Als ik buitenkom uit het trouwfeest van mijn neefje om een plasje te doen aan de kerk, loopt er een jonge vrouw voor mij. Daar is niks mis mee.
Op een bepaald moment trekt ze haar kleed omhoog en haar slipje naar beneden.
Wat zullen we nu krijgen ?
Ze hurkt neer en begint luid te plassen.
Vermits het twee uur ‘s ochtends is in een stil dorp in Vlaanderen, lijken het wel de Niagara watervallen.
Dat heet wildplassen.
Zo’n manieren hebben wij niet in Brussel

Je komt ze meestal tegen ‘s morgens, bij het prille ochtendgloren, vantijd hoor je de vogels zingen tussen donker en klaar.
Ze zeulen met zware kabassen en dragen vrijwel allen een sjaaltje, een hoofddoek zeg maar.
Het zijn madammen van ver boven de zestig, soms zelfs veel ouder.
Behalve hun herkomst, woonplaats, hun manier van overleven is ook hun leeftijd onbestemd.
Soms zit je er twintig jaar naast, eronder of erboven.

Net terug uit het oude Constantinopel.
Istanbul was een kopstoot. Een stomende ketel.
Indien men de Zenne boven water zou halen zou deze rivier zich verhouden tot de Bosporus zoals een pissestraaltje tot de Atlantische oceaan.
Welke naïeveling zou steden als Hong Kong, San Francisco of Istanbul durven vergelijken met een stad als Brussel ?
De filmmaker Jan Verheyen geeft te pas en te onpas opmerkingen over mensen die Brussel een stad noemen.
Hij gebruikt dan uitdrukkingen als “omhooggevallen dorpje”, “uit zijn verband gerukte plattelandsgemeente”, of in het beste geval “provinciestadje”.
Hij ergert zich dat er Brusselaars zijn die zich de status van wereldstedeling toedichten.
Ik denk dat Verheyen een Antwerpenaar is.
Een vriend van mij heeft een tijdje in Londen gewoond, net als Verheyen trouwens.
“Tja, Brussel is toch maar Brussel..” zei hij.
“In een stad als Londen heb je bijvoorbeeld een Indisch filmfestival. Aan dat soort zaken merk je het verschil tussen een stad en een wereldstad.
Denkend aan het pissestraaltje van de Zenne ken ik mijn plaats, maar toch schoot mij één en ander te binnen.

Een nieuw rubriekje: “Gehoord in Brussel“. Idee schaamteloos gestolen van BXL blog, de franstalige Brusselse blog opgericht door onze Mich.
Twee West-Vlaamse jongedames nemen de trein in Brussel-Noord naar Oostende. Ze laten hun reiszakken achter in de gang en zeggen tegen elkaar:

We moeten goed kijken in elk Brussel of niemand onze zakken meeneemt.

Elk Brussel? Er zijn er maar twee hoor.

Op het terras van de Cirio zit een man en een vrouw. Hij is net en sportief gekleed en leest een boek. De vrouw, eveneens in een fleurig kleedje en zonnebril, kijkt ietwat verveeld voor zich uit.
Soms kijkt ze naar haar man, als verwacht ze iets maar hij leest een heel dik boek, die is nog een tijdje zoet. Als ze niet naar haar man kijkt, kijkt ze gegeneerd naar de voorbijgangers.
Zij is geen ervaren terrasganger : zoveel is duidelijk.
Als je samen een terras aandoet moet je goede afspraken maken. Een boek lezen kan, mits je partner daarmee akkoord gaat, dat is hier duidelijk niet het geval. De man vindt zijn lectuur veel boeiender dan zijn vrouw, dat zint haar niet.
Je kan het wel doen, als je partner het leuk vindt om te genieten van wat er passeert. Je kan ook beslissen om allebei een boek te lezen,
kan allemaal. Nogmaals : goede afspraken maken goede vrienden. Ook in een relatie, ik kan er van meespreken.

Bij het binnenkomen in de Innovation passeer ik eerst in de Parfumerie. Ik probeer eerst Lacoste Élegance en Dolce. Mmm, Lacoste is wat te scherp voor mij, Boss is te zoet en Ralph Lauren te weeïg. Vandaag ga ik voor Calvin Klein, past perfect bij mijn gemoedsstemming. Morgen zien we wel weer. Dat is het voordeel van je Parfumerie om de hoek : het is gratis en je kan alle dagen variëren. Je blijft bij zonder jezelf op kosten te jagen, collega’s en vrienden bewonderen de verscheidenheid van de reukwaren. Une petite joie de vivre.
William Deraedt
HetRijkDerZinnekes.blogspot.com

Op het terras aan de Parvis van Molenbeek bestelt een jonge Marokkaan “un café Flamand.” Dat blijkt een gewone zwarte koffie te zijn. Een mens leert alle dagen bij.
Bestaat er ook zoiets als “un café Wallon” of “un café Bruxellois”? De Wallon zal waarschijnlijk wat kleiner zijn dan Le Flamand en Le Bruxellois zal een koffie verkeerd zijn.
It’s just a thought.
William Deraedt
HetRijkDerZinnekes.blogspot.com

Moet een stad mooi zijn om interessant te zijn? Waarin ligt de charme van een stad als Brussel? Volgens de immer vriendelijke straatzanger Philippe La Grippe in haar openheid en kosmopolitisch karakter. Daar zit iets in, maar het is zeer cliché.
“Brussel is een onvoltooide symfonie,” aldus Roel Jacobs. Het is een lappendeken, een patchwork, een collage. “Brussel heeft vele geschiedenissen, vaak op één plek,” aldus nog Jacobs, “net daardoor is het zo’n boeiende stad. Met veel rijkere gelaagdheden dan vele andere grote steden.” Zij geeft zich bloot in de verloren impasses en verschuilt zich in stille stegen.
Achter de gevels van de negentiende eeuw zitten schatten verborgen. Brussel geeft zijn geheimen niet makkelijk prijs, maar wie zich de moeite getroost om de verf van de muren te schrapen staat versteld wat er onder zit. Men moet zoeken achter het behang.