Author: Gast

Brussel Centraal

Roel Nijleend komt graag in Brussel en wil de stad beter leren kennen. Deze bijdrage schreef hij oorspronkelijk voor Azertyfactor, het online schrijversplatform van de vzw Creatief Schrijven.

Geachte heer, beste vriend,
Je kent mij niet. Ik weet niet waar jij woont. De kans dat jij deze brief zal lezen is dus klein. Maar ik vond dat ik hem toch moest schrijven. We zagen mekaar gisteren, in de wachtzaal in Brussel Centraal. Enfin, ik zag jou. Je liet me geen andere keuze. Ik vermoed dat jij mij niet echt hebt opgemerkt. Je had het nogal druk.
Door een defecte locomotief zat het verkeer in de noord-zuidverbinding weer eens helemaal in de knoop. De stationshal was volgelopen. Er hing een beklemmende geur. Een mix van ambtenarenzweet en warme wafels. Ik wou er weg en wel zo snel mogelijk. Heel even overwoog ik te vluchten in zo’n typische stationsbar. Waar sombere figuren op elk moment van de dag troost vinden in een grote Leffe. Toch maar niet. Ik genoot van de stilte die over mij viel toen ik de wachtzaal binnenstapte. Ik koos de stoel achteraan, naast de man met de opzichtige hoofdtelefoon. Hier was het ook druk, maar toch heerlijk stil.

Continue reading

Brussel maakt zich op voor gaming mania

Het Brussels Internationaal Festival van de Fantastische Film, kortweg BIFFF, is dit jaar aan zijn 33ste editie toe. Van 7 tot 19 april komen liefhebbers van het beste en slechtste van de genrecinema aan hun trekken in het Paleis voor Schone Kunsten. Als nieuwkomer in het BIFFF-team kreeg Yannick Schandené de kans om een nieuw concept uit te werken: gaming madness of de missing link tussen de gaming community en de fantastische film. Hij geeft tekst en uitleg.

Wie herinnert zich niet de LAN-party’s in de Hallen van Schaarbeek? Vandaag bestaat er een bloeiende videogamescene in Brussel, met een ware wildgroei van gespecialiseerde cafés. Ik besloot er een aantal te bezoeken en ze samen rond de tafel te brengen. Resultaat: zeven dagen lang zal iedereen van het ene café naar het andere kunnen flaneren en kunnen deelnemen aan wedstrijden, retrogaming-retrospectieven, een masterclass en veel meer.

Continue reading

Brusselse studenten op kot in Leuven

Naar aanleiding van de reportage “Veel Brusselse studenten liever op kot in Leuven“ op tvbrussel vraagt de Algemene Studentenraad van Odisee ons bij monde van zijn vicevoorzitter Veronique Beyls om de volgende tekst als gastbijdrage te plaatsen:
De afgelopen dagen is er heel wat te doen geweest rond het op kot gaan in Leuven terwijl je studeert in Brussel. We zijn blij dat het kotleven van de Brusselse student aandacht krijgt, maar zijn verontwaardigd over de manier waarop.
Zoals we vorig jaar aankaartten in ons Memorandum (naar aanleiding van de verkiezingen), is Brussel de stad met het grootste aantal studenten in België. In Brussel studeren niet enkel Nederlandstalige en Franstalige studenten, maar bovendien ook duizenden internationale studenten. En toch denkt men, als men de term “studentenstad” hoort, vaak het eerst aan Leuven.
De reportage van tvbrussel is een hardnekkige weergave van kortzichtige vooroordelen die bij vele studenten en hun ouders leven. De boodschap is dat veel studenten niet willen en/of durven kiezen voor Brussel als kotstad. We kunnen alleen maar hopen dat de geciteerde studenten niet zo kortzichtig zijn als ze werden afgeschilderd in de reportage.

