Brussel een vrije en vrolijke stad? De kindertijd van dit ketje ziet er anders uit. Hij ervaart zijn jongensjaren als slaapverwekkend en apathisch, gedomineerd door een verstikkend katholicisme en burgerlijke hypocrisie. Het is de tijd dat de Kerk het leven van man en vrouw bepaalt van wieg tot graf. Als hij zich begint los te rukken van dat keurslijf, breekt in de laatste strofe de oorlog uit. Wie is hier aan het woord?

mijn jeugd ging voorbij
bij de vrouwen in de keuken
waar ik droomde van China
terwijl zij vergrijsden boven hun fornuis
de mannen bij de kaas
hulden zich in rookwolken
zwijgzame wijze Vlamingen
die niets wisten van mij
ik die elke nacht
neerknielde voor niets
en mijn verdriet stileerde
bij een veel te groot bed
ik wilde een trein nemen
die ik nooit genomen heb