Author: Gast

Dagdromen/nachtmerries

Jill Tersago is 26 en woont, werkt en heeft lief in de stad Brussel. Haar blog Abrikozen is een grabbelton van reistips en andere pleziertjes.
Brussel heeft vele plekken die je fantasie losweken, andere waar de kunst van het verbeelden niet meer nodig is. Een daarvan is het Vossenplein, de Place du Jeu de Balle, in de Marollenwijk in Brussel.
Elke dag, van in de vroege uurtjes, kun je hier ronddwalen op de welbekende vlooienmarkt. Speelgoedsoldaatjes, schilderijen die uit grootmoeders huis lijken te komen, oude zwart-wit vakantiefoto’s van onbekenden, gekke hoeden, verlepte pluche beren, je kan het je amper bedenken of je vindt het er.
Zo loop je dan te dagdromen tussen duizenden spulletjes, tot je iets in je ooghoek ontwaart. Een vale knuffel van E.T. en een afgehaakt poppenhoofd, daarnaast een joekel van een vleesmes. De dagdroom verglijdt in een nachtmerrie. Slapen met je ogen open. Ik lijk wel de enige die het merkt.
Twee meter verder rommelt een jongen in een platenbak. Ik draai mijn rug het enge tafereel toe en vergezel hem, een vrolijk wijsje fluitend.

Hemelse whisky in Woluwe

Pieter-Jan De Grieck woont in Mechelen en heeft een zwak voor Schotse whisky. Gewapend met de Bongo-bon Bier, wijn en cocktails waagde hij zich aan een degustatie in La Boutique du Chemin in Stokkel.


Een gezellige, ouderwetse boekhandel, zo’n sfeer straalt La Boutique du Chemin uit: een smal, volgestouwd winkeltje, uitgebaat door iemand die van zijn hobby zijn beroep heeft gemaakt. Alleen vind je hier geen boeken, maar wel wijn, whisky en andere geestrijke dranken. Achterin doet de toonbank simultaan dienst als toog voor degustatiesessies.
Wanneer we op een grijze namiddag de winkel binnenstappen, waait een zachte Limburgse tongval ons tegemoet. Ludo is een gepensioneerde Hasselaar, ooit in Brussel aanbeland door de liefde en er niet meer weggegaan. Zijn tweede liefde – de wijn – leidde hem na zijn pensioen, intussen zes jaar geleden, naar Le Chemin des Vignes, een drankenhandel met vestigingen in Ukkel en Sint-Pieters-Woluwe (Stokkel). Hij verdiepte er zich in de wereld van de whisky en kan zich intussen ook op dat vlak een echte kenner noemen.
De Bongo-bon die ons hiernaartoe bracht, belooft een degustatie van vijf glazen whisky per persoon plus een bord hapjes. Wat we op voorhand niet wisten, is dat dit niet zomaar een drankenhandel is, maar een zaak gespecialiseerd in exclusieve whisky’s. Door de wat rommelige inrichting en Ludo’s gemoedelijke babbel voel je je hier echter ook als occasionele en niet overdreven bemiddelde whiskydrinker meteen op je gemak.

Continue reading

Een bewogen week in Molenbeek

Kris Van den Broeck geeft les in de basisschool Vierwinden in Molenbeek. Het Molenbeek dat de voorbije week wereldnieuws is geworden. Op de website van Lesgeven in Brussel vertelt ze hoe ze de afgelopen dagen heeft beleefd.


Bijna 30 jaar werk ik in Brussel, waarvan 21 jaar in Molenbeek. Ik ben er juf van een van de drie klasjes met de jongste kleuters van de school, kindjes tussen 2,5 en 4 jaar oud. 12 schatten, 24 handjes op één buik. Allemaal wonen ze in de nabijheid van ons schooltje, dat in het hart van Sint-Jans-Molenbeek ligt.
Na 20 jaar is Molenbeek een tweede thuis geworden. Ik ben er juf. Ik doe er regelmatig boodschappen. Als mijn kinderen een feestje geven, breng ik olijven en nootjes mee uit Molenbeek. Af en toe breng ik mijn zondagnamiddag door in mijn klasje om de week voor te bereiden. Mijn huisarts woont en werkt er.
Het nieuws uit Parijs drong pas op zondag goed tot me door. Op het moment dat ik meer en meer ‘Molenbeek’ hoorde noemen in nieuwsberichten of in artikels met ‘breaking news’ online. Maar niets wees erop dat de komende week zo ingrijpend zou zijn.

Continue reading

Wij zijn de multiculturele kracht

Leerlingen van het Atheneum in Anderlecht maakten na de aanslagen in Parijs een filmpje met een krachtige boodschap. “De angst en de haat mogen onze liefde en vriendschappen niet verbreken. We hebben zoveel te delen, want hier in Brussel wonen wij. We hebben samen een leven. De multiculturele kracht zijn wij.”

Wanneer ontwaakt mijn stad uit deze nachtmerrie?

Ayoub El Azzaoui maakt zich als 18-jarige Brusselaar zorgen over zijn stad, nu het dreigingsniveau is opgetrokken naar niveau 4. “Zullen we ons normale leven nog kunnen leiden tijdens deze onrustige periode?”