Continue reading

Geen happy ending voor pornobioscoop ABC

Olivier Beys schrijft voor de Brusselse blog Zinneket. Als inwoner van de Adolphe Maxlaan is hij getuige van de jammerlijke ondergang van ex-pornobioscoop ABC.
De legendarische Cinema ABC in Boulevard Adolphe Max wordt verpatst aan de hoogste bieder. Als overbuur zie ik lijdzaam toe hoe week na week dit historisch gebouw wordt ontmanteld. De (nieuwe) eigenaar telt intussen zijn centen terwijl het stadsbestuur zijn handen zoals steeds in onschuld en onverschilligheid wast. Een kort relaas van een gemiste kans voor deze buurt.
Het was het laatste bastion van de analoge vunzigheid, schreef cultureel antropoloog Teun Voeten in een eerbetoon aan (Cinema) ABC Spectacle. Sinds de jaren ’70 was de cinema volgens Jimmy Pantera, een op Brusselnieuws niet nader omschreven specialist ter zake, “een waar pornomuseum, uniek in Europa met zijn non-stop live striptease tussen filmvertoningen op vintage pellicule uit een eigen archief dat [meer dan] 300 titels telde.” Dit Brussels monument der onbetamelijkheid kwam echter een dik jaar geleden aan z’n eind. Hoewel een actiegroep rond Cinema Nova, vzw La Rétine de Plateau en de vzw Marcel (organisatoren van Offscreen) sindsdien trachten het gebouw over te nemen, lijkt het pand geen lang leven meer beschoren. En dat is jammer.
Als overbuur van deze historische parel zie ik hoe het monument stap voor stap afbrokkelt. Vlogen vorige week nog het interieur en de zitbanken onherroepelijk op het stort — wat al bij al niet zo dramatisch is, het was immers jarenlang een intiem plekje waar heren in het duister de eensnarige banjo bespeelden — dan is het deze week de beurt aan de façade. Als een afgedankte slons werd de voorgevel volledig verminkt, ontvrouwd zelfs. Kijk hieronder nog een laatste keer naar dat wulpse koppel benen, u zal ze nimmer meer bewonderen als u door de avenue flaneert.

Continue reading

Kerststress

Jill Tersago presenteert op haar blog Abrikozen Op Mijn Boterham bitterzoete hersenspinsels van een twentysomething die leeft en liefheeft in de stad.
Het tijdstip is aangebroken, er valt geen ontkomen meer aan: de kerststress daalt neer op ieders schouders als een smeltend ijsvlokje dat pijnlijk koud op je neus komt te zitten. Want: er is minstens nog één persoon voor wie je een cadeautje moet kopen – wat zeg ik – bedénken, de aanblik van de overbevolkte winkelstraten doet menig mens knikkende knieën krijgen en wie heeft aangeboden de feestmaaltijd voor zijn of haar rekening te nemen voelt zich waarschijnlijk al in zijn bloot gat gezet.
Wat doen we onszelf toch aan – ook voor wie al weken op voorhand start met uitkijken naar de perfecte outfit die “vrolijk”, “succesvol” en “sexy’ uitstraalt, de hipste DIY tafeldecoratie op Pinterest heeft uitgekozen en een iedereen-smakende-playlist heeft kunnen samenstellen (onmogelijk) slaat de kerststress toch ook nog toe. Want er zal wel iemand op het feest zelf zijn mening opdringen over iets wat er weinig toe doet: de keuze van de wijn, de kerstboom (of het nu echt of namaak is) of nog erger: de visie van de persoon in kwestie over waar het met ons land heen moet!
Ik schenk mezelf reeds een aperitiefje uit en klink op een avond waar, hoe die ook verloopt, vooral veel amusement zal zijn. Of dat nu door het lekkere eten, de talrijke glaasjes, de onverwachte cadeautjes of de hilarisch kitscherige trui van je oma is!

