U zal het niet geloven maar er is in het Warandepark een broekzakkenloper.
Alhoewel er een zachte lauwe zon is en hij voor de rest loopt in een dunne T-shirt en korte broek heeft hij blijkbaar klamme handjes, want hij loopt handen in de broekzakken.
Hoogst origineel, maar onhandig bij het lopen.
Nog een heel leuk koppel is de Wandelaar en de Jogster.
Simpel : hij marcheert, zij loopt traag naast hem. Wie pleziert wie ?
Ik vermoed de man, want hij wandelt heel ontspannen en praat honderduit, zij ziet enorm af en kan alleen maar, heel af en toe, iets beamen.
De Bleekscheet is al tientallen zomers niet meer buitengekomen.
Als hij niet smeert wordt hij bij de eerste prille zonnestralen levend geroosterd.

Bij het begin van de lente is de oogst heel rijk in de Warande en andere Josapaths.
Het voordeel van dit seizoen is dat er veel beginnelingen zijn en ook zogenaamde zomerlopers, die alleen aantreden als de eerste zonnestralen tevoorschijn komen.
Zo is er de Man van Middelbare Leeftijd, hij doet het tegen zijn zin, is zwaar gepusht door zijn vrouw om wat vet te lossen. Hij begint veel te snel, het is hopeloos, de verloren tijd haalt hij nooit meer in.
Hij wordt gepasseerd door de Streber, die verplettert al de rest, het zijn vliegjes voor hem.
Het is een professioneel die allen hooghartig voorbij loopt en ze moeiteloos dubbelt.
Vervelende amateurkes die in de weg lopen.
De Zweter lost liters vocht. Hij ziet niet zozeer af, maar laat door zijn overvloedig zweet een waar modderspoor achter.
Hoogst vervelend voor de Schuddende Kont.
Zij concentreert zich meer op haar achterste dan op haar lopen.
Tegelijk uw figuur demonstreren én werken aan de fysieke conditie : het is òf de catwalk òf het joggerspad. De twee samen is burlesk.

Tegen het lijf gelopen in de vele groene longen van deze stad, maar handig ontweken.
De Snelwandeloper, een weifelaar die nog niet heeft uitgemaakt in welk discipline hij zich gaat vervolmaken. Ik bied op lopen, maar de grens is flinterdun, toch zou hij volgens mij worden gediskwalificeerd in het snelwandelen.
De Wroeter heeft een moedige doch hoekige stijl. Hij ziet af maar doseert verstandig. Als een mol op drift, achternagezeten door een rivaal baant hij zich een weg door het park.
De Buigende helt heel fel naar voren – vermoedelijk denkt de vrouw in hagelwitte training dat ze daardoor sneller klaar is. Wishful thinking. Het lijkt wat op de laatste jump van een korte-afstandsloopster maar dan vóórtdurend.

Er zijn zondagnamiddagen dat ik er gewoon van geniet om rustig op een bankje in het Warandepark een boek te lezen.
Wat mij dan telkens weer uitermate verbaast zijn de talrijke stadsgenoten die veeleer verkiezen hijgend door het park te galopperen.
Ten gerieve van de sociologen, die binnen pakweg tweehonderd jaar de gewoontes van mensen in de stad in kaart zullen brengen, geef ik hierbij een korte handleiding.
Gelieve te noteren dat het slechts over één uur in de namiddag gaat op een doordeweekse zondag. Het onderwerp verdient grondiger onderzoek.
De eerste die uit de bocht komt is de Stofzuiger. Hij heeft een ongemakkelijk, veel te groot joggerspak, een slenterende parachute.
Heel soms struikelt hij lichtjes als zijn broekspijpen weer onder zijn Reeboks glijden. Om één en ander te verhelpen schuifelt hij voort, hij heft amper zijn voeten op. Zonder twijfel is hij celibatair.
Na de Stofzuiger passeert de Nonchalante, het is een nog jong meisje, eerder breed bemeten.
Het kan haar allemaal niet schelen, waarom loopt ze hier ?
Ze weet het zelf niet – ze heeft de vervelende contre-goûtloop, eigen aan dikke meisjes tijdens de turnles.
Daarachter moet ik plaats maken : daar is de Gehaaste weer.
Man’s gezicht is altijd gespannen en verbeten. Misschien loopt hij tegen zichzelf en dat kan je natuurlijk nooit winnen.
Waarschijnlijker is dat hij gewoon heel gehaast is, hij heeft een kwartiertje vrij gekregen van zijn vrouw en moet in die tijd al zijn rondjes malen. De stress van thuis lees je van zijn verbeten gezicht, vijftien minuten zijn te weinig om één en ander van zich af te lopen.