Zie ze lopen, de Dansaert-Vlamingen. Diersoort met grote populaties tussen Beurs en Kanaal. M’as-tu-vu? M’as-tu-vu? Muts op de kop – zelfs bij vijftien graden, doelbewuste gaten in de broek. En een bril met vensterglazen.
Zie ze fietsen, de Dansaert-Vlamingen – niet op fietsen, maar op Bromptons, Fixies en bakvélo’s. ’t Zijn geen Flandriens, maar fiere Italianen. Hebben geen bidons, maar kinderen.
Zie ze zwemmen, de Dansaert-Vlamingen, in hun ingebeelde openluchtzwembad.
Nooit zou ik één van hen worden, zwoer ik toen ik drie jaar terug naar Brussel verhuisde. Neen, ik zou opgaan in de kosmopolitische grootstad en verbroederen met alle gemeenschappen die ze rijk is.
Vandaag zeg ik: ik heb gefaald. Zelden verlaat ik de Vijfhoek.