Tussen Brussel Centraal en Louvain-la-Neuve stap ik zomaar in een schilderij van Delvaux.
In het vaalgroene lover van het Zoniënwoud ontwaar ik dartele herten, misschien staan er wel schaars geklede vrouwen aan Groenendaal ?
Ik zou daar kunnen uitstappen, in de vooravond, en bij het licht van de ondergaande zon kuieren door het woud, vollopen met melancholie en poëzie bedrijven over de broosheid van het bestaan. Ach.
Voorlopig zit ik nog op deze trein die langzaam door het Waalse landschap glijdt.
Hij stopt overal – Walen zorgen beter voor hun pendelaars.
Een vrouw zegt in haar mobieltje dat het koud is in Rixensart en haar dochter antwoordt dat het in Brussel nog wel meevalt.
Overal hangt een lichte mist maar dat is alleen te wijten aan de gore ruiten.
Wat doet een museum van Hergé at the end of all places ?
Een vol uur ben je onderweg naar Louvain-la-Neuve. De ‘erven’ Hergé, zeg maar the second husband van Fanny, éne Rodwell – een gehaaide zakenman – heeft daar betere voorwaarden bedongen. Plak er twintig minuten aan en je bent zo in Parijs, daar had hij wellicht nog winstgevender condities afgedwongen.
Wat doet een Brussels Zinneke in de Waals-Brabantse velden ?