Tag: immigratie

De mensen van België


In het vijfde leerjaar deelde ik in Sint-Niklaas de schoolbanken met Saïd. Wat ik me nog van hem herinner, is zijn donkere krullenbol en zijn kennis over de wondere wereld van de seksualiteit. Ik wist nergens van: thuis en op school was het thema taboe, internet bestond nog niet, de besmuikte pornoboekjes van mijn broer verschaften weinig inzicht. Saïd wist het antwoord op mijn prangende vragen. Zijn anatomische kennis demonstreerde hij tijdens de tekenles door een douchende vrouw te schetsen. De leraar was woest toen hij het zag en stuurde hem prompt naar de directeur. In het middelbaar had ik geen klasgenoten meer van Marokkaanse origine.
Saïd verdween uit mijn leven, maar de Marokkanen in België zijn gekomen om te blijven. Nochtans was het oorspronkelijke plan van de eerste generatie migranten om in het verre Europa genoeg geld te verdienen om een beter leven in het thuisland te kunnen leiden. Vijftig jaar geleden, op 17 februari 1964, ondertekenden België en Marokko een bilateraal akkoord over de tewerkstelling van Marokkaanse gastarbeiders in de steenkoolmijnen. De tentoonstelling Nass Belgica in de Botanique is gewijd aan diverse facetten van de Marokkaanse migratie in België. Ze toont kunstwerken, getuigenissen, historische verhalen, beelden van gisteren en vandaag, krantenknipsels, filmfragmenten.

Continue reading

Rijk Brussel

Je hebt het boek wellicht al zien liggen in de bib of boekenwinkel. Op de cover pronkt het hoofd van een Zinneke met een oranje geschilderd gezicht en een oranje outfit. Een veelzeggend beeld uit de tweejaarlijkse Zinneke Parade. De foto roept al direct het beeld van multiculturalisme op. En dat is ook het uitgangspunt van het boek: Brussel als multiculturele stad. Hans Vandecandelaere is historicus van opleiding en heeft twee jaar uitgetrokken om de immigratie in Brussel te onderzoeken. Het resultaat is een lijvig werk van 500 bladzijden dat de lezer meezuigt in een geweldige reis door de wereld. (Belinda Cloet)

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Continue reading

Een kwajongensverhaal uit Brussel

Na vier dagen stappen doorheen de bergen vond ik dat ik het wel verdiend had om die avond op restaurant te gaan.
Het dorp was zodanig afgelegen dat de enige kruidenier er enkel brood verkocht op bestelling. Het mocht dus enigszins verbazen dat er zich in een dergelijk oord een hotel-restaurant-café bevond. Aan de bar dronken de mannen pastis. Er werd een televisietoestel geïnstalleerd, dat aangevoerd werd in een kruiwagen. “C’est comme ça dans la vie”, zei één van de dorpelingen, “tout s’améliore toujours”.
Er werd mij teken gedaan dat ik in de zaal ernaast mocht aanschuiven. Ik had geen menukaart gezien, maar op de tafel stonden een karaf wijn en een slaatje klaar. Er was mij in de bar reeds aangekondigd dat er in het hotel nog een andere Belg verbleef. Het was een man alleen. “Of hij bezwaar had”, vroeg ik en schoof aan.
In Sint-Gillis was hij opgegroeid, kind van een vrouw uit de Pyreneeën die in Brussel was blijven plakken. Hij herinnerde zich met enige pret, dat op elke vier hoeken van een kruispunt een kruidenierswinkel aanwezig was geweest. En dat die in een ware concurrentieslag verzeild waren. Altijd was een andere weer goedkoper.

Continue reading