Guy Bourgeois (41) houdt zowel van de natuur als de stad. Tijdens zijn wandelingen heeft hij de laatste tijd steevast een fototoestel bij. “Ik bekijk de wereld door de ogen van een amateur. Ik sta als fotograaf aan het begin van een immense ontdekkingstocht,” zegt hij.

In het dagelijkse leven is Guy copywriter-vertaler. Schrijven doet hij ook op zijn fotoblog Een beetje Maguy, die een eigen Facebook-pagina heeft. Hij brengt daarin in woord en beeld verslag uit van recente ervaringen, zoals zijn wandelvakantie door vier Franse departementen in het spoor van de Schotse schrijver Robert Louis Stevenson, die in 1878 een voetreis met een ezel maakte om zijn liefdesverdriet te verwerken. Als een volleerde natuurfotograaf observeert hij dieren, zoals de grote gele kwik. Evengoed neemt hij ons mee naar droomlandschappen. De origineelste rubriek is zonder twijfel Hekkensluiters, waarin hij letterlijk hekken in het vizier neemt. Een eigen leven leidt de fotoblog Brusselse katjes, een intrigerende inventaris van raamkatten. Ten slotte weet de man uit Aalst die nu in Elsene woont ons ook te verrassen met een poëtisch overzichtje van Brusselse straatnamen. Wie kent de Geestdriftstraat in Anderlecht of de Gelukkige Grijsheidstraat in Molenbeek?

Hoe is je liefde voor de fotografie ontstaan?
Fotografie is een magisch medium. Je fotografeert een spinnenweb en je bent in een horrorfilm beland. Je leert kijken en stilstaan. Daar hangt een slager met schort over zijn toonbank, ginder kraait een kindje van plezier en een beetje verder is iemand in een psychose aan het schaduwboksen op een leeg plein. Als je het niet fotografeert wordt het zelfs geen herinnering. Als je er even bij stilstaat heb je een moment, een fractie van de realiteit gevat. Er is veel dat je niet kan communiceren met een foto – maar veel ook wel.
Hoe zou je je eigen foto’s omschrijven qua thematiek, stijl, toon…?
De wereld door de ogen van een amateur. Ik kom net kijken, ik sta aan het begin van een immense ontdekkingstocht. Fotografie leert je ook jezelf kennen: ik heb ontdekt dat ik ongelooflijk kan kicken op symmetrie. Wat, lelijke Belgische kust? Die blokkendozen op de dijk kunnen me echt bekoren. Vier regenbuizen of vijf elektriciteitsmasten mooi op een rijtje: ik val bijna in zwijm. Ik zou graag meer mensen fotograferen, besef ik nu ook. Afwachten of ik ze daarmee ook recht doe.
Wat bevalt je aan Brussel? En wat niet?
De veelheid van alles: mensen, perspectieven, huizen, straten, winkels, lanen, cafés, situaties. Het staat nooit stil. De variatie. En echte lelijkheid, architecturale of stedenbouwkundige lelijkheid die je triest stemt, heb ik hier nog niet ervaren. Altijd weer is er het leven dat die lelijkheid overstemt, alles lijkt een ziel te hebben.
Lawaai vind ik wel hinderlijk in Brussel. Het autoloze centrum: een zegen voor de oren.
Wat zijn je drie favoriete Brusselse foto’s?
Een moeilijke vraag. Mijn computer is begin dit jaar gecrasht. Dat helpt wel om te kiezen.

Niet mijn mooiste, maar wel representatief. Ik ben dol op het Zoniënwoud. Ik heb ook immens veel respect voor de mensen die er werken: de groenarbeiders, de boswachters. Mensen met een hart van goud.

