Jill Tersago presenteert op haar blog Abrikozen Op Mijn Boterham bitterzoete hersenspinsels van een twentysomething die leeft en liefheeft in de stad.
Het tijdstip is aangebroken, er valt geen ontkomen meer aan: de kerststress daalt neer op ieders schouders als een smeltend ijsvlokje dat pijnlijk koud op je neus komt te zitten. Want: er is minstens nog één persoon voor wie je een cadeautje moet kopen – wat zeg ik – bedénken, de aanblik van de overbevolkte winkelstraten doet menig mens knikkende knieën krijgen en wie heeft aangeboden de feestmaaltijd voor zijn of haar rekening te nemen voelt zich waarschijnlijk al in zijn bloot gat gezet.
Wat doen we onszelf toch aan – ook voor wie al weken op voorhand start met uitkijken naar de perfecte outfit die “vrolijk”, “succesvol” en “sexy’ uitstraalt, de hipste DIY tafeldecoratie op Pinterest heeft uitgekozen en een iedereen-smakende-playlist heeft kunnen samenstellen (onmogelijk) slaat de kerststress toch ook nog toe. Want er zal wel iemand op het feest zelf zijn mening opdringen over iets wat er weinig toe doet: de keuze van de wijn, de kerstboom (of het nu echt of namaak is) of nog erger: de visie van de persoon in kwestie over waar het met ons land heen moet!
Ik schenk mezelf reeds een aperitiefje uit en klink op een avond waar, hoe die ook verloopt, vooral veel amusement zal zijn. Of dat nu door het lekkere eten, de talrijke glaasjes, de onverwachte cadeautjes of de hilarisch kitscherige trui van je oma is!