“From myths and discoveries to the chaos and cohesion of the 20th century, the House of European History will take visitors on a journey along the path of Europe’s history and challenge them to contemplate its future.” (brusselsmuseums.be)
De makers van het nieuwe House of European History in het Leopoldpark nodigen je uit om ‘Europa’ te blijven herinterpreteren.
Was het dus goeie seks of slechte seks, toen Zeus de Libanese bloemenplukkende prinses Europa begeerde en haar, vermomd als stier, (mee)nam naar Kreta? Europa, de bekoorlijke, opgaand in een verleidelijke Unie, of Europa, de mismeesterde, die van onheil behoed moet worden wanneer nieuwe kandidaten klaarstaan om haar te omarmen?
Sinds juni houdt het Museum of Broken Relationships halt in Brussel. In het Parlamentarium, het bezoekerscentrum van het Europees Parlement vlak bij het Luxemburgstation, kun je nog tot 15 oktober een fascinerende collectie overgebleven symbolen van verloren liefde bewonderen.
Het idee komt van twee Kroatische kunstenaars. Toen na vier jaar de liefde tussen Olinka Vištica en Dražen Grubišic bekoelde en ze besloten een eind aan hun relatie te maken, wisten ze niet onmiddellijk wat te doen met hun gemeenschappelijke spullen. Waarom geen museum oprichten, grapten ze. De gedachte liet hen niet los. Onder het motto ‘de liefde kan mooi zijn, maar een liefdesbreuk ook’ besloten ze in 2006 de voorwerpen tentoon te stellen. Ook vroegen ze vrienden en kennissen om betekenisvolle voorwerpen uit voorbije relaties te doneren. De tentoonstelling groeide, werd in Zagreb enorm populair en ging de wereld rondreizen. Het initiatief won in 2011 zelfs de prijs voor het meest innovatieve museum van Europa.
De Brusselse selectie bestaat uit objecten (en de bijhorende verhalen over vervlogen liefdes) uit de vaste collectie, aangevuld met voorwerpen uit ons land. Wij Belgen hebben de oproep om te schenken naar verluidt gretig beantwoord. Daardoor krijg je een leuke mix van objecten van over nagenoeg de hele wereld. Met opvallend veel overblijfselen uit langeafstandsrelaties. En waar kan een expositie die wemelt van grensoverschrijdende liefde beter plaatsvinden dan in het hartje van de Europese wijk?
Brussel kwam in mei onder vuur te liggen in de internationale pers door een artikel van correspondent Jean Quatremer in Libération: Bruxelles, pas belle. Hij noemde de hoofdstad van Europa vuil en lelijk, chaotisch en absurd. Een ander, minder negatief geluid laat een Oostenrijkse schrijver horen in een interview met De Standaard. Volgens hem kan Europa nog iets leren van Brussel. Van wie is het volgende citaat?
Brussel is geen stad. Het is een patchwork van 19 gemeenten, die het telkens weer op de een of andere manier met elkaar eens moeten zien te worden. Het is wat dat betreft een laboratorium voor Europa. Bovendien is de stad meertalig, kleinburgerlijk en ongedwongen, niet zo protserig en opgeblazen als de grote zuster Parijs. En het is een stad zonder imago, zonder een eenduidig beeld dat het van zichzelf de wereld inzendt.
“Mais où est la Place Schuman?” Een man met een bril houdt me tegen als ik met de fiets door de Wetstraat naar het Jubelpark race. Zijn onbeholpen Frans heeft te dicht bij het Engels gelegen. Ik leg hem uit dat het hier is. Aan de ene kant heb je de zetel van de Europese Commissie, aan de andere kant komt de Europese Raad bijeen. Hij kijkt verbouwereerd. Deze verkeerswoestenij, doorsneden door een tunnel, ontsierd door bouwwerken, omzoomd door ongeïnspireerde architectuur is het centrum van de Europese wijk? Een sfeervol plein is iets anders! Ik wijs hem de weg naar de Rue Froissart. Misschien gaat hij later nog frietjes halen bij Maison Antoine op Place Jourdan.
