Eerder verschenen op Radio Plasky
De onheilstijdingen moeten niet altijd over Europa gaan. Laat het ons eens over mijn geliefde Vlaanderen hebben: daar gaat het ook niet bijster goed. Gek is dat, de N-VA zit in de Vlaamse regering, je zou toch denken dat alles dan op rolletjes loopt. Maar dat klopt dus niet.
Onlangs was ik in Grimbergen. Voor een begrafenis. Ik zeg het erbij, zodat u niet denkt dat u moet lachen omdat een Plasky te Grimbergen vertoefde. En het was op die somber gestemde ochtend in Grimbergen dat het me plots daagde: het gaat niet goed met Vlaanderen.
Grimbergen ligt net ten noorden van Brussel. Zoals u weet is dat een gevaarlijk gebied voor het Vlaams karakter der Vlaamse gemeentes. De Franstaligheid ligt er overal op de loer en allochtonen uit Brussel zijn nooit veraf. Daarom zijn de Grimbergenaars waakzaam.
Opvallend weinig activisme op de Vlaamse feestdag in onze hoofdstad, dacht ik toen ik na twee uur wandelen door Brussel de eerste geelzwarte vlag zag wapperen. Niet dat ik een rasechte flamingant ben, maar voelde ik daar een tikkeltje teleurstelling? Vanop de trein had ik zeker een vijftal leeuwen gespot, bevestigd aan verroeste luifels van illegaal bijgebouwde verandaatjes van het soort dat je enkel ziet als je de kont van de Vlaamse huizen bespioneert door een intercitytrein te nemen. En in Brussel geen haan die kraaide om 11 juli. Alleen een verwaaide Jean Blaute die zijn accordeon de sporen gaf in het midden van de Grote Markt.
Het voorval vergat ik echter toen we in De Skieven Architek gingen lunchen: typisch Brussels eten en bediend met de beleefdheid van weleer. Dat meer dan de helft van de kaart, waaronder zuurkool, konijn met pruimen en nog enkele Belgische recepten, niet meer te verkrijgen was – we hebben het gisteren zó druk gehad, meneer, u houdt het niet voor mogelijk – was snel vergeven omdat de ober het vloeiend in beide landstalen aan de man had gebracht. Na de lunch wilden we het bouwwerk van de ‘scheve architect’ even aandoen, want er was – naast vele rechtszaken – een kunstwerk hangende!
Ze kwamen helemaal uit het verre Kortrijk, diep in de Vlaanders. Met veel verwachting en toch een zekere schroom belandden ze in Brussel. Een deftig koppel van middelbare leeftijd, al 35 jaar niet meer hier geweest.
Ze waren op vakantie geweest naar Istambul en de Zwarte Zee en hadden veel goeds gehoord over de Chaussée d’Haecht, het zogeheten Klein Istambul van Brussel. Pittoreske restaurantjes en ambiance, volkse cafés, vriendelijke mensen, dat wilden ze wel eens zien, ze wouden graag een el breien aan hun vakantie.
Zo arriveerden ze in het Noord, men wees hen de weg langs de achterkant, waar ze via de Aarschotstraat de Brabantstraat bereikten.
Ze waren al buiten asem, van de vuile vitrines en het gewoel in de rue Brabant. Er was daar niks anders dan goedkope winkels en veel brol en allemaal vreemden. Ze werden door alleman begluurd als waren ze marsmannetjes, in hun eigen hoofdstad notabene.
Via de chaos van de Place Liedts en de kronkelende straatjes met overjaarse hoeren waren ze uiteindelijk op de Haachtsesteenweg geraakt.
Daar was het braderie. Lawijt mijnheer ! En overal werd er vanalles op straat gebakken. Ook daar waren de mensen vuil. Er bleken alleen maar Turken te wonen in de Turkse wijk, die behalve Turks alleen maar Frans klapten.
Er waren veel restaurantjes en cafés, dat wel, maar het volk stond hen niet aan. Plots werden ze gevolgd door drie donkere mannen, die complotteerden met twee gasten die voor hen liepen. Een verlammende angst maakte zich van hen meester, nooit meegemaakt in het echte Istambul tussen de Blauwe Moskee en de Aya Sofia.
In allerijl zochten ze beschutting in een café en maakten zich nadien snel uit de voeten toen ze een agent opmerkten, die hen de weg toonde naar het centrum.
Via de Adolphe Max, de sexshops en goedkope cinema’s arriveerden ze op de Place de Brouckère, daar stootten ze op vunzige clochards die u vies bekeken als je niks in hun bekertje gooide.
Rap rap weg via het Centraal Station, madam is onderweg nog uitgegleden op een hondenstront.
Ze hadden het wel gehad. Ze kwamen vol verwachting, ze keerden met diepe verachting.
De nieuwe minister bevoegd voor Brussel in de Vlaamse Overheid is sinds vandaag – Vlaamse Feestdag 11 juli – bekend. Het is Pascal Smet. Hij volgt daarmee minster Bert Anciaux op.
Brussel in geen onbekende voor Smet en omgekeerd is ook Smet niet onbekend voor Brussel. Tot voor de verkiezingen was hij minister van de Brusselse Hoofdstedelijke Regering (Brussels Gewest), belast met Mobiliteit & Openbare Werken.
Volgens zichzelf heeft hij in die hoedanigheid minstens 250 werken gerealiseerd. Ik associeer hem bijvoorbeeld met de roep om een zwembad in de kanaalzone, een blikvanger die door de nieuwe ploeg blijkbaar niet weerhouden blijft. Ik associeer hem ook met de recent ingevoerde Villo-fietsen, de nieuwe metro,…
Laat ons hopen dat hij in de Vlaamse regering zijn beste beentje voorzet voor Brussel, zijn bezoekers, werknemers én bewoners.
Pascal Smet trok de Brusselse lijst van Sp.a in Brussel op 7 juni, maar zijn partij valt uit de boot bij de onderhandelingen. Smet was erg ontgoocheld, maar wordt nu opgevist door de Vlaamse Regering. Naast Brusselse aangelegenheden heeft Minister Smet nog Onderwijs, Jeugd en Gelijke Kansen in zijn pakket bevoegdheden. Pascal Smet is 41 jaar.
