Author: Katrien

Belgische filmmakers op het podium van Animafestival

Animatiefilms bingewatchen op Anima 2020

Belgische filmmakers op het podium van Animafestival
De filmmakers van de kortfilmselectie ‘Dit is Belgisch 2’.

De beste animatiefilms bingewatchen, punten geven aan de beste kortfilms, in de geur van pannenkoeken aanschuiven voor een verrassende langspeelfilm … Het is weer krokusvakantie, het is weer Anima! Het internationaal festival van de animatiefilm loopt nog tot zondag 1 maart.

Marona opent met simpel geluk

De openingsfilm ‘Marona’ van Anca Damian is een internationale samenwerking met Roemeense, Franse en Belgische animatoren. Deze film is ook geschikt voor een jonger publiek. En dus stond zondagmiddag de Nederlands ingesproken versie op het programma. Het verhaal is gebaseerd op een eigen ervaring van Anca die een hondje vond op straat. Ze bedacht toen dat ze een film wou maken over hoe een hond in het moment leeft en gelukkig is met de liefde die hij krijgt. Terwijl mensen altijd willen wat ze niet hebben. Een prachtige meeslepende film, in een heel originele stijl. Veel variatie, kleur en grafische technieken, die je niet meteen in een kinderfilm verwacht. De kinderen én volwassenen rond mij bleven verwonderd en geboeid tot het einde. Een aanrader! ‘Marona’ is nog in cinema Palace te zien, in het Nederlands en in het Frans.

Openingsfilm ‘Marona’ verrast jong en oud.

Undone Marathon

Is bingewatchen ook jouw ding? Dan was Flagey zaterdag the place to be. Acht afleveringen van de beklijvende serie ‘Undone’ hielden ons bijna drie uur lang in de ban. Als Alma uit een coma ontwaakt, ziet ze haar overleden vader (Bob Odenkirk, bekend als Saul uit ‘Breaking Bad’). Hij wil dat ze in de tijd reist en zo zijn dood ongedaan maakt. Hisko Hulsing, de Nederlandse regisseur, werd door Amazon opgepikt door zijn werk in een documentaire over Kurt Cobain. Door gefilmd beeldmateriaal te overtekenen, ‘rotoscopie’, krijgt de serie een heel realistische look. De serie trekt je mee in de verwarrende wereld van tijdreizen en bovennatuurlijke gaven, of is het een psychische aandoening?

Punten geven voor de beste kortfilm

Anima is een filmfestival. Dat betekent competitie en prijzen. En niet alleen de jury, maar ook het publiek mag punten geven. Ik hou van de reeksen kortfilms omdat je dan echt een overzicht krijgt van wat er allemaal leeft op vlak van animatie. In een dik uur tijd zie je heel veel verschillende stijlen, verhalen, technieken.

Zondag viel de ‘Best of Shorts 2’ me wat tegen. Alleen het koppel wolven dat in de seksindustrie belandt, vond ik heel grappig. Die Estlandse humor sprak me wel aan. Ik ben benieuwd of die humor terugkomt in de ‘Northern Lights’. In die reeksen staan producties uit de Scandinavische landen in de kijker. Maar ook in eigen land zit er heel wat talent. Dat bleek al in ‘Dit is Belgisch 2’. De stenen mannetjes in ‘Machini’ bijvoorbeeld leken zo eenvoudig, maar maakten het verhaal van de Congolese mijnwerkers des te sterker. Het sappige Vlaamse accent maakte de straat in ‘The Passerby’ nog herkenbaarder.

Dit is Belgisch 2 – The Passerby
© S.O.I.L.

En wie maar niet genoeg krijgt van animatiefilms bingewatchen, moet zaterdag 29 februari natuurlijk naar de Animeernacht gaan. Een hele nacht vol zotte kortfilms. ‘t Is eens iets anders dan een nachtje tooghangen op café.

De moed om te missen

Het is Valentijn. Maar ik heb toch geen lief. Dus ik waag mijn kans bij de KVS. Mijn kans om nog binnen te geraken vanavond. ‘Wat (niet) weg is’ van Fien Leysen was al bij de vroegboekactie meteen uitverkocht. Er mogen dan ook maar zeven mensen binnen per voorstelling.

