Schaarbeek : speelkasteel onder vuur?
Elize (met hulpwieltjes) en Nats (zonder) fietsten die zondagmorgen gezwind door het Josaphatpark. De parkieten krijtten in de bomen (tja, wat voor ‘n lawaai maken die brusselse grasparkieten?) en de konijntjes keutelden lustig in het dauwfrisse gras. De haan zat achter een paar frigide kippen aan en de ezel -wiens naam mij nu even ontsnapt- mijmerde bij het zien daarvan gelaten over de (on)zin des levens. De zon barstte uit haar voegen en warmde gemoedelijk mijn glimmende schedel op. En na al die jaren tintelde nog steeds dat tikkeltje trots omdat ik die knappe griet aan mijn zij de mijne mag noemen (niet luidop natuurlijk -kwestie van de haan niet te bruskeren)
“Vader, mogen we naar het speelplein?”
“Da’s de bedoeling, zoon.”
“Joepie”
Vreugde, plezier en jolijt alom -behalve misschien voor de eerder vermelde kippen. Deze dag kon niet meer stuk.
Wat niet van het speelkasteel, pronkstuk van het speelpleintje aldaar, gezegd kan worden.