Maak Vlaamsepoort veiliger

In Brussel groeit het ongenoegen over druk autoverkeer in de omgeving van scholen. De laatste weken nemen scholieren en hun ouders het voortouw om veiligere straten voor voetgangers en fietsers en een betere publieke ruimte te eisen. Het regent petities. Na de actie voor een autovrije Moutstraat, een initiatief van de leerlingenraden van de scholen in de straat, is de vonk overgeslagen naar de westelijke Kleine Ring. Ouders van leerlingen van de Klimpaal in Molenbeek vragen een kwalitatieve heraanleg van de Ninoofsepoort. Deze open brief voor een veiligere Vlaamsepoort gaat uit van de ouderraad van het Maria-Boodschaplyceum.
Geachte Minister van Openbare Werken en Mobiliteit,
Beste buurtbewoner,
Met dit schrijven willen we graag uw aandacht vragen voor de verkeerssituatie aan het kruispunt van de Vlaamse Poort. Enkele jaren geleden werd dit heraangelegd, maar aan de zwakke weggebruiker is er op dat moment spijtig genoeg (te) weinig aandacht besteed. Iedere ochtend en avond gebruiken vele kinderen op weg naar en van de school (of crèche) dit kruispunt.
Er zijn inspanningen geleverd om wildparkeren te voorkomen, maar het kruispunt zelf blijft heel gevaarlijk. Zo zijn er geen veilige oversteekplaatsen voor voetgangers en fietsers en is de afstelling tussen de lichten voor auto’s, voetgangers en trams verwarrend. Er zijn (te) veel autobestuurders die het verkeersreglement niet respecteren. Daardoor heerst er chaos op het kruispunt. Zo staan de zebrapaden vol met auto’s op het moment dat het licht groen is voor voetgangers.
Met aandrang vragen we u dan ook om maatregelen te nemen en de situatie op het kruispunt te herzien, met het oog op een betere verkeersveiligheid voor iedereen maar vooral en zeker voor de schoolgaande kinderen die dagelijks dit kruispunt oversteken. We verwachten actie voor het te laat is en er slachtoffers vallen.

Fietsers opereren in conflictzone

De Oudergemse schepen van Mobiliteit Bruno Collard pleit voor een hardere aanpak van fietsterroristen in zijn gemeente (zie BrusselNieuws). Gerben Van den Abbeele, kritisch dromer en fietser aka paria van het verkeer in Brussel, dient hem van antwoord.
Beste politieagent, beste burgemeester, beste minister van binnenlandse affaires,
Mijn respect voor voetgangers is onvoorwaardelijk maar tegelijk pijnlijk onhaalbaar. Voetgangers en fietsers bevinden zich steeds vaker in een door de overheid georganiseerde conflictzone, samengeperst op veel te smalle stroken (de ene keer op, dan weer naast de stoep… wie ziet het verschil nog?), terwijl – of moet ik zeggen: opdat – automobilisten het gros van de (wat heet) gemeenschappelijke publieke ruimte kunnen inpalmen. Zolang onze wegen het favoriete jachtterrein van auto’s blijven is het onverantwoord, ja zelfs onkies, om fietsers met de vinger te wijzen.
De regels houden niet van fietsers. Daarom kunnen de fietsers zich niet aan de regels houden. Al de rest is praat voor de vaak.
Met beleefde edoch dwarsliggende groet
Gerben Van den Abbeele
Stand Up Activism