Ik heb geluk. Er is iemand ziek. Ik kan het ticket overkopen.

Ik ben een van die zeven.

Fien komt ons persoonlijk verwelkomen. We mogen binnen. Het is spannend. Ik ben een beetje zenuwachtig, want het belooft een ‘intiem moment over gemis’ te worden.

We lijken een museum binnen te stappen. Een stempelkussen, een pak printpapier, een tintenkiller, een beamer die oude homevideo’s projecteert, een tablet met een sms-conversatie tussen Fien en haar papa. Ze gaan witloof eten.

Dan mogen we elk in een apart donker hokje gaan zitten. Ik zet de koptelefoon op. Fien verschijnt op het scherm en begint aan haar verhaal.

Hoe ze na de dood van haar vader zocht naar de betekenis van onthouden, herinneren en bewaren. Of vergeten, kwijt zijn en missen.

Hoe daar geen vervaldatum op staat.

Ook niet na ‘al’ twee of drie jaar.

Hoe een tintenkiller onlosmakelijk verbonden blijkt met de dood van haar vader.

Door te spreken met een danseres, neuropsycholoog en fysicus,

door de oude videocassettes van haar jeugd boven te halen,

door een brief naar Jef Colruyt te schrijven,

door dit stuk te maken,

kan ze ten volle missen.

En zo geeft ze die zeven mensen in hun eigen kotje ook de moed om te missen.

Nee, ik mis vanavond geen chocoladen hartjes, rozen of parfum. Ik mis wel mijn papa die ‘al’ acht jaar dood is, dat lief van weleer en die goede vriendin die ik niet meer zie.

Dankjewel, Fien Leysen.

De voorstelling Wat (niet) weg is speelt nog tot zondag 17 februari in de KVS. Alle voorstellingen zijn uitverkocht.

Burritozaak wil Brussel inpakken

Jong en ambitieus zijn ze, broer en zus Pierre en Xiomara Baltodano. Hun culinaire concept: fast, casual en Mexicaans geïnspireerd. Donki is zo een mooie aanvulling op het rijke Brusselse horeca-aanbod. Of je nu kiest voor burrito’s, taco’s of nacho’s, je krijgt een snelle hap in een leuke setting.

Verwacht hier geen sombrero’s, geweven tapijten tegen de muur en mariachi-muziek. Donki is jong en hip. Kleurrijke grafische prints sieren de muur en tafels. De Mexicaanse sfeer komt terug in de toffe posters met ezels. Ezels? In het Spaans burro – burrito. En zo komen we bij Donki, een grappige schrijfwijze voor ezel in het Engels.

“We houden erg van de sfeer in Brussel, de perfecte stad voor apero’s en cultuur. We geloven in deze buurt die fel aan het opkomen is. Onze Brusselse vrienden wonen ook hier. Hier mikken we op een jong, internationaal publiek. Zelf verhuizen we deze maand ook allebei naar de hoofdstad,” vertelt Pierre ons.
Aan een lange toog kies je een burrito, een wrap met rijst, groenten, bonen en kaas, of drie taco’s. Een salade kan ook. Je kiest zelf de vulling: rundvlees, kip, pulled pork, chili con carne of veggie. En dan een saus, van mild tot pikant. Er is ook een aparte toog voor online bestellingen. Ideaal om een snelle lunch af te halen.

Een zaak gespecialiseerd in burrito, is een vrij uniek concept in Brussel, al was Chez Wawa in Elsene er nog vroeger bij. Ook in andere steden is Mexicaanse fastfood met een Californische inslag  aan een opmars bezig. Of wat dacht je van deze lijstjes van beste burritozaken in Londen en Amsterdam?

Xiomara en Pierre, die hun roots hebben in Nicaragua, willen met hun ezeltjes/ burrito’s alvast het land veroveren. Na een eerste vestiging in Leuven, opent vandaag Donki Stefania op de Charleroise Steenweg in Sint-Gillis, in een pand dat vroeger leegstond en tot het aanpalende Ibis-hotel behoorde. In juni opent hun tweede Brusselse vestiging, aan het Jourdanplein in het hart van de Europese wijk. Er zijn ook al concrete plannen voor een restaurant in Gent en Antwerpen in 2019.

