijke vragen, interessante weetjes over Brussel en … mooie prijzen. Wie weet, win je een van de drie duotickets voor de avant-première van de documentaire Bruxelles, Une Traversée Urbaine in BOZAR op donderdag 2 mei. Aan de hand van een tocht door straten, boulevards, pleintjes, steegjes en stadsruimtes vertellen deskundige gesprekspartners het verhaal van Brussel.
Welke Brusselse gemeente is in het Nederlands genoemd naar een boom? De boom is ook te zien in het wapenschild.
Hoe heet de nieuwe film van Bas Devos, waarin drie mensen de gevolgen van de aanslagen in Brussel in 2016 te boven proberen te komen?
Sinds 2016 biedt Couleur Café de beste hiphopartiesten uit Vlaanderen, Wallonië en Brussel een podium in een exclusieve liveshow. In 2019 komt er een XXL-editie met opkomende rap- en R&B-acts, geruggensteund door live jazz-bands. Wat is de naam van deze show?
Waag je kans vandaag nog! Stuur een mail met als titel ‘kwistig april’ naar BrusselBlogt of laat een persoonlijk bericht achter via onze Facebook-pagina. Geef daarin de oplossingen en vermeld je naam en je postadres. Je hebt daarvoor tijd tot en met vrijdag 26 april, om 15 uur. Een eerlijke hand kiest de drie winnaars. Je persoonsgegevens dienen uitsluitend voor de wedstrijd en worden niet bewaard, doorgegeven of op een andere manier gebruikt.
Milo Rau werkt in Gent en niet in Brussel. En dat is jammer, want hij is wellicht de relevantste theatermaker van het moment. Hij confronteert de kijker met brandend actuele maatschappelijke thema’s en toont daarbij artistiek meesterschap. Dat bewijst hij opnieuw met zijn nieuwe voorstelling ‘Orestes in Mosul’, die woensdag in première ging in NTGent. Het Kaaitheater toont het stuk tweemaal in oktober.
(c) Fred Debrock, NTGent
Rau is het als regisseur niet gewoon om klassiekers op te voeren. Hij kiest liever voor actuele onderwerpen, zoals de moord op de Luikse moslim en homo Ihsane Jarfi in La Reprise, of hij toont de diversiteit van de huidige Gentse bevolking in Lam Gods.
Voor de Oresteia, de bloedige tragedie in drie delen van Aischylos, lijkt hij een uitzondering te maken. De Griekse krijgsheer Agamemnon wordt na zijn terugkeer uit Troje vermoord door zijn vrouw en haar minnaar. Zij verwijt hem hun dochter Iphigenia te hebben geofferd voor de goden. Zoon Orestes neemt wraak en doodt op zijn beurt de moordenaars van zijn vader. Hij vlucht met zijn beste vriend naar Athene, de bakermat van de democratie, waar hij hoopt op vergiffenis en verzoening.
Het antieke verhaal vormt inderdaad het uitgangspunt en het raamwerk van het stuk, maar Rau volgt zijn veelbesproken manifest dat zegt dat klassiek materiaal maar twintig procent van de voorstelling mag uitmaken. De rest bestaat uit verhalen uit Mosul, ooit onder de naam Ninive een weelderige, bloeiende stad in het Midden-Oosten, maar de voorbije jaren een IS-bolwerk, dat gebombardeerd werd door geallieerde troepen. Wraak veroorzaakt wraak, maar dan in de eenentwintigste eeuw na Christus.
Rau is een begenadigd verteller die de wreedheid van dictatuur en oorlog laat zien. Hij ging daarvoor met zijn acteurs en crew naar Mosul en laat Iraakse acteurs scènes naspelen, die tijdens de voorstelling geprojecteerd worden. Uit de getuigenissen blijkt dat kinderen executies bijwoonden. Muzikanten moesten in de schuilkelder repeteren, een vrouw zag haar beste vriendin ontvoerd worden door IS-strijders, een fotograaf waagde zijn leven door met een telelens foto’s van het geweld op straat te nemen, homoseksuelen en overspelige vrouwen werden van een gebouw gegooid. Intussen zien we indringende beelden van een verwoeste stad.
Het zou een loodzware voorstelling kunnen opleveren, maar Rau is zo slim om er relativerende humor aan toe te voegen. De Iraakse muzikanten blijken bijvoorbeeld een boontje te hebben voor Imagine van John Lennon en vooral Mad World van Gary Jules. De te verwachten traditionele Iraakse song volgt pas veel later. De kijker wordt meegenomen in de ‘making of’ van de documentaire, met de technische mankementen die erbij horen en de vrolijke momenten tussen het opnemen. De Irakezen worden met veel menselijkheid en empathie benaderd. Enkel spijtig dat we ze niet in levenden lijve op het podium te zien krijgen. Zouden ze een visum krijgen?
