Fotograaf in beeld: Andri Haflidason
Brussel is een goudmijn voor gepassioneerde fotografen. Dat blijkt uit onze gewaardeerde wekelijkse rubriek Brussel in Beeld, waarvoor onze eigenste Brussel-Flickr fotogroep een karrenvracht aan fantastisch beeldmateriaal levert. Maar ook op andere sites en in fotogalerijen vallen er mooie Brusselse foto’s te bewonderen. Hoog tijd dus om de mens achter de lens in beeld te brengen.
Andri Haflidason is 30 jaar. Hij stamt van IJslandse ouders die elkaar in Londen vonden, en groeide op in het Schotse Edinburgh. Op het eind van zijn studietijd verzeilde hij langs omwegen in Brussel. Van opleiding is hij architect, maar hij heeft ook een passie voor foto en film. Zijn andere hobby’s zijn voetbal en schaken. Zijn Brusselse foto’s verzamelt hij op zijn eigen website en op zijn Facebook-pagina Brussels Breathe(s). In 2010 maakte hij een gelijknamig filmpje waarin hij een poëtisch eerbetoon bracht aan Brussel. Momenteel doet hij mee aan een wedstrijd van Tentoo waarin hij steun zoekt voor een tentoonstelling van zijn foto’s. Stemmen maar!

![Brussel Blogt_Grote Markt Brussel [large][100x31.5][desatb-lue]_©Andri Haflidason](http://test.brusselblogt.be/wp-content/uploads/2013/12/Brussel-Blogt_Grote-Markt-Brussel-large100x31.5desatb-lue_©Andri-Haflidason.jpg)
Dag Andri, hoe is je liefde voor de fotografie ontstaan?
Toen ik 15 was, gaf mijn moeder mij voor Kerstmis een poepsimpele camera van Canon. Ik nam het toestel mee naar IJsland waar ik twee maanden lang werkte op een boerderij, in het noorden van het land. Die plek was erg mooi, met kliffen, een strand, eindeloze velden, een klein bos, maar ik keek het meest naar de hemel. De wolken waren ongelofelijk, soms zoals bergen in de lucht, soms geometrische strepen van één horizon tot de andere. En dan de zonsondergangen! Met twee à drie filmpjes is het toen begonnen.
Later gaf mijn vader mij een Pentax SLR, met maar één objectief, een klassieke 50mm prime en een kleine selectie filters. Uit de handleiding van het toestel heb ik de – uiteindelijk super simpele – principes van fotografie geleerd: scherptediepte, de relatie met het diafragma, sluitertijd, enz. Ik nam het fototoestel mee toen wij als laatstejaars naar België reisden om de belangrijkste plaatsen uit de Eerste Wereldoorlog te bezoeken. Ik herinner me nog dat ik in Ieper mijn eerste cocktail geproefd heb, een White Russian, maar daarvan heb ik geen foto’s!
Hoe zou je je eigen foto’s omschrijven qua thematiek, stijl, toon…?
Door mijn opleiding als architect heb ik mij gespecialiseerd in architectuurfotografie. Architectuurfotografie is een goed startpunt om inzicht te krijgen in compositie, oog voor detail te hebben en een bepaalde nauwkeurigheid te bereiken. Maar de discipline is helaas ook erg arm omdat de klant (de architect zelf of een tijdschrift) bijna altijd vraagt om een zo flatterend mogelijk beeld te maken van een gebouw of project. Er zijn zelfs meestal geen mensen toegestaan op de beelden. Vandaag fotografeer ik de stad en de verschillende aspecten ervan (structuur, mensen, sfeer) met de bedoeling om niet alleen de stad in de kijker te zetten, maar ook om een eerlijk beeld te krijgen van de realiteit. Ik doe ook meer experimenten in termen van techniek, stijl en uitwerking van de foto’s. Daarvoor is Brussel het perfecte onderwerp.















