Wie kent niet het zinneke? De straathond als symbool van een kleurrijke, kosmopolitische stad. De Brusselaars gaven die naam eertijds aan de Zenne, de rivier die door de stad stroomde en in de negentiende eeuw om hygiënische redenen overwelfd werd. En in het Brussels betekent het dus ook straathond, een mormel dat vroeger wel eens in de Zenne werd gegooid. Het beeldje van Tom Frantzen staat sinds 1999 in de Kartuizerstraat als dierlijke variant op Manneken Pis. De Zinneke Parade ging voor het eerst uit tijdens Brussel 2000, Europese Cultuurstad, en is uitgegroeid tot een tweejaarlijkse traditie. Hoe heet de schrijver en cultuurredacteur die in het onderstaande citaat verwijst naar het zinneke en Brussel vergelijkt met een glaasje half-en-half en de toren van Babel?

© chando*, eBru

Veeltalig en onbestemd klinken de straten van de tussenruimte die Brussel heet – pandemonium en braakland, een plek zo half-en-half als het sprankelende aperitief dat nog altijd wordt geschonken door de obers van café Cirio bij de Beurs: een helft van iets en een helft van iets anders. Niets is identiek of definitief in de open werf tussen de boulevards, waar elegantie hand in hand gaat met onherbergzaamheid en de stank van urine. Zelfs het ontbreken van identiteit kan identiteit zijn. Vraag dat maar aan een straathond. Ook dat is deze herbergzame maar stuurse stad vandaag nog: binnen- en toch buitenland, een toren van Babel waarvan iedereen die wat moeite doet elke dag de meeslepende polyfonie aan den lijve kan ervaren. Het krukkige, innemende Brussel is een taalmachine.