Author: Sabrina Delmarle

In het spoor van Lucas Catherine

Ik houd van Brussel. Ik liep hier vroeger school, ging hier uit, heb hier altijd gewerkt en ben sinds drie jaar een trotse inwoonster van deze stad. De liefde is dermate groot dat over mijn Brussel, ons Brussel het moeilijk is om slecht te horen. Iedereen die zijn liefde en passie verkondigt voor deze stad heeft dan ook bij mij al een streepje voor. Zo ook Lucas Catherine.

Luc, mijn partner, liet me een filmpje van Bruzz zien waarin Lucas zijn nieuw boek ‘De buik van Brussel’ voorstelde. Voor diegenen die Lucas nog niet hebben horen vertellen, zeker eens kijken. Een echte Brusselaar die zo smakelijk kan vertellen dat wij meteen verkocht waren en zijn boek hebben gekocht.

De buik van Brussel werd ook mijn inspiratie voor een tocht langs de Brusselse staminees met mijn mama en twee vriendinnen die Brussel wilden herontdekken. Toen Luc en ik bij toeval Lucas ontmoetten en ik hem dat vertelde, keek hij toch enigszins verbouwereerd.

Het boek vertelt veel meer dan dat. Het vertelt de geschiedenis van de markt van Sint-Katelijne en de Vismet na het dempen van de havendokken in de jaren 50. Het verhaal van de dokwerkers, het gevogelte, de banaan. De golden twenties dans toute sa gloire komen weer tot leven, maar ook de verschrikkelijke moord op Jeanneke van Calck komt aan bod.

Het werd een wandeling op zijn bobo’s. Dat zijn mensen die na hun studies hier zijn blijven plakken of filemoe zijn. Naast de geschiedenis was er ook plaats voor de overvloed aan vervoersmiddelen, zoals de steps en Villo. We kwamen voorbij de beroemde beenhouwer en de bekende frietjes. Maar ook deze bobo plaatste een kritische noot bij als dat blitse en snelle, de Uber-cultuur. Ze had in 3 jaar tijd haar Brussel toch al wat zien veranderen.

Laten we samen plaats maken voor een veranderende stad, want daar valt niet aan te ontkomen. Maar ook een stad, waarbij we oog blijven hebben voor de authenticiteit die Brussel zo uniek maakt. Lucas, jij als rasechte Brusselaar, en ik als bobo van 37 zullen hier samen over waken.

Bedankt,

Sabrina Delmarle

De buik van Brussel van Lucas Catherine is uitgegeven bij EPO.

Say cheese!

Wie is al naar het nieuwe restaurant ‘Mamen’ geweest? Het bevindt zich schuin tegenover café Lava. Na onze middagpauze van vandaag kunnen wij het ten zeerste aanraden.

Twee jarigen, dus we hadden wel wat te vieren. Toegegeven, Brussel is een culinair paradijs waarin je verwend wordt met lekkere hedendaagse tot wereldkeuken en waar ook plaats is voor een snelle hap, van pizza tot de bekende frietjes. Een kaasrestaurant, dat trok wel mijn aandacht. En ideaal gelegen, want net naast het werk, dus zeker eens te proberen voor de lunch.

We hadden op voorhand gereserveerd. Vijf personen, dat is niet de grote massa, maar ‘Mamen’ is een kleine plek, dus neem toch maar het zekere voor het onzekere. We hebben allemaal voor de lunch gekozen. Daarvoor betaal je 13 euro met voor- en hoofdgerecht. Als voorgerecht kregen we ‘cocotte’, een gebakken ei met truffelolie, geserveerd met roomkaas. Als hoofdgerecht volgde een rijkelijk gevulde sla met onder meer stukjes comtékaas, spek en champignons. Bij beide gerechten werd ook brood geserveerd.

En voor wie het toch niet kan laten, ook desserts staan op de kaart. Mijn gezelschap koos voor chocolademousse.