Hopelijk is er beterschap in zicht. Er loopt momenteel een internationale ontwerpwedstrijd voor de herinrichting van het Schumanplein. De bedoeling ervan is te komen tot een autoluw plein, zonder doorgaand verkeer, en een kwalitatief hoogstaande ontmoetingsplaats voor de buurt en de werknemers en bezoekers van de Europese instellingen. De wedstrijd eindigde op 30 juni op een ex aequo tussen A100 en B200, zodat een bijkomende evaluatieronde nodig is. De buurt zou architectonisch ook opgewaardeerd kunnen worden door het eivormige gebouw waarin vanaf 2013 de voorzitter van de Europese Raad zou zetelen. Al is de Engelse premier David Cameron niet overtuigd: geldverspilling van eurocraten in tijden van crisis!
Brussel, hoofdstad van de Europese Unie. Met de EU gaat het niet zo goed in deze tijd van eurocrisis. De euforie van de uitbreiding lijkt ook ver weg. Dus is ook Brussel in crisis? Welke Nederlandse schrijver blikt ontgoocheld terug op zijn Brusselse jaren?
Ik ben naar Brussel gekomen aan de vooravond van de Europese eenwording. Ik dacht dat Europa écht één zou worden, dat er een betere wereld zou ontstaan. Ik ben teleurgesteld. Beter is het niet, wel grimmig en hard. Brussel is zoals Europa dezer dagen. Gespleten en verloederd. Het heeft niet eens de kracht de schone schijn op te houden. De stad kan niet anders dan eerlijk zijn. Een open wond.
Polen is sinds 1 juli zes maanden lang voorzitter van de Europese Unie. In Brussel gaat dat niet onopgemerkt voorbij, want de grote nieuwe lidstaat pakt uit met een rijk gevuld cultureel programma, van klassieke muziek over moderne beeldende kunst tot theater en literatuur. Een greep uit het actuele aanbod:
De Bozar toont The Power of Fantasy, een van de grootste tentoonstellingen van hedendaagse Poolse kunst die in de laatste 20 jaar buiten Polen werden georganiseerd. De overzichtsexpo met meer dan 100 werken, waarvan sommige speciaal voor de gelegenheid zijn gemaakt, prenteert intense visioenen en bizarre dromen. Nog te zien tot 18 september.
Het betere Poolse orgelrepertoire is in juli en augustus elke zaterdag om 12 u te horen in de Miniemenkerk. De orgelconcerten maken deel uit van de vierde editie van het Samedis-Minimes-festival.
“Waar in Brussel vind je de 5 beste plekken om stoemp te eten, wat zijn de 3 meest onthullende tram- en buslijnen en van welke 4 wijnbars krijg je het warm?”. Jan Sulmont probeerde Brussel te vatten in 52 lijstjes, netjes gebundeld in een handige stadsgids. BrusselBlogt laat elke week een nieuw lijstje op je los!
Achteraan op de bus lees ik : ‘Europe in one week!’.
Een groep Chinezen wordt gelost aan de Anspach, ter hoogte van het restaurant waar ze dezelfde taal spreken.
Ze haasten zich naar binnen, gereed om zich aan de Saté en Nasi Goreng te begeven. Snel worden er nog wat foto’s genomen van de boulevard, armpjes hoog, want de meeste Chinezen zijn klein van stuk.
Het is een Duitse compagnie, maar vermits ‘Europa in einer Woche’ vermoedelijk Latijn is voor Chinezen heeft het bedrijf zich – weliswaar met enige tegenzin – aangepast aan de internationale klandizie.
Een dik halfuur laten staan ze terug op straat, ‘Europe in 1 week’, dan wordt er best niet te veel getalmd.
De gids staat vooraan, geel vlaggetje omhoog, daarop vertrekken ze richting Grand Place.
Er wordt flink gekwetterd zodat ze geen jota merken van wat er onderweg te zien is.
De camera’s flitsen. Ik ken de tour : Grote Markt en Manneke Pis. En zowaar, nog geen 40 minuten later komen ze al de Steenstraat uitgelopen.
De gids legt een en ander uit, hij wijst richting Van Praet, daarop gaat de groep lichtjes uiteen.