Brussels by night. Ik passeerde aan Schuman na een fotografieles. Het blauw, het rood van de achterlichtjes, die zoevende auto’s waarvan je alleen maar kan hopen dat Brussel hun eindbestemming is

Hoe doe je een grootstad recht? Door te focussen op het grote of het kleine? Ik ben verhuisd, woon nu twee hoog en heb een terras. Pimpel- en koolmezen, duiven, eksters, mussen, een koppel Vlaamse gaaien, commando’s halsbandparkieten, merels. Tien minuten luisteren naar hun gezang of kijken naar hun sierlijke vlucht en ik kan er weer tegen.
Op welke onbereikbare plek in Brussel zou je graag foto’s willen nemen?
Welke onbereikbare plekken? Ik geloof niet zo in onbereikbaarheid. Ik denk dat je al heel ver komt door mensen aan te spreken.
Wat is volgens jou de meest fotogenieke plaats van Brussel?
Geen idee, ik laat me graag verrassen. De laatste maanden trek ik wel regelmatig op een stille en vroege zondagochtend naar abdij Ter Kameren. Daar hangt iets in de lucht. Ook het kanaal op de grens van Schaarbeek en Laken vind ik mooi. Maar er is zoveel. Gelukkig maar.
Heb je nog een droom of ambitie als fotograaf?
In Brussel? Kerkdiensten (en priesters en nonnen) fotograferen. Alle nationaliteiten fotograferen. Eens op bezoek gaan bij de producenten van de straatnaambordjes. De afgepeigerde stagiaires van de Europese Commissie in beeld brengen, de nachtwinkeleigenaars, de ambachten, het leven van een bibliothecaris of van de directrice van een vzw. Ik droom altijd. Je kan met foto’s redelijk veel, denk ik: documenteren, confronteren, ontbloten en verbergen. Het enige wat me tot dusver interesseert: schoonheid delen. Ik fotografeer met plezier.
Brussel is een goudmijn voor gepassioneerde fotografen. Onze vaste rubriek Brussel in Beeld bewijst dat elke week, maar ook op andere sites en in fotogalerijen vallen er mooie Brusselse foto’s te bewonderen. Hoog tijd om de mens achter de lens in beeld te brengen. Deze bijdrage past in de reeks Fotograaf in Beeld.

Katrien Colenbie (54) is lid van het collectief ‘Stadsbiografie Brussel’. Ze is momenteel bezig met een caleidoscopische fotodocumentaire over de Modelwijk in Laken en Jette, in nauwe samenwerking met de bewoners. In september zijn de foto’s te zien op een gemeenschappelijke tentoonstelling in De Markten. “Ik wil graag een verhaal vertellen over mensen in hun omgeving. Ik kan uren mensen observeren om dan het ‘beslissende moment’ vast te leggen”, zegt ze met een knipoog naar de legendarische Magnum-fotograaf Henri Cartier-Bresson.
De voormalige Europese ambtenaar stortte zich in 2013 op de fotografie na een zware ziekte. Ze is geboren in Deinze en woont nu in Vilvoorde, maar Brussel fascineerde haar van kinds af. Ze publiceert haar foto’s op haar eigen website en ze is ook actief op Instagram. “Bit of a perfectionist but very broadminded. Passionated photographer!”, luidt het op haar Facebook-pagina.

