Het was op een vrijdagnamiddag. Ik had mijn fiets snel in het fietsenrek aan de hoofdingang van het Noordstation gezet en was spoorslags naar het café gegaan om het glas te heffen met collega’s. De gezellige nadronk groeide zonder dat het gepland was uit tot een avondvullende activiteit. We trokken verder naar een andere bar. Het bier vloeide rijkelijk. Toen het tijd was om huiswaarts te keren, leek het verstandiger de metro te nemen. De achteloos achtergelaten fiets zou ik de volgende dag wel oppikken.
Ik ben nu bijna 3 weken overvalvrij. Ik denk niet dat ik echt een trauma aan de twee overvallen heb overgehouden. Een bittere nasmaak des te meer. Blijkt dat mijn wijkagent het niet nodig vindt om alle bewakingsbeelden op te vragen, omdat het gezicht toch niet zo herkenbaar zal zijn. Blijkt tevens dat het feit dat ik mijn verklaring in het Nederlands heb afgelegd en de dader Franstalig is, negatief kan uitdraaien. Als ze de dader al ooit te pakken krijgen, dan kan hij zeggen dat hij zich niet kan verdedigen tegen een verklaring die hij niet begrijpt. De politie heeft ook te weinig geld om een gsm te traceren, of althans ze spendeert er geen geld aan.
Ik besloot de woede hieromtrent te kanaliseren en ben op cursus zelfverdediging gegaan. Zo bevonden zeven dames, met uiteenlopende achtergronden en motieven zich op een donderdagavond samen in een lokaal in het centrum van Brussel om te leren hoe we ons konden verdedigen tegen aanvallers. Ik wil graag van de gelegenheid gebruikmaken om een aantal tips te delen met de lezers:
de adamsappel: hiervoor heb je niet eens zoveel kracht nodig, een welgemikte mep kan ervoor zorgen dat de aanvaller KO is.
de oren: doe je handen in een soort van schelpen en sla hiermee keihard op de oren en hierdoor zal hij zijn evenwicht verliezen.
Ik hou van Brussel. Meer zelfs, ik ben er dol op. Maar zo nu en dan wordt mijn liefde voor Brussel zwaar op de proef gesteld.
Drie weken geleden werd ik voor het eerst in bijna vijf (!) jaar bestolen. Dat gebeurde in de tram, ter hoogte van Louiza. Ik was omringd door vrouwen, Nederlandstalige vrouwen zelfs, die mij in een paar seconden hadden bestolen. Ik voelde me compleet verloren en machteloos. Na het geregel van cardstop en mijn aangifte bij de politie kreeg ik echter de volgende morgen goed nieuws. Een vrouw had mijn portefeuille gevonden en had de moeite genomen om via mijn business card te achterhalen waar ik werkte om zo mijn werk te contacteren.
Ik heb mezelf gedurende 3 weken verplicht om het openbaar vervoer te blijven nemen. En dan dit weekend – fijn, zaterdagavond! – was ik op weg naar een discotheek om daar vrienden te vergezellen. Ik sluit de deur achter mij, ga het hoekje om, wandel 500 m wanneer ik plots een hand rond mijn keel voel en de andere hand die mijn zak grijpt. Ik twijfel geen moment en ga hem roepend achterna. Tierend zelf! Op dat ogenblik komt er net een politiepatrouille voorbij.
Beste BrusselBlogt,
Ik schrijf jullie even snel en ongeordend, omdat ik niet weet waar ik dit kleine verhaal anders kwijt kan.
Nog net voor ik onze kleine jongen in bed wilde stoppen, zag ik vanuit zijn kamer recht tegenover het Kaaitheater in Brussel hoe een “verdacht uitziend persoon” altijd maar rond de geparkeerde auto’s bleef draaien. Aangezien hij zich zo vreemd gedroeg, viel mijn oog erop en heb ik hem gedurende een kwartier gevolgd hoe hij dan weer eens in die richting wandelde, dan weer in de andere, en dan toch weer ergens anders ging neerzitten, maar telkens naar dezelfde geblindeerde auto terugkeerde.
Toen ik eindelijk dacht dat het misschien nuttig was om de politie op te bellen, verdween hij… in de auto. Via het nummer 101 kwam ik bij de centrale uit om te melden dat ik een diefstal in een auto zag aan het Sainctelettesquare in Brussel. De dief zat ondertussen rustig in die auto. De eerste vraag van de centrale was: “Is dat dan in Brussel stad of in Molenbeek, mijnheer?” De ene zijde van het plein is namelijk Brussel stad, de andere zijde Molenbeek…
Heb ik het onheil over mij afgeroepen door in deze kolommen te verkondigen dat Brussel de Europese hoofdstad van de inbraken is? Tartte ik het noodlot toen ik een maand geleden op Facebook gekscheerde dat ik bestolen was en klacht tegen onbekenden indiende omdat het begin van de zomertijd mij een uur in Berlijn kostte? Met mijn bijgelovigheid valt het wel mee, maar feit is dat ik in Etterbeek ongenode gasten over de vloer kreeg. Nu zit ik zonder zonnebril en de bovenburen willen verhuizen.
Terug in de tijd. Op 1 april word ik op het werk overspoeld door verbazingwekkende aankondigingen. De Vlaamse overheid verhuurt voortaan tandems aan haar werknemers voor verplaatsingen in de stad met zijn tweetjes. Gezien de slechte conditie van de gemiddelde Vlaamse ambtenaar wordt een uur sporten per week een verplichte middagactiviteit. Om half drie krijg ik een telefoontje van de bovenbuur, die mijn gsm-nummer heeft gekregen van de huisbaas. Hij klinkt opgewonden en bloedserieus. De exacte betekenis van het woord ‘cambrioler’ ontschiet mij gedurende enkele seconden, maar de onheilspellende toon is mij niet ontgaan. Ik probeer mij nog anderhalf uur te concentreren op een Duitse vertaling en vertrek met een bang hart naar huis.