Caetano Veloso @ AB
Sommige mensen worden ouder in stijl, en anderen weten met zichzelf geen raad. Na het concert gisteren in de AB moet ik besluiten dat de Braziliaanse legende Caetano Veloso behoort tot de tweede soort.
Het leek me al eigenaardig dat een veteraan van 65 opkwam in een polo en jeansvestje, compleet omringd door 3 jonge snaken. Blijkt dat Caetano er alles wil aan doen om niet oud over te komen. Helaas reflecteert dat in zijn recente muziek ook. Caetano doet iets met reggae, iets met blues, iets met rock tot zelfs iets met new wave. Hij zingt het wel (meestal) in het Portugees, hij speelt wel iets samba-achtig mee op zijn hippe Yamaha Silent Guitar, maar het is iets anders, en zeker niet iets beter. Hij blijft een goeie stem hebben, maar wat hij ermee deed, greep niet naar het hart noch naar de ballen.
De gitarist had een ruime collectie pedaaltjes aan zijn rechtervoet staan, waarvan we er zeker de helft hebben mogen van horen. Op het einde gebruikte hij een soort van amechtig wah-wah geluid wat lichtelijk hinderlijk was bij het begeleiden maar helemaal belachelijk werd tijdens zijn solo. Bij elke solo en andere instrumentale partij liep Caetano naar het publiek toe om handjes aan te raken en in een Mick-Jagger-achtige manier van links naar rechts te rennen. Nu, hij ziet er eigenlijk meer uit als een kruising tussen Yves Leterme (het haar) en Elio Di Rupo (de bril). Op een gegeven moment hief hij trouwens zijn polo op zodat we zijn buik mochten aanschouwen tijdens zijn samba moves. Dat mag dan wel werken voor Shakira, maar heeft een ietwat ander effect bij een 65-jarige man.
Het publiek bestond voor een groot deel uit Brazilianen en onvoorwaardelijke fans, voor wie Caetano kennelijk gerust een cover versie van ‘Du bist alles’ of ‘Highway to Hell’ had mogen brengen, en het was nog geweldig geweest. In elk geval, ik ben vroeger vertrokken en voelde mij eigenlijk bestolen. Ai ai ai ai ai, cucurucu Paloma.
Pierre
Heeeelemaal niet akkoord met de vorige blogger. Caetano wist zich te omringen door een sterke band jonge musici, was in topform en heeft een zeer gevarieerde reeks van nummers gebracht, waaronder bv een interessant nieuw arrangement van zijn “klassieker” Sampa. Caetano heeft eens te meer bewezen dat hij zijn status als een van de grootsten van de Braziliaanse musiek volledig verdient. Het was gewoon een zeer goed concert en ik weet waarover ik spreek, ik volg de man al meer dan 15 jaar.
stttijn
mag ik mij hier tussenwringen?
Peter heeft zeker een punt: Caetano faket tegen de sterren op. Hij entertaint het publiek niet, hij doet alsòf hij een entertainer is. Dat loopje langs het publiek. Het reiken naar de handen, nog voor de handen naar hem reikten. Het lachje naar links, zonder te kijken, het lachje naar rechts, op automatische piloot.En een gerafelde jeansbroek en een jeansvest, dat kan nog “mode” zijn, maar een gerafeld polootje??? Deze man is geweldig ijdel, dat mag duidelijk zijn.
Maar, die zoektocht naar “authenticiteit” is wel iets heel typisch Europees. Onze overkritische blik verdraagt op geen enkel moment dat er gewoon iemand zijn job staat te doen op een podium. Voor veel mensen is dat blijkbaar genoeg, gezien de -extreem- enthousiaste reacties in het publiek. Geef wat we willen, en we gillen. Zoiets. Ik ben naar verschillende concerten geweest in Brazillië en wat mij daar is opgevallen, is dat muziek daar dient om te verenigen, meer dan te onderscheiden. Zo kan je daar gigantisch populair worden met alleen maar covers te zingen, juist omdàt iedereen dan kan meezingen, terwijl dat bij ons eigenlijk toch de onderste trede van de muzikale ladder is. Omgekeerd treedt iemand als Jorge Ben Jor wel regelmatig op, maar wordt hij toch vooral als songschrijver gezien, oa van “Mas Que Nada”.
Ik wil maar zeggen: deze man heeft méér dan een aantal songs die om’t even in welke versie overeind blijven, hij is, op zijn leeftijd, nog altijd goed bij stem en het publiek vond het blijkbaar geweldig. Wie heeft er dan “gelijk”?
pauwel
Jongens jongens, waar zijn we nu eigenlijk over bezig?? Eerst en vooral stond er geen maat op Caetano, naar mijn bescheiden mening leverde hij een vurig en briljant concert af waarbij hij zijn veelzijdigheid nogmaals bewees. Ik werd er vrolijk van en dus is het goed! De variërende ritmes, bijwijlen psychedelische gitaarwerkt, een man in topvorm zonder twijfel.
En dan over het “showgedeelte”. Caetano komt me vrij intelligent over en ik ga er dan ook vanuit dat hij zijn blote bast toonde op ironische wijze, enfin zo zag ik het toch onmiddellijk aan. Die vent beseft heus wel dat hij niet de Shakira moet uithangen maar dat maakt het juist zo grappig! Dat hij zich beweegt als Mick Jagger is toch fun? Als hij daar als een standbeeld gestaan had was het waarschijnlijk ook niet goed geweest. Nee, het leven is een feest en Caetano geniet er nog steeds van. Gelukkig voor hem en voor ons!
frederic
Ik sluit me helemaal aan bij Pauwel. De verzuurde Belgen kunnen nog heel wat leren van de Brazilianen. Dan liever een ‘fakende’ caetano dan een introspectieve autistische rockzanger die totaal geen contact maakt met het publiek. Ik heb me prima vermaakt en ik respecteer caetano veloso omdat hij niet zoals zovelen zijn successen braafjes herhaalt en nog risico’s durft nemen.
roeland
mensen die niet los kunnen komen van hun cultureel referentiekader, een cliche als een huis. zo geraak je uiteraard niet voorbij de poorten van braziliaanse culturele identiteit. hoe silly de mimiek ook moge overkomen voor de koele blanke man, deze man met zijn gouden songs is de john lennon van de zuidelijke hemisfeer.
toch jammer voor jou als je dit niet doorkomt me dunkt.
Peter
Allez, het ligt aan mij 🙂
Smaak is persoonlijk, mensen, en die van mij is niet die van u. En ik durf al eens iets apprecieren ‘buiten mijn cultureel referentiekader’, hoe ongelofelijk dat mag lijken.