Hoe is je liefde voor de fotografie ontstaan?
Ik was als kind al dol op fotograferen. Toen ik 7 was, fotografeerde ik al met de camera van mijn vader. Daarna kocht ik diverse compacts en nog later een bridge camera. Jarenlang maakte ik foto’s zonder de techniek of de kunst echt te kennen.
Het jaar 2013 was een keerpunt in mijn leven. Ik had een agressieve borstkanker en kreeg twee jaar lang een zware behandeling. Op zulke scharniermomenten begin je na te denken over je leven. Ik kon de stress van het kantoor al langer niet meer aan. Ik werkte jarenlang twaalf à dertien uur per dag en ik was opgebrand. Ik besliste om mij volledig toe te leggen op mijn genezing (gezond eten, veel bewegen en voldoende rust nemen) én iets te doen waar ik me volledig in kon ontplooien en uitleven. Dat werd de fotografie. Het leek of ik eindelijk een doel gevonden had in mijn leven. Een geluk met een ongeluk.
Ik kocht een Fuji-systeemcamera en volgde intensief cursussen fotografie. In het collectief ‘Stadsbiografie Brussel’ voel ik me als een vis in het water. Ik heb er al heel wat van opgestoken: technisch maar ook voor de selectie van beelden om tot een samenhangende serie te komen. Het is heel belangrijk om je werk met anderen te bekijken, want je eigen blunders zie je niet en de objectieve blik van de anderen is onontbeerlijk. Dat is voor mij, naast de gemeenschappelijke fototochten op zaterdagochtend, een meerwaarde van ons collectief.
Hoe zou je je eigen foto’s omschrijven qua thematiek, stijl, toon…?
Ik ben in hoofdzaak een straatfotograaf en meer specifiek een ‘people photographer’. Ik wil graag een verhaal vertellen over mensen in hun omgeving. Ik kan uren mensen observeren om dan het ‘beslissende moment’ vast te leggen. Het liefst zet ik ze daarna om in zwart-wit omdat daar vaak meer emoties en drama in zit. Kleuren leiden vaak af van de essentie.
De meeste zijn candid foto’s, omdat je dan de minst gekunstelde uitstraling hebt. Mensen gedragen zich natuurlijk. Als ik toch geposeerde foto’s neem, doe ik het bij voorkeur met een inspirerend model dat goed meewerkt en met wie ik een klik heb. Iemand die als het ware flirt met mijn lenzen. Af en toe kan dat ook een toevallige voorbijganger zijn op straat.
Als alle aspecten van een opname samenkomen, licht, vorm, moment en emotie, dan heet dat in het Engels ‘serendipity’. Dat is voor mij het mooiste wat ik kan bereiken in mijn werk. Als ik een goede foto gemaakt heb, kan ik uren lang gelukkig zijn. Alle noties van tijd of verplichting vallen weg. Ik ben dan in ‘mijn wereld’.
Wat bevalt je aan Brussel? En wat niet?
Brussels fascineerde mij al vanaf mijn prille jeugd. Toen ik als meisje van het Oost-Vlaamse platteland naar de hoofdstad kwam, was ik altijd heel opgetogen over het geanimeerde, meertalige en multiculturele leven van de stad. Alles kan en mag in Brussel. Ik vond het altijd al een spannende stad, hoewel het soms ook een beetje een haat-liefdeverhouding is.
Wat me tegenvalt, is dat Brussel zo vuil is. Er wordt weinig schoongemaakt en de groenvoorziening zou ook veel beter kunnen. Zelfs op luxeboulevards tiert het onkruid welig. In elk steegje stijgt er urinestank op. De stad ligt er vaak verwaarloosd bij. Ook is het niet overal even veilig. Zeker als vrouwelijke fotograaf moet je soms wel oppassen in bepaalde buurten. Daar heb je in steden als Gent en Mechelen minder last van.
Wat zijn je drie favoriete Brusselse foto’s?

Een man die helemaal in gedachten verzonken zat te tobben tijdens een karaokewedstrijd in de Cité Culture in de Modelwijk. Ik probeerde om in zijn vel te kruipen en te ervaren waarover hij piekerde. Wellicht de armoede, de uitzichtloosheid, het gemis van zijn familie.

Nummer 2 is een beeld van reizigers op tram 3 genomen in halte De Wand. Het is een heel vluchtig beeld. Het geeft de monotonie aan van het leven van de meeste mensen. Elke dag zelfde tijd, zelfde plaats op tram of bus om te gaan werken of boodschappen te doen.  Je wordt er een beetje troosteloos van.