Amalia

Jill Tersago presenteert op haar blog Abrikozen Op Mijn Boterham bitterzoete hersenspinsels van een twentysomething die leeft en liefheeft in de stad.
Zij staat daar en ik zit hier.
Ik, languit in de zetel met een warme kop thee, turend door het venster.
Zij, leunend tegen de gevel van het nieuwe visrestaurant in onze straat.
Onze straat. Ik maak er sinds kort ook deel van uit. Het naamplaatje op de brievenbus is op dit moment nog trouw aan diens vorige eigenaar en ook al ken ik deze buurt van haar noch pluim, toch zeg ik het, nu al. Onze straat.
Zij staat daar. Amalia. Zo noem ik haar. Ik ken haar niet.
Maar ze intrigeert me.
Ze steekt een sigaret op en blaast de rook sierlijk omhoog.
Ik neem een slok van mijn thee en verbrand me.
Verdorie.
Amalia heeft een mooie getinte huid, lange donkere krullen die als een waterval neerkomen op haar slanke schouders.
Er komt een man uit het restaurant, netjes opgekleed met streepjes hemd en opgeblinkte schoenen. Hij neem een sigaret uit zijn borstzakje en gebaart Amalia speels voor een vuurtje. Ze heeft een verveelde blik op haar gelaat maar leunt desondanks naar de man toe, dichterbij dan nodig is, met haar aansteker in de aanslag. Klik.

Continue reading

Grenoble, een voorbeeld voor Brussel

Olivier Beys noemt zichzelf “iemand die zonder god noch gebod een weg voor zichzelf zoekt en die een scherpe bocht neemt als het doembeeld van de sleur opduikt”. Hij is een van de drie auteurs van de Brusselse blog Zinneket.
Gebruikt u het openbaar vervoer in Brussel? Ik mag hopen van wel, en in dat geval is u wellicht iets opgevallen in de metrostations van de MIVB. Ik heb het over de nieuwe reclamepanelen van JCDecaux, of eerder: de reclameflatscreens zoals het exemplaar op het perron van station Rogier hieronder afgebeeld. Het is een van de 122 schermen die geleidelijk in de Brusselse metro’s verschijnen sinds 7 oktober 2014.
“Wij moeten mee zijn met onze tijd,” zal een of andere gladde manager gedacht hebben op de 17de verdieping van een glanzende toren. “Die tijd wordt gekenmerkt door digitalisering en verspilzucht, wat als we nou es zelf het goeie voorbeeld geven door die twee te combineren?” En zo geschiedde: manshoge flatscreens knal in het midden van een perron. Ik hoef u niet te overtuigen van de perfide invloeden van reclame op een mensenbrein. Tot voor kort was dat echter beperkt tot statische ruis via affiches, die een normaal mens mentaal kan buitensluiten.

Continue reading

Onaf en voortdurend in beweging

Dirk Van Boxem (°1966) beschrijft zijn licht gekleurde blik op de werkelijkheid in zijn persoonlijke blog Bijgekleurd. Hij woont in Antwerpen, maar Brussel heeft een speciale plaats in zijn hart.
Ik weet het. Het hoort niet. Ik woon in Antwerpen, zonder enige twijfel de boeiendste stad van België en omstreken. De mooiste straten van de wereld zijn er kriskras uitgestrooid, als diamanten in het landschap. Daar woon ik dus, in dat bijna volmaakte Antwerpen. En toch. Toch oefent Brussel al sinds lang een grote aantrekkingskracht op me uit.
Het is een beetje pervers.
In mijn jonge jaren was Brussel onbereikbaar ver, men sprak er vreemde talen, en er geraken was een heel avontuur: de stations waren gevaarlijke plekken en met de auto was het al helemaal een ondoordringbare wildernis. Gps bestond nog niet.
Brussel was alles wat het leven beloofde te zijn, maar dan voorbij de horizon van het voorstelbare. Opwinding. Gevaar.
Later, toen ik er studeerde, viel het allemaal best mee. Zelfs met de auto rijden bleek een plezier, zeker met het witte golfje van mijn ouders. Een onbeduidende auto, maar wel uitgerust met een nummerplaat die wonderen deed: BXL-065. Het was pas toen iemand me vroeg of ik inderdaad bij de stad werkte, of mijn vader misschien, dat het me duidelijk werd waarom er altijd plaats voor me was op de openbare weg.
foto  © Ria Aerts
© Ria Aerts

Continue reading