Donki, Charleroise Steenweg 66, 1060 Sint-Gillis. Aan tramhalte Faider. Open 7/7, 11.30-21.00. Weekend 12.00-20.00 uur. donki.be.

Vakantietip: Anima 2017!

Meeting Mark Shapiro©Photo courtesy of LAIKA

Krokusvakantie! Tijd voor Anima, het Brusselse Animatiefilmfestival. Flagey wordt een hele week de place to be voor al wie van animatiefilm houdt. Voor jong en oud, voor mensen die graag naar de film gaan en professionals, er is voor elk wat wils. Naast de films zijn er ook workshops voor kinderen, masterclasses voor studenten of professionals, tentoonstellingen, installaties, pannenkoeken, DJ’s, de animeernacht en natuurlijk de prijsuitreiking.

Continue reading

Liever lokaal bij LUKA

LUKA, dat staat voor Luis en Kamala, vader en dochter, die deze kantine uitbaten. ‘Frais Maison’ is hun motto. Hier kom je niet voor een snelle opgewarmde hap, “Het is geen snackbar,” verzekert Kamala ons. Alles wordt vers ter plaatse door Kamala zelf bereid. Met veel zorg en liefde.

Het is een mooi licht zaaltje, met kleurige kussentjes op de zitbanken. Op een krijtbord aan de muur lees je wat er vandaag op het menu staat. Elke dag wisselen de gerechten en er zijn steeds vegetarische opties. Je kan kiezen uit een dagschotel, suggestie, soep, quiche of pizza, lenterolletjes of salade en een belegde boterham. Als dessert is er carrotcake en chocoladetaart.
Ik neem de vegetarische dagschotel. Een mooi bord met heerlijke falafelballetjes (duidelijk geen voorverpakte snackbarballetjes!), een taboulé van quinoa met geroosterde bloemkool en granaatappelpitjes, een frisse rodebietenmousse met hazelnoten en een huisgemaakte ‘manaïche’ oftewel Libanees platbrood met kruiden. Het oogt heel mooi op een schattig ouderwets bord en is lekker fris en kruidig.
Mijn compagnon kiest de suggestie: een Thaise schotel met varkensvlees, aubergine en gebakken groenten, gekruid met Thaise basilicum met rijst. Ook hij smikkelt tevreden zijn bord leeg.

Beide gerechten kosten 13 euro, niet goedkoop, maar de porties waren zeker groot genoeg en erg lekker. We hadden helaas geen plaats meer over voor een dessert.
Kamala vertelt ons nog dat ze de voorkeur geeft aan lokale producten. “Als het helemaal uit Afrika moet komen, ook al is het bio, is dat nog niet ecologisch.” Met lokale, seizoensgebonden producten varieert ze in haar gerechten met invloeden uit de verschillende windstreken. Na heel wat jaren horeca-ervaring in Frankrijk, Portugal en hier in Brussel, is het haar eindelijk gelukt om haar eigen zaakje te openen eind november. “Mijn vader helpt me, maar dit is mijn project, mon bébé,” glundert ze.
Op zaterdag kan je er brunchen. Voor 20 euro krijg je dan thee of koffie, een sapje, eitje, broodje, een salade, granola, taart en een hartig gerecht. Vorige keer maakte ze feijoada, een Portugees bonenstoofpotje.
Een aanrader voor wie ’s middags even tot rust wil komen in de Flageywijk met een lekkere, gezonde lunch.

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
LUKA, Elsensesteenweg 260, 1050 Elsene
Openingsuren: maandag – vrijdag van 8 – 17 uur, zaterdag: 11 – 15 uur, zondag: gesloten
Tel. 02 646 75 47, Facebook: https://www.facebook.com/pg/restoluka

In de klas na 22 maart

Ik geef lessen Nederlands aan anderstalige volwassenen in Brussel. Maar vandaag was geen gewone woensdag na onze vrije lesdag gisteren. Gisteren, 22 maart, stond onze wereld als Brusselaars even stil. En vandaag moeten we door. Gisteren kon ik alleen het nieuws op tv volgen, verslagen en verdoofd kon ik nergens anders aan denken. Van lesvoorbereiding was dan ook niet veel sprake.
Hoe moest ik dit nu aanpakken? Overal zag ik tips over hoe je over terrorisme praat met kinderen, maar nergens met volwassenen, in een interculturele groep dan nog. Bij de collega’s waren de meningen verdeeld. Sommigen wilden er niet te veel aandacht aan besteden, bang voor te hevige reacties. Ik was ook bang.