Ons oordeel: zeker de moeite om eens te ontdekken! Vriendelijk, sympathiek, huiselijk gezellig interieur en je komt niet met honger van tafel. Aanrader!

Mamen, Van Arteveldestraat 53, 1000 Brussel, is open van maandag tot zaterdag, van 12 uur tot 22 uur.

Van plastic rotzooi tot iets moois

Brussel verbrandt op grote schaal plastic dat eigenlijk gerecycleerd kan worden. Door met dit afval lampen te maken, toont Plastivor aan dat plastic waarde heeft.

Plastivor smelt plastic verpakkingen (LDPE) en dopjes (HDPE) en vormt ze om tot handgemaakte unieke lampen. Door lokaal plastic op te halen, lokaal te produceren en lokaal te verkopen streven de bezielers Soetkin Hoessen, Bram Fret en Sophie Boucquey naar een korte keten van voorwerpen 100% Made in Brussels. Om een eerste serie lampen te produceren in samenwerking met een beschutte werkplaats starten ze nu een crowdfundingcampagne op www.growfunding.be/plastivor.

Meer info vind je op de website, Facebook– en Instagram-pagina van Plastivor.

Een nieuwe politicus is opgestaan

Vrijdag vond in de KVS de première van Onbezongen plaats, een karakterschets van de homo politicus. Toneel en politiek, deze Brusselse blogster was meteen verkocht.

Genietend van wat fris werden we meteen ondergedompeld in de politieke beau monde, met genodigden uit de partijpolitiek die ons allen bekend zijn. Bert Anciaux en Guy Vanhengel haalden zelfs het laatavondjournaal met hun impressies over het stuk.
Valentijn Dhaenens laat ons kennis maken met de rasechte politicus. Bij het begin van het stuk, komt hij op en verwelkomt meteen het publiek met een speech, om achteraf in interactie met de persoon achter de schermen de bedenking te maken of de speech al dan niet verstaanbaar is en het vakjargon niet te veel de overhand neemt. De campagne woedt ondertussen volop. Slaagt de politicus er voldoende in om zijn boodschap naar het grote publiek over te brengen? Wat kan volgende keer beter? De politicus gaat samen met zijn communicatieteam op zoek naar antwoorden, waarbij reflectie en overleg centraal staan.
Niet alleen de politicus wordt belicht, maar ook de mens erachter. Er volgen regelmatig videogesprekken waarbij het niet meteen duidelijk is of het over de vrouw van de politicus gaat. Macht erotiseert blijkbaar, en wat volgt zijn meerdere gesprekken van liefde, gemis, opwinding. Een schandaal met pornografische foto’s luidt uiteindelijk de politieke ondergang in. De kiezer heeft de homo politicus nodeloos afgestraft. Wat volgt is een laatste afscheidsspeech.
Onbezongen is een goed stuk. Het heeft ons geen moment verveeld. Misschien liggen de clichés en de voorspelbaarheid er soms iets te vingerdik op, maar Valentijn Dhaenens heeft ons meer dan overtuigd. Wat ons betreft is een nieuwe politicus opgestaan.
Onbezongen, van en met Valentijn Dhaenens en met een tekst van Vincent Stuer, is nog te zien in de KVS op dinsdag 24 en woensdag 25 oktober. Daarna gaat de monoloog op tournee door Vlaanderen.

Een goeie Ommegang

Elk jaar in juli trekt de Ommegang door Brussel. De processie reconstrueert de feestelijke intrede in 1549 van keizer Karel V en zijn zoon Filips II van Spanje, samen met veel hoge edellieden en gezagdragers. De Ommegang in zijn huidige vorm bestaat sinds 1930 toen het stadsbestuur naar aanleiding van de 100e verjaardag van België een stoet organiseerde. Sabrina Delmarle nam deze week deel als vrijwilliger en brengt verslag uit.
Of ik geen zin had om deel te nemen aan de Ommegang? Ik was uiteraard meteen enthousiast, want ik woon in Brussel en al wat er leeft, heeft altijd al een speciaal plaatsje in mijn hart ingenomen.