Deze foto toont twee vrouwen die op de bus wachten in Sint-Joost-ten-Node.  Alweer de monotonie van het woon-werkverkeer heeft me hier geboeid. De dames zijn als het ware ingekaderd in de scène. Net zoals in de vorige foto werk ik met reflecties.
Op welke onbereikbare plek in Brussel zou je graag foto’s willen nemen?
In de Grote Moskee tijdens het Vrijdaggebed.
Wat is volgens jou de meest fotogenieke plaats van Brussel?
Zonder twijfel de trappen voor de Beurs en de voetgangerszone errond. Je vindt er steeds een mix van mensen die allemaal een ander verhaal hebben: daklozen, expats, artiesten, Jan met de pet, toeristen.
Heb je nog een droom of ambitie als fotograaf?
Eén droom? Meerdere zelfs! Het fotofestival van Arles bezoeken, een dagje met Steve McCurry gaan fotograferen, een gerenommeerde wedstrijd winnen.
Mijn ambitie is om nog elke dag beter te worden en hier en daar wat stages of workshops te kunnen doen met goede beroepsfotografen. Dat mag  dan gerust in New York of Tokio zijn!
Brussel is een goudmijn voor gepassioneerde fotografen. Onze vaste rubriek Brussel in Beeld bewijst dat elke week, maar ook op andere sites en in fotogalerijen vallen er mooie Brusselse foto’s te bewonderen. Hoog tijd om de mens achter de lens in beeld te brengen. Deze bijdrage past in de reeks Fotograaf in Beeld.

Brussel is een goudmijn voor gepassioneerde fotografen. Onze rubriek Brussel in Beeld bewijst dat elke week, maar ook op andere sites en in fotogalerijen vallen er mooie Brusselse foto’s te bewonderen. Hoog tijd om de mens achter de lens in beeld te brengen. Vandaag stellen we onze lens scherp op Eric Ostermann.
Eric Ostermann is 38. Hij woont in Elsene, waar hij ook geboren is. Van beroep is hij technicus, maar fotografie is zijn passie. Hij publiceert zijn foto’s op zijn eigen website. Op Facebook heeft hij een persoonlijke pagina Eric Ostermann – photographie en een speciale pagina voor zijn Brusselse foto’s Bruxelles en photographie – Par Eric Ostermann, die allebei een schare fans verzameld hebben. Zijn motto is: “Kunst is het delen van een persoonlijke waarneming.” Brussel is zijn favoriete biotoop.

Hoe is je liefde voor de fotografie ontstaan?
Mijn passie voor fotografie dateert van lang geleden. Ik heb altijd graag met een fototoestel rondgewandeld. In het begin wilde ik enkel herinneringen bewaren, maar daarna besefte ik dat fotografie veel meer mogelijkheden biedt. In de loop der jaren is mijn materiaal geëvolueerd. En ik heb ook veel bijgeleerd, via het internet en door praktijkervaring. Na al die tijd kan ik doen waar ik zin in heb: fotograferen, niet louter kiekjes nemen.
Hoe zou je je eigen foto’s omschrijven qua thematiek, stijl, toon…?
Ik probeer zo veel mogelijk verschillende stijlen uit, maar ik hou vooral van straatfotografie, foto’s met lange sluitertijden, daken van gebouwen. Ik werk in zwart-wit of in kleur, al naargelang de situatie.

Brussel is een goudmijn voor gepassioneerde fotografen. Dat blijkt uit onze gewaardeerde wekelijkse rubriek Brussel in Beeld, waarvoor onze eigenste Brussel-Flickr fotogroep een karrenvracht aan fantastisch beeldmateriaal levert. Hoog tijd om de mens achter de lens in beeld te brengen. Vandaag stellen we onze lens scherp op Michael L (39). “Het onverwachte is een waardevolle inspiratiebron.”
Michael L, beter bekend op het web als zweetsmoel, is geen onbekende voor BrusselBlogt. Tien jaar geleden, in de avontuurlijke beginperiode van deze stadsblog, was hij een van de redacteurs. De bewijsstukken zijn nog terug te vinden. Nu duiken zijn foto’s geregeld op in onze wekelijkse fotoselectie. Michael is een geboren Brusselaar. Hij is vorser aan de VUB. Zijn passies zijn muziek en fotografie. Onder zijn nom de plume is hij al jaren actief op Flickr en Twitter.