 
 
 
 
 

Continue reading

Jazzmarathon: 7 snelle (veggie) happen langs het parcours.

Straks start de jazzmarathon weer. Tijdens je parcours wil je natuurlijk ook snel een lekkere hap.  Als je net zoals ik met een gemengd  gezelschap van omnivoren en vegetariërs op stap gaat en je eerst nog alle kaarten moet screenen op al dan niet veggie-aanbod, is de kans groot dat die snelle hap een marathonzoektocht naar iets lekkers wordt. Daarom hier 7 snelle happen in de buurt van de openluchtconcerten van de jazzmarathon: veggie- en meatproof.
Rond het Sint Katelijneplein:


1. Makisu
Mijn favoriet! Bij de meeste sushibars vind je als veggie  slechts 1 soort maki: een rijstrolletje met avocado of komkommer en that’s it. Bij Makisu kan je zelf je maki samenstellen. Dus je kan de vis gewoon skippen! Als je niet kan kiezen, zijn er ook vaste recepten waaronder één vegetarisch. De Buddharoll: erg lekker met yam tempura (een gefrituurde zoete aardappel in een deegje), avocado en groene asperges. Ook de edamameboontjes (sojaboontjes uit de peul) zijn een lekker bijgerechtje of aperitiefje.
Als je maki’s te klein en te fijn vindt, kies dan een donburi. Een kom rijst met een lekker sausje en vis, kip of groenten. De vegetarische donburi bevat dezelfde ingrediënten als de buddharoll. Zelfs de medium was véél. Dus voor mensen met grote honger.
Het kan er soms wel erg druk zijn, maar het gaat best snel. Of neem je bestelling  als het mooi weer is gewoon mee naar buiten en geniet van de concerten met een doosje maki op je schoot.
Vlaamsesteenweg 6     http://www.makisu.be

Continue reading

Veggie lunch op het Katelijneplein

Na 21 jaar vlees en vis opzij te laten liggen, vind ik dat ik me wel een ‘volwassen vegetariër’ mag noemen. Eentje die in centrum Brussel woont, in de Kaaienwijk. Keuze genoeg aan lekkere adresjes zou men denken. Maar als kieskeurige veggie met een vleeseter als lief is het niet altijd gemakkelijk om een goed compromis te vinden. Onze vriendenkring is ook nogal ‘gemengd’ (vegetariërs en vleeseters) dus eten we liefst ergens waarbij beide partijen aan hun trekken komen.

Een zonnige middag op het Katelijneplein is zo’n moment waarop ik soms overweeg al mijn principes maar overboord te gooien. Ik ben altijd een beetje jaloers op mensen die gaan aperitieven bij de Noordzee, the place to be. Het is daar altijd zo’n gezellige drukte en de ideale locatie voor een zonnige middag. Als mijn vriend daar een garnaalkroket eet, sta ik er wat verweesd bij, met een glaasje cava als troost. Daar hebben ze namelijk alleen visgerechtjes en dat eet ik niet.

Maar mijn gebeden zijn verhoord! De Loving Hut express staat elke woensdagmiddag tegenover de Noordzee. Een mooie aanvulling op de biomarkt daar. Want dit kraampje biedt allerlei vegan en biologisch lekkers. En je kan het ter plaatse eten aan de bartafeltjes of meenemen.

Een vorige keer probeerde ik al de vegaburger. Daardoor werd ik niet van m’n sokken geblazen moet ik toegeven. Het broodje vond ik te dik en de burger (soja denk ik) leek te hard op vlees qua structuur (daar is dus die kieskeurigheid). De tartaarsaus vond ik ook wat te dik en te flauw van smaak.

Continue reading