De rode loper was vanavond voor mij uitgerold in de Bozar. Op uitnodiging van de ‘social media officer’ mocht ik een concert bijwonen in het kader van de Music Marathon, een week klassieke muziek met internationale sterartiesten. Vandaag trad het Nationaal Orkest van België aan onder leiding van de in Bern geboren en in Bonn werkende dirigent Stefan Blunier. De 24-jarige Japans-Duitse pianiste Alice Sara Ott speelde piano.
Voor het concert gaven de dirigent en de pianiste in een apart zaaltje een bondige introductie. Blunier was daarin opvallend openhartig. Hij vertelde dat hij zelf piano speelde, maar dat hij er door het vele dirigeren helaas niet meer toe kwam. Het motiveert hem als dirigent om zich te kunnen toeleggen op nieuwe stukken. Hij gaf toe dat sommige componisten hem niet liggen. Mozart bijvoorbeeld. In België trof hij een boeiende mix van Duitse zwaarte en Franse fragiliteit aan. De  jonge toeschouwers raadde hij aan hun oren en hun hart te openen voor de muziek. Ott bleef daarentegen op de vlakte en verkondigde de gebruikelijke gemeenplaatsen. Ze was voor het eerst in België en had in de regen een wandeling gemaakt in de mooie, oude stad. Ze keek vooral uit naar het optreden.
Een half uur later al weerklonken in de magistrale Henri Le Boeufzaal de eerste noten. Geen twijfel mogelijk: hier is een toporkest aan het werk. De zwaan van Tuenola van Jean Sibelius bleek ingetogen, melancholisch en sober. Opvallend in de sublieme opbouw was de solo van de Engelse hoorn.