De Ommegang heeft zijn kantoor in de Huidevettersstraat. Daar werd ik verwacht om mijn kostuum te passen en kreeg ik een eerste toelichting. Binnen een kwartiertje werd ik goed bevonden als boerin. Ik moet toegeven: wat een zalige rok! Lekker luchtig bij zonnige dagen. De heren daarentegen hadden het iets moeilijker met de bijhorende nylonkousen. Ondertussen was het er een gezellige drukte. Kostuums werden al dan niet goed bevonden, er werden foto’s genomen van de voorbereidingen, informatie werd gegeven…met ondertussen een Ommegang-bier.

Op woensdag 5 juli was het dan zo ver, een laatste uitleg op de Grote Markt, de paaltjes klaarzetten. Samen met mijn collega’s, zorgden wij ervoor dat de mensen met het juiste ticket binnenkwamen, begeleiden wij hen naar hun plaatsen en zorgden voor een vlotte doorgang bij het binnen- en buitenkomen. Niet alleen wij, maar ongeveer 1.400 figuranten werkten mee aan dit spektakel. Nadat het tweede event op vrijdag 7 juli was afgelopen en de toeschouwers langzaam aan de markt verlieten, sloten wij dit af met natuurlijk…een goeie Ommegang.

De Helden (c) Kurt Van der Elst

Kan u mij zeggen wie uw Helden zijn?

Is een mens in staat zijn leven te geven? Voor zijn land, voor zijn lief, voor zijn overtuiging? Kunnen helden echt bestaan? Voor “De Helden” schreef Josse De Pauw een monoloog waarin hij vraagtekens plaatst bij het heldendom en de betekenis daarvan vandaag. Hij wordt daarin bijgestaan door historica Sophie De Schaepdrijver en door componist Dominique Pauwels en muziektheater LOD.

Gastblogster Sabrina Delmarle was voorbije woensdag aanwezig op de première van het theaterstuk “De Helden” in KVS BOX. Ze keek ernaar en deelt hier haar impressies met ons. Nog tot 24 februari kan je “De Helden” in Brussel bekijken. Daarna gaat het stuk op tournee naar onder meer Gent, Antwerpen en Kortrijk.

De Helden (c) Kurt Van der Elst
De Helden (c) Kurt Van der Elst

Kan u mij zeggen wie uw Helden zijn? Als u mij dit zou vragen, dan gaan mijn gedachten onder andere meteen uit naar de vele namen die voor altijd vereeuwigd staan in de Menenpoort, de vele begraafplaatsen zoals het Tyne Cot Cemetery kunnen alleen maar mijn eeuwige respect afdwingen en de reflectie op zoveel zinloosheid en slachtoffers.

Of figuren zoals Martin Luther King die het tot hun levensdoel maakten om te vechten voor gelijke kansen en rechten en waar die ene droom tot op heden, nog steeds actueel is.

Voor zijn nieuwe theaterstuk dat op 15 februari in première ging in de KVS, durft Josse De Pauw het heldendom in vraag te stellen. Een voorbijganger ziet een kind in het water liggen maar durft niet te springen omdat hij niet kan zwemmen. We horen de vertwijfeling, een verklaring zoekend naar het waarom dat hij het niet aandurfde een held te zijn.

Josse De Pauw blijft voor mij een ware kunstenaar van het woord, ik word meegevoerd in een tweestrijd van een gebroken man met daarnaast overpeinzingen van Schopenhauer en voorbeelden van ‘Helden’ uit het verleden. De opstelling van het podium, en de keuze om de tekst direct te verbinden met geluid en muziek, vind ik persoonlijk soms wat storend en vult de ijzersterke monoloog niet meteen aan.

Hoe dan ook, heb ik me in het naar huis gaan… afgevraagd of ik zou springen? Ik kan namelijk wel zwemmen, mij hebben ze dat wel geleerd maar Josse, ook ik weet het niet…

  • 1
  • 2