Het is de tijd van de jaaroverzichten. Ook BrusselBlogt kijkt terug op een gevuld jaar met veel bijdragen over uiteenlopende onderwerpen. Een terugblik op 2014 in citaten uit onze artikels. Vandaag het vierde en laatste deel.
Oktober

Zijn werken stralen lichtheid uit, en licht, alsof afwezige spots alle zwaartekracht wegstralen en de voluptueuze personages uit het schilderij heffen. Hij brengt levensechte imitaties van irreële creaturen, vaak volslanke godinnen in sensueel conflict met gespierde duivels. De strijd tussen goed en kwaad, de afbeelding van de bourgeoisie, landschappen en boerenkermissen, agressie en gruwel, en ook lieflijke romantiek. Rubens kent de tegenstelling en laat zich inspireren door de mens zelf, zijn omgeving, zijn dagelijkse gewoontes en zijn ijdelheid. (Licht naakt)
Als ik in Brussel dreig te verdwalen, wat nogal vaak gebeurt, dan zoek ik gewoon de Pensioentoren aan de horizon. En dankzij deze blauwe flat geraak ik altijd waar ik moet zijn. (Pensioentoren viert feestje)

© Jochem Oomen

Het is de tijd van de jaaroverzichten. Ook BrusselBlogt kijkt terug op een gevuld jaar met veel bijdragen over uiteenlopende onderwerpen. Een terugblik op 2014 in citaten uit onze artikels. Vandaag het derde deel.
Juli
Het moet iets met mijn oerinstinct te maken hebben: ik pluk graag fruit. Vroeger deed ik niets liever dan rode bessen plukken in de tuin en helpen bij de bereiding van confituur. Liever dát dan studeren voor mijn examens. Het is uiteindelijk wel goed gekomen met die examens; met mijn fruitpluk-hobby helaas iets minder. Na twee jaar investeren in fruitstruikjes op mijn balkon, blijft het succes bescheiden. (Frambozen plukken in Anderlecht).
De Rode Duivels vlogen eruit tegen Argentinië en de Mannschaft pakte haar vierde wereldtitel, maar de Belgische vlaggen zijn in Brussel blijven hangen. Ons land telde deze zomer weer mee als een van de acht beste voetbalnaties ter wereld. Voetbal verbond de stad. Jong en oud, arm en rijk, blank en gekleurd, man en vrouw, iedereen leefde mee. (In de ban van de bal)
Overal in Brussel liggen schatten voor het rapen. Ook in de stations. Hoe weerzien en afscheid er kunnen uitzien. Hoe de zucht van de laatste trein naar huis klinkt of die van de trein naar de zonde. Te midden van het niemandsland en de duizenden schimmen van andere levens, ligt voor iemand een zekerheid, een eigen plek op een vaste route naar huis. (Driekwart saucisse)
De chocoladecake met goed verstopte meelwormen (een plakje voor een euro) vond ik best lekker. Is Brussel klaar voor insecten? (Mmmm insecten)
De makkelijkste zijn de vroeg twintigers, eerstejaars univ, mam glundert. De portemonnee gaat gezwind open, credit card blijft gewoon losjes in de hand. Spanningen worden vlotjes uitgegomd tijdens de koopjes. Momentopname, ze weten het allebei – maar vandaag is het feest. Mam komt wel terug, later met de vriendinnen of de zussen. Kijkt ondertussen al wat rond, hangt hier en daar al iets opzij tussen verkeerde rekken, heel gewiekst. En, iets gevonden? vraagt hij als ze thuiskomen. Mmm, zuchten ze allebei, het beste was er al uit. (Moeders en dochters)
Op maandag opende het imposante Justitiepaleis zijn deuren. Dat gebeurt één keer per jaar. Iemand die een probleem heeft met de Belgische overheid voelt hier extra erg dat hij of zij iets mispeuterd heeft omdat het gebouw je als mens nietig laat voelen. (Belgisch feestweekend is gezellig en groots)