Hoe is je liefde voor de fotografie ontstaan?
Van jongs af aan ben ik al gefascineerd door foto’s. Het intrigeert me dat we met een foto een fractie van de werkelijkheid kunnen vastleggen. Dat ene moment wordt vereeuwigd en kan een verhaal op zich worden. Door allerlei details die zichtbaarder worden of door de compositie van de foto of door het isoleren van iets uit een groter geheel. Mijn eerste wauw-moment was toen ik als kind een foto maakte in een Ardens bos van de zonnestralen die door de ochtendmist priemden en langs de boomstammen scheerden. De print gaf een prachtig resultaat. Ik concentreer me nog steeds vooral op het moment en het decor.
Hoe zou je je eigen foto’s omschrijven qua thematiek, stijl, toon…?
Aanvankelijk waren dat strakke, ietwat kille of zelfs hermetische foto’s van al dan niet symmetrische patronen en structuren. Denk aan een detailopname van een hoek van een gebouw en enkele ramen met de weerspiegeling van de fel blauwe lucht. Details van een groter geheel haal ik compleet uit hun context en hul ik in een waas van geheimzinnigheid. Maar ik maak ook graag foto’s van de natuur, zoals uitgestrekte vlaktes of een dicht woud.

Brussel is een goudmijn voor gepassioneerde fotografen. Dat blijkt uit onze gewaardeerde wekelijkse rubriek Brussel in Beeld, waarvoor onze eigenste Brussel-Flickr fotogroep een karrenvracht aan fantastisch beeldmateriaal levert. Hoog tijd om de mens achter de lens in beeld te brengen. Vandaag stellen we onze lens scherp op Yvan Vanderkimpen (51). “Ik ben op zoek naar details die de stad mooi of bijzonder maken. En naar composities die een verhaal vertellen.”

Yvan ‘Yosef’ Vanderkimpen is geboren in Etterbeek en woont in Brussel. Zijn professionele leven speelt zich af in de internal sales. In zijn vrije uren beoefent hij tai chi. Als bevlogen fotograaf is hij actief op Flickr en 500px. Zijn foto’s, genomen met zijn Canon-camera, halen geregeld onze wekelijkse selectie.


Hoe is je liefde voor de fotografie ontstaan?
Ik ben pas twee jaar geleden begonnen met fotografie, omdat ik de behoefte voelde om creatief te zijn en mijn werk te tonen. De sociale media hebben het voordeel dat je je creaties snel en goedkoop met de wereld kunt delen. Een vriendin in Nederland, Naima S. overtuigde mij dat ik mij moest toeleggen op fotografie. Dus schafte ik een betere camera aan en ging aan het werk. Ik volgde ook cursussen, maar het liefst experimenteer ik of ontdek ik zelf dingen. Ik zou niet graag een bepaalde stijl overnemen of mijn eigen gevoel laten beïnvloeden. Al kijk ik wel op naar grote fotografen zoals de Amerikaanse fotojournalist Steve McCurry.
Hoe zou je je eigen foto’s omschrijven qua thematiek, stijl, toon…?
Ik tracht met mijn foto’s de aandacht te vestigen op details die de stad mooi maken of bijzonder. Je loopt als bewoner of als bezoeker elke dag langs mooie plekken, objecten, gebouwen die de moeite waard zijn om even bij stil te staan. Ook zoek ik naar composities die een verhaal brengen en een tijdsopname zijn, een ervaring.

