Drs. P bezong in de jaren 80 al de lof van knolraap en lof, schorseneren en prei. In de wondere wereld van de groenten zijn er twee die met recht en reden Brussels genoemd kunnen worden. Wat maakt spruiten en witloof tot onvervalste ketjes? Op zoek naar de Brusselse roots van twee groenten.
 Iedereen kent wel ’choux de Bruxelles’ of ‘Brussels sprouts’. Maar er zijn wel meer talen die spruiten als Brussels beschouwen. Wat dacht u van ‘brukselką’ (Pools), ‘couve-de-bruxelas’ (Portugees), ‘brysselkål’ (Zweeds), ’Brüksel lahanası’ (Turks), ‘col de Brussel·les’ (Catalaans) of ‘bruselaza’ (Baskisch)? Volgens foodwriter Marc Declercq beschreef de Franse botanicus Jacques Dalechamps in 1587 als eerste de koolvariëteit. In de streek rond Brussel zouden spruitjes voor het eerst volop geteeld zijn, nadat ze daar in de achttiende eeuw als een spontane mutatie van een koolplant werden ontdekt. Decennialang bleef de teelt beperkt tot Vlaanderen, en dan vooral de driehoek Brussel-Leuven-Mechelen.
Tussen 1800 en 1860 deed de wintergroente haar intrede in Nederland, Frankrijk, Duitsland en Engeland. De Amerikaanse president Thomas Jefferson, een verwoed tuinier, introduceerde ze naar verluidt in de Verenigde Staten. De Brusselse herkomst bleef in de meeste talen in de benaming behouden.