Rau heeft een visie op wat theater voor hem is en creëert beperkingen om de creativiteit te stimuleren. Zo werkt hij steevast met amateurtoneelspelers, naast bekende acteurs als Johan Leysen en Elsie De Brauw. Hij gunt een blik achter de schermen, zodat je getuige bent van de artistieke zoektocht en creatie, en laat de acteurs vertellen over hun persoonlijke ervaringen en impressies. Hij geeft provincialisme geen kans en werkt met meerdere talen, die netjes boventiteld worden in het Nederlands en Engels. Hij kiest steeds weer voor concrete verhalen. Intellectualistische spielerei is niet aan hem besteed.
‘Orestes in Mosul’ is een tintelende theaterervaring die je het gevoel geeft iets bijzonders beleefd te hebben. Er zit poëzie en reflectie in, vakmanschap en engagement, een lach en een traan. Of hoe een eigenzinnige Zwitser de klassiekers van vandaag maakt.
Orestes in Mosul is nog tot 7 mei te zien in NTGent en gaat daarna op tournee. In het Kaaitheater is de voorstelling te zien op vrijdag 11 en zaterdag 12 oktober.
De fietsactie voor propere lucht van vorig jaar ‘Het is vijf n’A12’ krijgt een vervolg. Ook nu organiseren Filter Café Filtré en Greenpeace in de aanloop naar de verkiezingen een begeleide fietstocht van Antwerpen naar Brussel. Op zondag 5 mei vindt LIVE on AIR plaats.
Initiatiefneemster Annekatrien Verdickt is enthousiast: “Deze keer gaan we echt op de A12. We nemen de sleuf van Boom en de Rupeltunnel. Tijdens het slotevent palmen we het De Brouckèreplein in. Hoe cool is dat?”
Er is ditmaal ook een tweede route die vertrekt in Ottignies. De fietsers rijden langs de majestueuze Tervurenlaan en duiken de Montgomerytunnel en de tunnel onder het Jubelpark in.
Aan de finish is het tijd voor een feestje. Wim Vandekeybus van Ultima Vez maakt speciaal voor de gelegenheid een choreografie, die door jong en oud meegedanst kan worden. De muziek is van de hand van Walter Hus. De clip wordt binnenkort verspreid.
De eisen van het collectief blijven hetzelfde: schone lucht, een andere mobiliteit en verkeersveilige wegen. De boodschap is ook uitdrukkelijk gericht aan de politici en de kiezers, want op 26 mei vinden de Europese, federale en regionale verkiezingen plaats.
Actuele info vind je op het Facebook-event. Helpende handen zijn welkom. Vrijwilligers kunnen zich melden bij Filter Café Filtré.
Vorig weekend werd Dariana, een dertigjarige vrouw van Roemeense afkomst, door een roekeloze autobestuurder van het zebrapad gemaaid op de Jetselaan in Koekelberg. De voetgangster overleed aan haar verwondingen. Het pas opgerichte Collectief 1081/0 nodigt iedereen uit om morgen een bloem neer te leggen op de plaats van het ongeval.
Het Actiecomité 1030/0, dat in Schaarbeek actie voert voor een betere verkeersveiligheid, heeft navolging gekregen. Koen Depaepe, initiatiefnemer van Collectief 1081/0, zegt dat de tragische gebeurtenis van zondag veel buurtbewoners geraakt heeft: “We vroegen al jaren om deze oversteekplaats te beveiligen, maar maatregelen bleven uit. Velen delen het gevoel dat dit vermeden had kunnen worden.”
Zondag, exact een week na het ongeval, organiseert het actiecomité een moment van bezinning en samenkomst. Koen Depaepe: “We staan stil bij het overlijden van Dariana, maar spreken ook de hoop uit dat we kunnen zorgen voor meer verkeersveiligheid. Mensen kunnen bloemen neerleggen en met krijt een boodschap of tekening maken.”
De nagedachtenis vindt plaats op zondag 7 april tussen 11.30 uur en 12.30 uur op het kruispunt van de Jetselaan met de Landsroemlaan. Meer info vind je op het Facebook-event en de Facebook-pagina van 1081/0.
Een tip voor wie een zwak heeft voor kamerplanten en op zoek is naar de passende interieurartikelen. Botawall is een stijlvolle en charmante pop-upwinkel bij het Jourdanplein.
“Think outside the plant pot,” staat er op een met de hand geschreven brief in de winkel. Botawall herinnert je eraan dat je je muren en het plafond van je appartement kunt gebruiken om meer groen in huis te halen. Decoratie hoeft niet altijd een fotolijst of een poster te zijn, maar kan ook een sierlijke plantenstaander of -hanger in staal zijn. Er zijn ook constructies voor klimplanten aan de gevel. De productie gebeurt in een atelier in Anderlecht.
Bloempotten in jute behoren ook tot het uitgelezen gamma, net als tafellakens en kussenslopen die gekleurd zijn met natuurverf op basis van plantaardige ingrediënten.
De in Bangladesh geboren Nasima Amin opende vorig jaar een webwinkel in plantenaccessoires. “Groen in huis geeft mij rust en een thuisgevoel. Ik ben ook graag creatief bezig met design en interieur”, zei ze aan Bruzz.
De pop-upwinkel van Botawall in L’Auberge Espagnole (Waversesteenweg 331, 1040 Etterbeek) is nog open tot 25 april, van dinsdag tot zaterdag, van 11 tot 19 uur.