Het is de tijd van de jaaroverzichten. Ook BrusselBlogt kijkt terug op een gevuld jaar met veel bijdragen over uiteenlopende onderwerpen. Een terugblik op 2014 in citaten uit onze artikels. Vandaag het tweede deel.
April
Ik heb iets met mannen. Ik wil mijn leven delen met een vrouw. Maar ik heb iets met mannen. Met Soran dacht ik dat het een toevalstreffer was. Na de banaan bij de snack om de hoek en na de ontmoeting met Süleyman, weet ik het zeker. Ik heb iets met mannen. Met mannen die een dürümzaak uitbaten, wel te verstaan. En neen, ain’t no maneater… Ik ga er wel degelijk voor het vlees. (Dürüm)
Door te schrijven schept de schrijver orde in de chaos. In een supermarkt vol aanbiedingen en verlokkingen streeft hij ernaar bewust te kopen. Het lijstje is eenmalig en vluchtig. Na gebruik wordt het weggegooid. Tot een geïntrigeerde lezer het vindt. (De schoonheid van boodschappenlijstjes)
Allen passeren ze de revue, gans het kantoor wordt zomaar te grabbel gegooid, op een doordeweekse zonnige middag in de groene Warande. (De Grote Encyclopedie van de Kleine Hardloper: Het Kantoor)
Dit project ligt op meer dan één kilometer van het station, te voet minstens 20 minuten, en wanneer men een kortere weg neemt door het park zeer onveilig, zeker in de wintermaanden. De bereikbaarheid met openbaar vervoer, zijnde de combinatie trein-tram-metro, is niet haalbaar. Dit project is tevens met de fiets onbereikbaar, wegens te gevaarlijk, gelet op de slechte staat van het wegdek. Het enige praktische en veilige alternatief is de wagen, doch ook niet echt comfortabel gelet op de slechte staat van het wegdek. (Overheidsvakbonden willen niet naar T&T)
Brussel is als het leven zelf: een beetje verfomfaaid, schoon in zijn lelijkheid. En zoals elke ware liefde: onbegrijpelijk en ongrijpbaar. Ik wil er niet te naïef over doen, de stad heeft een schaduwzijde, ze is jarenlang slecht beheerd, er zijn problemen, maar het blijft een stad die me diep en fundamenteel raakt. Dat ik er sinds mijn studies nooit meer ben naar kunnen terugkeren, dat maakt me tot op de dag van vandaag droef. Dat is zoals een echt liefdesverdriet zich laat definiëren: onslijtbaar. Ik heb al dertig jaar heimwee naar Brussel. (Dixit: een beetje verfomfaaid)

Meander op Thurn & Taxis, © Jan Neutelings

Het is de tijd van de jaaroverzichten. Ook BrusselBlogt kijkt terug op een gevuld jaar met veel bijdragen over uiteenlopende onderwerpen. Een terugblik op 2014 in citaten uit onze artikels. Vandaag het eerste deel.
Januari
Een Brusselse straathoekwerker riep mij ooit terecht tot de orde toen ik sprak over ‘marginalen’. Toen ik hem vroeg hoe ik hen dan wel moest noemen, zei hij met een onmiskenbaar West-Vlaams accent: “Menschen. Menschen zijn en blijven menschen.” (Toch toffe mensen hier in Brussel!)
De wintermaanden zijn voorlopig nog niet erg koud geweest, maar als ik elke avond opnieuw een ellenlange rij mensen zie aanschuiven, in de buurt van de Botanique, voor een warme maaltijd en een slaapplaats, dan breekt mijn hart. Ik kan hen niet echt helpen, denk ik, maar ik word er niet graag mee geconfronteerd. (Een warme druppel op een koude dag)
Ik vind het heerlijk om om het even wanneer doelloos door de stad te lopen en nieuwe straten te ontdekken of de seizoenen te zien veranderen vanop de Kunstberg. En ik heb van jongs af aan geleerd dat je in deze niet naïef moet zijn. Ik heb mijn interne kaart van Brussel waarop buurten staan waar ik overdag gerust doorloop, maar die ik ’s avonds vermijd. Dat is spijtig, maar dat is een onderdeel van de ‘big city life’, ook elders ter wereld. (Mijn Brussels hart bloedt)
Christophe is er nu niet meer. Maar ‘his mind took a picture’ en de vele foto’s die hij maakte, die schrijfsels met licht, zullen ons nog een hele tijd ontroeren, verbazen en doen glimlachen. (I.M. Christophe Legasse (1979-2014))
Mensen komen met de fiets of te voet naar de Marché des Tanneurs en nemen hun eigen zakken en dozen mee. Ze hebben respect voor het materiaal, de producten en de grond. Nog belangrijker: de producten hebben ongeveer dezelfde prijs als die van op de Zuidmarkt. En de intrinsieke prijs (ethiek, kwaliteit)? Die is veel hoger! (Het verschil tussen de markt en de markt)

Christophe Legasse (1979-2014), © Didier Jouret