(c) Mohamed Ouachen
Ik kreeg net een bericht van een vriend uit Antwerpen. Een bericht dat ik vroeger nooit gekregen zou hebben: “Hallo Ayoub, we zouden dit weekend graag nog eens naar Brussel komen. Is het veilig of raad je het ons af?” Teleurgesteld stuurde ik hem terug dat ze dit weekend het best niet zouden komen, behalve als ze het gevoel wilden krijgen zich te midden van een militair fort te bevinden.
Brussel kwam de laatste tijd in een slecht daglicht te staan doordat de aanslagen in Parijs in Sint-Jans-Molenbeek voorbereid zouden zijn. Van links en rechts kwamen er tumultueuze uitspraken over deze Brusselse gemeente. Men begon de schuld te geven aan alles en nog wat, zonder te beseffen dat iedereen wel zijn verantwoordelijkheid moest opnemen.
Het dreigingsniveau is vandaag opgetrokken naar niveau 4. Als Brusselaar voel je de angst om je heen. De inwoners reageren grosso modo op twee manieren. Aan de ene kant blijven mensen bang en onrustig thuis om zich op die manier ‘veilig’ te voelen. Aan de andere kant heb je een grote groep mensen die in de mate van het mogelijke alles doen wat ze voor het alarmerend dreigingsniveau ook deden.
Toch stel ik mij de vraag wat er ons in de nabije toekomst te wachten staat. Welke maatregelen zullen de politici nemen en in welke mate zullen deze maatregelen Brussel treffen? Zullen er nog grote evenementen mogen plaatsvinden? Zullen de metrostations regelmatiger afgesloten worden? Zal de kerstmarkt aan het Sint-Katelijneplein eigenlijk nog plaatsvinden? Zullen we nog kunnen ‘leven’ tijdens deze afwachtende en onrustige periode?
De aanslagen in Parijs hebben Brussel in het hart getroffen. Iets wat ik als 18-jarige nog nooit heb meegemaakt. De veiligheid garanderen in de stad blijft een topprioriteit, maar onze politici zullen er ook voor moeten zorgen dat we ons normale leven zo snel mogelijk kunnen hervatten.

Brussel door een andere bril

Artistiek coördinator van de Pianofabriek Karlien Vanhoonacker reageert bij Hautekiet op Radio 1 op de column waarin schrijfster Celia Ledoux haar haat-liefdeverhouding met Brussel toelicht en haar vertrek uit de stad aankondigt. “Kunnen we ophouden met te doen alsof Brussel een lief is dat we proberen te veranderen maar niet mee wil?”


(c) Eric Ostermann, Bruxelles en photographies
Brussels by night, Brussels bye bye, Brussel boven. Iedereen heeft er een mening over, over de enige Belgische stad die ze in het buitenland allemaal kennen. In Vlaanderen is die mening over het algemeen negatief. In Wallonië is dat ook zo. Het beeld van Brussel is dat van een vuile, onveilige stad, slecht bestuurd door 19 baronnen.
Maar bij de meeste jonge Brusselaars (die er al dan niet geboren zijn) is de mening over Brussel uitgesproken positief: of het nu over jonge expats, economische vluchtelingen of toeristen gaat. Zij zien onze hoofdstad als wat ze ook is: een genereuze stad, een creatieve plek waar van alles gebeurt, een meertalige wereldstad.
Voor het gros van de jonge mensen die nu in Brussel wonen – en die het lang niet altijd gemakkelijk hebben – is Brussel een stad waar ze vooral zichzelf kunnen zijn.
Misschien moeten wij eens meer door hun ogen naar onze hoofdstad kijken. Zij ruilen Parijs, Helsinki of Istanbul graag voor een stad als Brussel die ze mee vorm kunnen geven. En Brussel wordt er alleen maar beter van.

De Schrik van het Katelijneplein

Evelien Dockx (26) heeft een zwak voor woorden, muziek en (ver)dwalen in Brussel. Deze tekst dateert uit 2011 toen ze voor Guido-magazine een vaste column schreef over studeren in Brussel. Nu maakt ze luisterspelen voor het Huis van Eustachius.

Een tijdje geleden ging ik op café met een vriendin van mij die nog maar pas in Brussel woont. We spraken al een paar keer af, maar elke keer komt de vraag terug. “Ben je niet bang, ’s avonds alleen in Brussel?” Zelfverzekerd schud ik mijn hoofd. Ze kijkt alsof er iets mis is met mij. Brussel is groot, eng en gevaarlijk. Zeker wanneer je als meisje ’s avonds alleen over straat loopt, dan moét je schrik hebben. Maar ik niet. Ik ben de Schrik van het Katelijneplein – ik breek je hart, ik breek je benen.
Misschien komt het door mijn geweldige en allesoverheersende badassness. Ik ben waarschijnlijk het toonvoorbeeld van hashtag whitegirlproblems, maar als ik De Jeugd van Tegenwoordig luister, word ik Queen Bitch. Dan ben ik de zwarte Afrikaanse met gouden kettingen, opzichtige schmink en een sigaret in haar mond die de buurt doet bibberen door enkel en alleen haar rechterwenkbrauw te heffen. Ik ben de Schrik van het Katelijneplein – ik breek je hart, ik breek je benen.

