Er zit muziek in de Franse geschiedenis. En het Franse chanson is goed voor heel wat grandes et petites histoires. Dat blijkt uit het boek Chanson. Een geschiedenis van Frankrijk, dat de auteur Bart Van Loo vandaag tijdens een onderhoudende causerie voorstelde op de Literaire Loketten in het Vlaams Parlement. Het talrijk opgekomen publiek, onder wie veel vijftigers en zestigers, mocht zowaar raden, meezingen en zelfs dansen op Alexandrie Alexandra. Frans was voor één keer bon ton in het huis van de Vlaamse volksvertegenwoordigers.
Het vertrekpunt van de badinerende monoloog was de Pont Neuf. Vanop de oudste brug van Parijs kun je volgens Van Loo een blik werpen op de hele geschiedenis van Frankrijk, van Clovis tot Sarkozy. Op de brug traden ook straatzangers op, die de basis legden voor het Franse chanson. Een aantal grappige anekdotes en verrassende weetjes over liedjes en hun zangers en zangeressen, afgewisseld met geluidsfragmenten, passeerden de revue. Een selectie:

• Bruxelles van Jacques Brel brengt het bruisende Brussel van de Belle Epoque en de ci-né-ma mu-et weer tot leven. Op het einde valt de muziek echter bruusk stil. De Eerste Wereldoorlog brengt dood en vernieling, gesymboliseerd door een hinnikend paard.
• Edith Piaf schreef La Vie En Rose in 1945 na de bevrijding van Parijs. Ze was toen samen met Yves Montand, die als tiener in Marseille voor kapper leerde.