De man tegenover me schreeuwt marginaliteit uit, bierwalm incluis. Hij heeft nog niet door dat je in een draadloze telefoon niet hoeft te roepen en praat plat Aalsters. Hij legt tegen zijn gesprekspartner (en de rest van de wagon) uit dat niemand hem wil aannemen want ‘ik heb in den bak gezeten’. Haast automatisch kijk ik op, onze blikken kruisen elkaar, hij kijkt weg.
Even later hangt hij op. Onze blikken kruisen opnieuw. Ik brand van blognieuwsgierigheid … maar durf niet. ‘Waarom heb je gezeten?’ doet meestal niet zo’n wonderen als openingszin. Gelukkig begint deze persoon vanzelf tegen me te praten, tijdens zijn verhaal aangemoedigd door de nodige interesse en -vooral – oprechte verbazing.
“Dealen is verslavend, want het is gemakkelijk geld. Ik heb nu voor 800 euro thuis liggen. Dat is in twee uur verkocht. Dan is het frustrerend om interimjobs te doen voor 7 euro netto. Maar ik probeer het. Ik heb drie keer in den bak gezeten. De derde keer reden twee units van het speciale interventieteam me klem, bivakmutsen en al. Ik had een wit T-shirt aan en zag een rood bolletje op me van een mitrailette – da doe vies ze maat. Ik had een halve kilo heroïne bij, de ander het geld. Dan valt er niet veel te ontkennen.”