een vrouw met een sluier en een vrouw met een snor zitten tegenover elkaar op de 48. die eerste noemen we met een modern woord een moslima, die tweede een genderbender. de gesluierde vrouw geeft haar ogen de kost en tegelijkertijd uitgebreid commentaar op de vreemde aanblik voor haar. snorrevrouws vraagt haar brutaal in het nederlands of er iets te zien valt misschien. De vrouw met de hoofddoek antwoordt, ‘ja, je hebt een snor’ in het arabisch. haar man naast haar probeert haar ondertussen sussend tot stilte aan te manen maar ze ratelt verder.de twee dames sputteren ongeneerd voort, de ene in het nederlands, de andere in het arabisch. ik versta de beide kanten en toch weiger ik het te begrijpen. zelfs als zou ik me hier als vertaler opwerpen, het heeft weinig zin, want hier wordt niet dezelfde taal gesproken. communicatie vereist naast woorden vooral een open geest.

De kolossale man naast mij leunt tegen mij aan. Ik begin wat ongemakkelijk te wrikkelen maar hij wil van geen wijken weten. Zijn dikke dijen duwen tegen de mijne. Ik kantel mezelf zoveel mogelijk naar de andere kant tot ik met al mijn gewicht op één bil zit. Hij blijft even wijdbeens zitten. Ik kan ruiken hoe onfris hij is en adem dan maar door mijn mond, tracht mij op iets anders te concentreren. Tevergeefs. Ik sta enkele haltes voor mijn stop zuchtend op. Dan liever rechtstaan. Net als ik me omdraai om hem een van mijn ‘viezerikblikken’ toe te werpen, zie ik dat zijn ogen bloeddoorlopen zijn en twee verschillende kanten op kijken. En dat de oude vrouw naast hem, zijn moeder neem ik aan, zorgvuldig zijn veters strikt. En dan zijn muts wat beter over zijn hoofd trekt.

Haar duffe outfit is slechts schijn. Er is weinig verbeelding nodig om de diva te zien. Vuurrode lippen, enorme wimpers, het haar strak achteruit opgestoken, ik verzin er de flamencojurk vlotjes bij. Een Almodovarfilm die nog niet is gemaakt. Dit moet ooit een bloedmooie allumeuse geweest zijn en natuurlijk draagt ze geen trouwring. Mijn blik valt op haar witte steunkousen en als ik haar terug aankijk, trekt ze een wenkbrauw op en vertelt me zonder woorden dat ze nog lang geen vergane glorie is. Ze staat moeizaam op en stapt dan kaarsrecht uit de tram, het podium op…

Altijd al willen schitteren op het witte doek?
Dan is dit misschien iets voor jou!
Voor de hoofdrol in mijn volgende kortfilm ben ik op zoek naar een meisje tussen 7 en 11 jaar om hierin de hoofdrol te spelen!
Voornamelijk ben ik op zoek naar meisjes die tweetalig zijn of een woordje Frans kunnen praten. Ervaring is een pluspunt maar niet noodzakelijk!
De opnames gaan door eind maart/begin april, de film gaat in première in de Bioscoop te Gent in juni 2007 en zal deelnemen aan verschillende filmfestivals!
Geïnteresseerden kunnen zich best zo snel mogelijk aanmelden door een mailtje te sturen (met wat info over jezelf, motivatie en een fotootje) naar nathnath _at _ belgacom _dot_ net of nathalie _dot_ teirlinck _at_ hotmail _dot_com.
Ik stuur dan zo snel mogelijk een mailtje terug met een uitnodiging voor een auditie en alle verdere info over de kortfilm!
Meer informatie over mezelf (portfolio, behaalde prijzen,…) kunnen jullie vinden op users.creativeskills.be/nathalieteirlinck
Hopelijk tot gauw!
Nathalie Teirlinck
2e MG Filmregie KASK Gent

Woensdagavond in Sint-Joost. Het is donker, mistig en koud. We hebben afgesproken in het het gemeenschapscentrum ‘Ten Noey’. We worden begroet door een opmerkelijk figuur: een kleine, gezette man met een frappant gezicht. Jos Laporte. Hij vormt op zich de heemkundige kring van Sint-Joost en leidt sinds jaar en dag met strakke hand het gemeenschapscentrum. Voer genoeg voor een portret.
Jos Laporte werd in 1949 geboren in de Spoormakersstraat te Brussel. Zijn moeder, afkomstig uit Herk-de-Stad, vluchtte in ’45 samen met haar broer voor haar tirannieke vader. In Sint-Joost ontmoette ze vader Laporte en samen begonnen ze een crèmerie, een zuivelhandel. Tegen de tijd dat Jos geboren werd was de winkel aan het uitgroeien tot een volwaardige voedingswinkel. De kleine Laporte had andere ambities en de winkel werd uiteindelijk overgenomen door enkele Turken.

“Een goede zaak voor de gemeente is het niet, neen…â€? zegt Jean-Louis De Nies, chef van Financiën en Taks van de gemeente Sint-Joost-Ten-Node. Na de lange verbouwingswerken en aanslepende leegstand heeft de Madoutoren in Sint-Joost een nieuwe eigenaar gevonden. Het Amerikaanse Jones Lang LaSalle verkocht in opdracht van het Duitse IVG dit imposant kantoorgebouw aan de Europese Commissie. Deze wil er vanaf april 2006 de directies ‘Pers’ en ‘Onderwijs en Cultuur’ in onderbrengen.
“Aangezien onze gemeente een hoge werkloosheidsgraad en daarom ook een grote armoede kent, kunnen we weinig persoonbelastingen heffen. Hierdoor is de belangrijkste bron van inkomsten de bedrijfsbelasting. Tot op heden zijn er veel bedrijven gevestigd in de Madoutoren, maar door de verhuis zien we de grote inkomsten uit de bedrijfsbelasting verdwijnen. Dit zorgt ervoor dat de gemeente in de toekomst minder kan uitgeven om te vermijden dat we een begrotingstekort zullen kennen.â€? gaat hij voort.
Gehoopt wordt dat de ambtenaren een financiële injectie in de gemeente teweeg zullen brengen door het steunen van de middenstand. Als ze bij de plaatselijke eetgelegenheden lunchen kan de gemeente er alleen maar wel bij varen.