Mijn Brussels hart bloedt
Anaïs Maes is een Brussels ketje, doctor in de Geschiedenis (VUB) en momenteel leerkracht aan het Koninklijk Atheneum Etterbeek.
Het multimediale Brussel-debat woedt al meer dan een week en ik verorber de columns, blogposts, radio-interviews en debatten op televisie. Waarom? Omdat Brussel me na aan het hart ligt en ik graag hoor wat anderen erover te zeggen hebben. Maar nu schreeuwt mijn gevoel dat het welletjes is geweest.
Als je alle bijdragen naast elkaar legt, blijkt dat, op een enkele uitzondering na, de auteurs inwijkelingen zijn die naar mijn mening veel te snel oordelen en de kern van de zaak missen. Het is niet mijn bedoeling hier het subjectieve debat over de onveiligheid in Brussel te heropenen. Het is wel mijn bedoeling om aan te tonen dat het hier eigenlijk om een heel andere en wel degelijk subjectieve zaak gaat.
Ondergetekende werd 30 jaar geleden in Etterbeek geboren, liep er school, ging een kilometer verder naar de Vrije Universiteit Brussel, ging alleen wonen in Etterbeek en verhuisde samen met de liefde 5 jaar geleden naar Brussel centrum. Ik leef, woon en werk dus al drie decennia in het zo gehate Brussel. Ik hoop te mogen stellen een ‘ervaringsdeskundige’ te zijn. Wat meer is, ik ben een ‘sucker’ voor Brussel.
Ik hou van deze stad. Ik zou er het liefst van al, indien de immobiliënmarkt het mij toelaat, nog heel mijn leven blijven. Ben ik naïef ? Heb ik een beschermengel die me zo lang behoed heeft voor nare ervaringen? Nee. En nog eens nee. Natuurlijk heb ik zelf mijn lijstje negatieve ervaringen. Maar die doen er niet toe. Want in de grote weegschaal van het leven wegen de positieve aspecten van het stadsleven er nog altijd tegen op.


