De roofmoord op Joe van Holsbeeck houdt nu al een week het land in de ban.
Ook ik vind dit schokkend. Een gewelddaad is ALTIJD schokkend.
Maar de impact hiervan verbaast mij mateloos. Dit is geenszins de eerste roofmoord, en – vrees ik – ook niet de laatste. Een aantal maanden geleden bijvoorbeeld werd aan de Beurs óók een jongeman vermoord.
Waarom dan?
Een enigzins gedurfde hypothese : alles heeft te maken met de locatie. Brussel Centraal is één van de drukste plaatsen in het land, ver buiten Brussel bekend. En nu komt het gedurfde: deze roofmoord heeft de veilige cocon van ‘s lands pendelaars doorprikt. Menig pendelaar haast zich van job naar trein en blijft blind voor deze stad. Veilig achter oogklepjes. Nu niet meer.
Dat zovele pendelaars nu wel stilstaan bij dit gebeuren en bloemen leggen aan het gedenkteken in het station, is prachtig. Ik hoop dat ze zich ook zondag zullen engageren om deel te nemen aan de mars.
Ik hoop dat dit drama niet tot méér angst maar tot méér engagement zal inspireren.
En neen: ik wil niemand een steen gooien. Ik weet dat ik mij op deze blog weleens negatief uitspreek over pendelaars. Dit is nu uitdrukkelijk NIET mijn bedoeling.
Of met een slogan : pendelaars en Brusselaars, samen één voor een stad die geen moordenaars genereert.
Lees ook eens deze analyse van een lezer van brusselnieuws.be.
eerder gepost op BrukselBraaksel.

Vorige week woensdag liep ik de Parvis op, toen ik volgend tafereel zag : het kerkplein was volgelopen met mensen, vooral Afrikanen. Voor de kerkpoort een drie rijen dikke blokkade van politiemensen. Ik vroeg mij af wat er aan de hand was. Op vrtnieuws kreeg ik het antwoord.
Blijkbaar verlieten de asielvragers vrijwillig de kerk, en – ik zag het met eigen ogen – deden ze evenmin een poging om de blokkade te breken. Er was zelfs nauwelijks protest.
Waarom dan zo’n mobilisatie van de politie? En was het samenscholingsverbod echt nodig?
Alweer een voorbeeld van de criminalisering van asielvragers, als je het mij vraagt.
eerder verschenen op BrukselBraaksel.

Ten eerste dat het sportmensen zijn, de vedetten van vandaag.

Ten tweede dat ze allen veel geld verdienen.

Ten derde dat ze liever in Monaco wonen of resideren dan in België.

Al de rest berust op toeval.

Charles Picqué,
minister-president van het Brussels Hoofdstedelijk Gewest ( én burgemeester van mijn thuishaven Sint-Gillis én erevoorzitter van la Royale Union Saint-Gilloise – my kind of man, quoi ) hamert al een tijdje op dezelfde nagel : Brussel produceert nog steeds een groot deel van ‘s lands welvaart en werkgelegenheid maar kampt toch met grote armoede onder haar bevolking en een werkloosheidsgraad van 15,9 %, de hoogste van het land. De evidente vraag : waar gaat al die welvaart en werkgelegenheid dan naartoe? Het antwoord : naar onze Waalse en Vlaamse vrienden pendelaars.
Een aantal cijfers om dit te staven:

Uit deze cijfers kunnen een aantal conclusies worden getrokken. Weliswaar is de Brusselse economie de kleinste van de drie gewesten ( haar aandeel in de Belgische economie is slechts 19,17%), het wordt interessant als je dit aandeel in verhouding brengt met de bevolkingsaantallen ( = bbp per inwoner ). Dan blijkt dat het bbp per inwoner dubbel zo hoog ligt als het nationale gemiddelde. Dit zou dus logischerwijze betekenen dat de levensstandaard van de Brusselaar eveneens dubbel zo hoog ligt als het nationale gemiddelde. Helaas, dit is niet zo. Bekijk de tewerkstellingsgraad en de werkloosheidsgraad maar even. En dan het alles onthullende cijfer: slechts 47% – minder dan de helft! – van de jobs in Brussel wordt ingenomen door Brusselaars.