Brussel is een goudmijn voor gepassioneerde fotografen. Dat blijkt uit onze gewaardeerde wekelijkse rubriek Brussel in Beeld, waarvoor onze eigenste Brussel-Flickr fotogroep een karrenvracht aan fantastisch beeldmateriaal levert. Hoog tijd om de mens achter de lens in beeld te brengen. Vandaag stellen we onze lens scherp op Paula Bouffioux. “Of het nu hier of elders is: lelijk is mooi.”
Paula Bouffioux (56) is een geboren Brusselse. Ze woont in Schaarbeek en werkt in de culturele sector als animatrice, coördinatrice en fotografe. In haar vrije tijd roeit ze graag en maakt ze fietsreizen. In de fotografie gaat haar belangstelling vooral uit naar verlaten industriële sites en havengebieden. Haar foto’s publiceert ze op haar eigen website en op Flickr, waar ze onder het alias Lost Luggage door het leven gaat.
In 2013 portretteerde ze de inwoners van de Scepterwijk in Elsene voor het project Inside Out XL. De reusachtige zwart-witposters doken op in het straatbeeld. Het resultaat was te zien op onze site, maar ook in het tv-programma Iedereen Beroemd. In haar laatste tentoonstelling, Les petits trains, bracht ze een Schaarbeekse club van liefhebbers van miniatuurtreinen in beeld.

Hoe is je liefde voor de fotografie ontstaan?
Ik heb dicht bij huis het ideale materiaal gevonden om te fotograferen: langs het kanaal, met de stad in de achtergrond. Kijkend naar de weerspiegeling van de containers in het water van het kanaal, kreeg ik het gevoel dat ik in een onverwacht landschap was terechtgekomen, wat me niet heeft belet om ook elders te gaan kijken. Want of het nu hier of ergens anders is: lelijk is mooi.
Hoe zou je je eigen foto’s omschrijven qua thematiek, stijl, toon…?
Ik fotografeer hoofdzakelijk verlaten post-industriële landschappen. Als de natuur opnieuw inneemt wat de mens ooit heeft gebouwd, straalt zo’n lege plek een heel bijzondere energie uit. Verleden en heden komen er samen. Het toont dat wij mensen ruimte inpalmen en vervolgens verdertrekken.

Brussel is een goudmijn voor gepassioneerde fotografen. Dat blijkt uit onze gewaardeerde wekelijkse rubriek Brussel in Beeld, waarvoor onze eigenste Brussel-Flickr fotogroep een karrenvracht aan fantastisch beeldmateriaal levert. Hoog tijd om de mens achter de lens in beeld te brengen. Vandaag zoomen we in op Ronald Giebel, een trouwe gast in onze fotorubriek. “Het lijkt alsof Brussel van niemand is, iedereen is er passant.”
Ronald Giebel (46) is geboren in Eindhoven en woont in Elsene. Hij werkt als office manager bij het Vlaams-Nederlands Huis deBuren. In zijn vrije tijd doet hij aan sport: fitness, bergwandelen, skiën. Daarnaast heeft hij een passie voor literatuur en fotografie. Op Flickr is hij actief als Ronald’s Photo Factory en hij heeft ook zijn eigen fotoblog. Zijn foto’s waren al te zien in thematische tentoonstellingen en in Belgische en Nederlandse kranten en tijdschriften.

Hoe is je liefde voor de fotografie ontstaan?
Ik fotografeerde al een aantal jaren toen mijn Oostenrijkse vriendin me voor mijn verjaardag een fotocursus gaf. Ze dacht dat het om een cursus van 10 lessen ‘Hoe werkt mijn camera’ ging, maar ze had me ingeschreven aan de Sint-Lukasacademie in Schaarbeek. Daar heb ik vervolgens vier jaar fotografie gedaan en toen nog twee jaar specialisatie. Een mooi verjaardagscadeau en ik kan die opleiding iedereen aanraden!
Hoe zou je je eigen foto’s omschrijven qua thematiek, stijl, toon…?
Mijn voorliefde gaat uit naar streetphotography, of eigenlijk breder, reportagefotografie. Ik  kies voor een kunstzinnige toets, graag zwart-wit en het liefst analoog. Dat is zoveel beter, en leuker fotograferen. Analoge foto’s zijn zoveel krachtiger.