Woensdagavond in Sint-Joost. Het is donker, mistig en koud. We hebben afgesproken in het het gemeenschapscentrum ‘Ten Noey’. We worden begroet door een opmerkelijk figuur: een kleine, gezette man met een frappant gezicht. Jos Laporte. Hij vormt op zich de heemkundige kring van Sint-Joost en leidt sinds jaar en dag met strakke hand het gemeenschapscentrum. Voer genoeg voor een portret.
Jos Laporte werd in 1949 geboren in de Spoormakersstraat te Brussel. Zijn moeder, afkomstig uit Herk-de-Stad, vluchtte in ’45 samen met haar broer voor haar tirannieke vader. In Sint-Joost ontmoette ze vader Laporte en samen begonnen ze een crèmerie, een zuivelhandel. Tegen de tijd dat Jos geboren werd was de winkel aan het uitgroeien tot een volwaardige voedingswinkel. De kleine Laporte had andere ambities en de winkel werd uiteindelijk overgenomen door enkele Turken.

“Een goede zaak voor de gemeente is het niet, neen…â€? zegt Jean-Louis De Nies, chef van Financiën en Taks van de gemeente Sint-Joost-Ten-Node. Na de lange verbouwingswerken en aanslepende leegstand heeft de Madoutoren in Sint-Joost een nieuwe eigenaar gevonden. Het Amerikaanse Jones Lang LaSalle verkocht in opdracht van het Duitse IVG dit imposant kantoorgebouw aan de Europese Commissie. Deze wil er vanaf april 2006 de directies ‘Pers’ en ‘Onderwijs en Cultuur’ in onderbrengen.
“Aangezien onze gemeente een hoge werkloosheidsgraad en daarom ook een grote armoede kent, kunnen we weinig persoonbelastingen heffen. Hierdoor is de belangrijkste bron van inkomsten de bedrijfsbelasting. Tot op heden zijn er veel bedrijven gevestigd in de Madoutoren, maar door de verhuis zien we de grote inkomsten uit de bedrijfsbelasting verdwijnen. Dit zorgt ervoor dat de gemeente in de toekomst minder kan uitgeven om te vermijden dat we een begrotingstekort zullen kennen.â€? gaat hij voort.
Gehoopt wordt dat de ambtenaren een financiële injectie in de gemeente teweeg zullen brengen door het steunen van de middenstand. Als ze bij de plaatselijke eetgelegenheden lunchen kan de gemeente er alleen maar wel bij varen.

De Schaarbeekse politie krijgt de primeur het Japanse ‘koban’-systeem toe te passen in de Brabantwijk.
Een koban is letterlijk een “politieboxâ€? in stedelijke gebieden. Ze zijn ontstaan als kleine gebouwtjes die werden opgetrokken om de dienstdoende politiemannen beschutting tegen wind en regen te bieden. Momenteel zijn er ongeveer 6600 kobans in Japan. Elke koban telt twaalf mannelijke officieren (drie officieren in vier shiften), maar geen vrouwen: voor hen is het verboden om in een koban te werken (ander politioneel werk mag wel).
In het moderne Japan is de koban van essentieel belang om het leven in de hectische steden te kunnen controleren. Er wonen immers een groot aantal mensen op een kleine oppervlakte, en dat kan natuurlijk tot spanningen leiden. Net zoals hun buitenlandse collega’s patrouilleren de kobanagenten te voet of met de fiets in hun buurt, bestrijden zij de criminaliteit. Zij assisteren ook detectives of nationale agenten. De koban zelf doet dienst als rustplaats en tijdelijk hoofdkwartier.

De Antoine Dansaertstraat heeft er opnieuw een paradepaardje bij. DoPI, de nieuwe Mac-winkel is exclusief, hip en trendy en past dus perfect in het beeld van de Dansaertstraat. Als eerste in België handhaaft doPI de nieuwe Amerikaanse lay-out. Dit houdt in dat de felgroene kleur van het Appleteken verandert in een strak zwart-wit design. Het interieur van de winkel is ook daaraan aangepast. DoPI verkoopt Mac-computers met alle accessoires en natuurlijk ook de populaire Ipods. Dat zijn draagbare MP3-spelers van het merk Apple met een erg hoge geheugencapaciteit. Maar deze exclusieve shop gaat nog een stapje verder. In de trainingzaal van de ultramoderne winkel worden gratis computerlessen aangeboden voor mensen die overschakelen van PC op Mac. Voorts organiseren ze workshops voor iPod en iMac en creëert men een loungeruimte met de allernieuwste Applesnufjes. Als kers op de taart wil de zaakvoerder Albert Galoy nu ook een mini-macmuseum inrichten.

Eén zendt dit najaar alweer een reeks reality-tv uit, dit keer met de Brusselse Marollenwijk als onderwerp van vermaak. Het leven van een dozijn inwoners wordt er maandenlang gevolgd en gefilmd. De getuigen variëren van een excentrieke kunstenaar tot een gewiekste antiquair, van een ooit succesvolle maar nu straatarme directeur tot een rasechte 89-jarige Marollienne.
Bevestigt deze keuze van mensen het collectieve beeld van de inwoners en de wijk? Deels wel, de antiekhandelaar en clochard zijn stereotypen, maar langs de andere kant toont de jonge kunstenaar dat de oude, volkse buurt ook hippe vogels aantrekt. Dit is ongetwijfeld een gevolg van de verzaveling: een meer welgesteld publiek, trendy restaurants en dure meubelzaken hebben hun plaats gevonden tussen de huizen van barmhartigheid, de sociale woonblokken en de bruine cafés. Huurprijzen worden de hoogte ingejaagd en huizen ondergaan renovaties. Een bedelaar maakte in de vierde aflevering terecht de opmerking “qu’ il y avait quand-même des snobs dans le quartierâ€?. Recent onderzoek door sociologen van de Leuvense universiteit toonde aan dat ook steeds meer Vlamingen de wijk weten te vinden. Deurbellen worden gesierd door Vlaamse namen, meestal hoger opgeleide paren of singles. Een nieuwe tendens in een wijk die getekend is door een achterstand aan wooncomfort, een hoge werkloosheidsgraad en een lage scholing.

In het kader van een research-project hebben de studenten van het eerste jaar Journalistiek van de Erasmushogeschool Brussel (Departement Communicatie) zich zeven weken lang ondergedompeld in een Brusselse wijk. Zij kregen o.a. de opdracht om voor brussel.blogt een artikel te schrijven over hun wijk. In de volgende weken mag u telkens een aantal reportages, artikels, … van deze jonge aspirant-journalisten verwachten.