Continue reading

Stadslandbouw krijgt voet aan grond in Brussel

BrusselBlogt organiseerde op zaterdag 29 augustus een debat over stadslandbouw op Brussels Creative Forum. Michiel Van Meervenne van het Vlaams infocentrum land- en tuinbouw (VILT) woonde de sessie bij en schreef volgend verslag.
Net als in andere Europese grootsteden is stadslandbouw ook in Brussel aan een opmerkelijke opmars bezig. De laatste jaren zagen enkele tientallen nieuwe projecten het levenslicht, van dak- en moestuinen tot champignonkwekerijen en zelfs een heuse insectenboerderij. Tijdens het Brussels Creative Forum, een initiatief van onder meer de Stad Brussel en de Vlaamse Gemeenschapscommissie, werd een stand van zaken opgemaakt aan de hand van drie bestaande projecten.

Op uitnodiging van de website BrusselBlogt kwamen de drie drijvende krachten achter evenveel Brusselse stadslandbouwinitiatieven hun projecten voorstellen. Belinda Cloet en Tom Van Bogaert, beide werkzaam bij het Departement Landbouw en Visserij, leidden het geheel in goede banen en gaven eerst en vooral het woord aan Marco Volpe van de landbouwcel van het Brussels Gewest. Die ontfermt zich over de 244 hectare landbouwgrond die het hoofdstedelijk gewest rijk is. Dat areaal valt uiteen in 50 procent blijvend grasland en 50 procent cultuurgrond, waarop zeven actieve landbouwers hun activiteiten ontplooien.

(c) Abattoir en ORG

Continue reading

Drones en vliegende tapijten

Wat hebben Perzische tapijten en drones gemeenschappelijk? De mooie tentoonstelling die momenteel in Villa Empain loopt, nodigt u uit om dit te verkennen.

“Het Paradijs en de Hel. Van vliegende tapijten tot drones” stelt een suggestieve reis voor door verschillende tijdperken die met elkaar verbonden zijn door middel van mythologie, symbolen en realiteit.
De rode draad van de tentoonstelling is het eeuwenoude menselijk verlangen om te vliegen. Het begint met vliegende tapijten die ons doen dromen en onze verbeelding op hol laten slaan. Die tapijten raakten vooral bekend door de verhalen uit Duizend-en-een-nacht. Niet alleen fictieve personages zoals Icarus, maar ook – en vooral – intellectuelen zoals Leonardo da Vinci hebben zich over de kwestie van het menselijk vliegen gebogen en over hoe men mensen met vleugels kan uitrusten.
Het feit dat deze drang tegenwoordig via drones wordt voorgesteld, geeft al een idee van hoeveel de wereld veranderd is. Ten goede of ten kwade.
“Het Paradijs en de Hel. Van vliegende tapijten tot drones” loopt nog tot 6 september 2015 in Villa Empain.
María Sánchez, Twitter: @7amiel

Bekijk ook nog twee andere foto's van de tentoonstelling.

Free 54

Een groep jongeren en pleingebruikers voerde gisteren actie onder de noemer Free 54 – Free for all. De betogers vragen het stadsbestuur om het Sint-Katelijneplein weer publiek te maken en te investeren in kwalitatieve openbare ruimte. Het opiniestuk is van Pepijn Kennis, de foto’s van Isabelle Marchal. De groep heeft een eigen Facebook-pagina.

Een publiek plein is een plein waar jij en ik mogen zijn. Schepen Marion Lemesre (MR) en het stadsbestuur privatiseerden begin deze zomer een groot deel van het Sint-Katelijneplein, ook Cinq-Cath’ of ‘54’ genoemd. Ze pootten er terrassen neer. Daar kan je nu enkel zijn als je bereid bent te betalen.
Het Sint-Katelijneplein is sinds jaar en dag een echt publiek plein. Wekelijks komen er honderden jongeren samen om te ontspannen en om van hun stad te genieten. Voor veel Brusselaars is het plein de tuin die zij niet hebben. Het is al jaren een van de plaatsen waar iedereen elkaar ontmoet en gewoon zichzelf kan zijn. Cafégangers, toeristen, daklozen en feestvierders vinden er elk hun plek.
Het Sint-Katelijneplein is een publieke ruimte waar alle Brusselaars en bezoekers ongeacht leeftijd, taal of geld in het openbaar kunnen leven. Het is een ontmoetingsplaats om samen te spelen, lachen en praten. Om samen te eten, drinken en dansen. Een plaats om op adem te komen. Zelfs de Lonely Planet erkent dit traditioneel karakter en deze typisch Brusselse mix als waardevol erfgoed. Ook Jacques Brel bezong al hoe op het plein gedanst werd. Het stadsbestuur neemt deze ruimte nu af van haar gebruikers, maar de inwoners van de stad zelf gaan hier niet mee akkoord.

Continue reading