Naar Brussel verhuizen, betekent voor vele inwijkelingen: de veilige provincie verlaten en wennen aan een nieuwe omgeving. Je komt terecht in een bruisende grootstad die uitblinkt in verscheidenheid van talen en culturen, maar ook gekenmerkt wordt door armoede, zwerfvuil en chaos. Je hoeft maar aan een willekeurig treinstation uit te stappen om te botsen op gestrande asielzoekers, daklozen en alcoholici. Maar Brussel is tenminste eerlijk en stopt zijn problemen niet weg. Welke bekroonde schrijver verkiest in een roman die eerlijke tristesse boven de geveinsde gezelligheid van de provincie?

De Place Saint-Jean klinkt beter dan het Sint-Jansplein: het waait er meer. In de rue des Eperonniers was ik op een draaglijkere manier eenzaam dan in de valse huiselijkheid van de Spoormakersstraat. Na jaren in Brussel voel ik me er nog steeds niet thuis, hooguit op mijn gemak. Meer vraag ik niet, meer wil ik ook niet. Thuis, dat was de provincie, de wereld van wandklokken en asperges: mooi, maar voorbij. Wie nu nog een thuis wil, is verloren. Brussel wordt nooit een lief, niet eens een moeizaam lief maar blijft altijd een commère die reutelt en zeurt en mij uiteindelijk negeert. Een tochtig plein, een grauwe straat, het gejammer van de trams. Liever die eerlijke tristesse dan een geveinsde gezelligheid.